Miep en Gerda, de zingende tweeling van Barger-Oosterveld. ‘We spreken elkaar elke dag, al bijna 80 jaar lang'

Zonder dat ze er zelf iets voor hoefden te doen, waren ze als kind een beroemdheid in Barger-Oosterveld. „We waren een tweeling en dat was bijzonder in het dorp. Helemaal omdat we ook vaak dezelfde kleren droegen. Veel mensen wisten wie wij waren, maar wij kenden lang niet iedereen’’, glimlacht Miep Biemans-Neehoff.

Bijna tachtig jaar later staan Miep en haar vijf minuten jongere zus Gerda Ahlers-Neehoff nog altijd zij aan zij. „Ik kan me niet herinneren dat we ooit een dag geen contact hebben gehad, ook niet in de 43 jaar waarin Miep in Zeist woonde. Als kind trokken we naar elkaar toe en dat is in al die jaren niet veranderd. Of we ooit ruzie hebben gehad? Nee, wel eens een meningsverschil. Maar dat leidde nooit tot ruzie.”

De harmonieuze tweeling werd op 11 april 1946 geboren en groeide op in een gezin met één jongere broer en vier oudere zussen, van wie er eentje vroeg overleed. Vader werkte als arbeider op het boerenland en maakte zich later verdienstelijk voor de waterleidingmaatschappij. Zoals het een goed katholiek gezin betaamde, werd elke zondag trouw de mis bezocht en gingen de kinderen naar de katholieke lagere school.

Dat gebeurde eerst in Barger-Oosterveld en later in Emmerschans, waar het gezin in 1956 neerstreek. In Emmen ging de tweeling samen naar huishoudschool De Iemshuuv om vervolgens de verzorging in te gaan. Gerda werkte op de eetzaal van het katholieke ziekenhuis in Groningen en in het diaconessenhuis aan de Angelsloërdijk in Emmen. Miep maakte zich vooral verdienstelijk in de gezins-, thuis- en bejaardenzorg.

Veel van dit werk verrichtte Miep in Zeist, waar zij in 1973 ging wonen. Haar man vond daar een baan als gemeenteambtenaar. Gerda bleef in Emmerschans en betrok daar een woning die haar man met hulp van vrienden zelf had gebouwd. Dagelijks hielden beide zussen contact, via de telefoon. Miep: „We kunnen goed met de hele familie, maar je tweelingzus, dat trekt toch wel het meeste.”

Gerda knikt. „We lijken ook op elkaar. En niet alleen qua uiterlijk.”

Soms gebeurt het dat de zussen apart van elkaar gaan shoppen en met dezelfde kledingstukken thuis komen. „Ook hebben we wel eens meegemaakt dat we iemand precies dezelfde kaart hadden gestuurd, heel grappig.” Wat Miep en Gerda verder gemeen hebben is het geloof en de liefde voor het zingen. Sinds drie jaar zingen ze samen bij het gemengd koor van de katholieke kerk in hun geboorteplaats Barger-Oosterveld.

Miep: „Nadat mijn man was overleden, ben ik van Zeist teruggegaan naar Emmen. Dat was in 2016. Ik wilde dichterbij de familie wonen. Vrijwel meteen nadat ik was verhuisd, sloot ik me aan bij het gemengd kerkkoor van Barger-Oosterveld. Gerda, die eerder zong in de kerk van Emmerschans, kwam daar drie jaar geleden bij. Echt leuk dat we nu ook samen in hetzelfde koor zingen. We zijn allebei sopraan en staan altijd naast elkaar.”

In de Gerarduskerk Majellakerk in Barger-Oosterveld is het een stuk rustiger dan in de periode waarin Miep en Gerda er als jonge meisjes rondliepen. „Zo jammer. Ook onze kinderen gaan niet meer naar de kerk.” De tweeling laat zich door de terugloop niet uit het veld slaan en zingt bij elke viering en elke repetitie uit volle borst mee met de liederen van het koor. Met de vieringen rond Pasen, waarbij het altijd wat drukker is in de kerk, zal dat niet anders zijn.

Pasen, waarbij de opstanding van Jezus uit de dood wordt gevierd, is voor christenen het voornaamste christelijke feest. Nog belangrijker dan Kerst, waarbij uitgebreid stil wordt gestaan bij zijn geboorte.

Gerda: „Ik verheug me altijd op Kerst, maar ook zeker op Pasen. Dat zijn ook heel bijzondere dagen.” Dat het bij dit soort vieringen drukker is in de kerk, vindt ook Miep fijn. „Hoe voller de kerk, hoe mooier het is. De Sint Franciscuskerk in Emmerschans is vorig jaar dicht gegaan. Ik hoop echt dat dit met de kerk in Barger-Oosterveld niet gaat gebeuren.”