Hans de Jong (64) uit Sleen: van timide jongen naar podiumbeest

Hans de Jong was een muzikaal multi-talent. Hij speelde trompet, saxofoon, hoorn, bugel en tuba en draaide ook zijn hand niet om voor een riedel op de piano of keyboard.

En zingen, ja, dát kon hij als de beste. Hij deed het jarenlang als frontman van de band Nameless, die hij mede oprichtte, en later bij Puzzle.

Het lag niet voor de hand dat hij zanger van een band zou worden. Hans was een bleue jongen. Hij en zijn oudere zus groeiden op in in een keurig gezin in Sleen; vader was letselschade-expert en moeder regelde de boel thuis.

Waar Hans' leeftijdsgenoten rondliepen in spijkerbroek, droeg hij nette Terlenka-pantalons. Op zijn neus een bril met dikke glazen vanwege zijn slechte zicht. Hij speelde trompet bij de plaatselijke fanfare.

Hans wilde schoolmeester worden. Op de pedagogische academie belandde hij in een cabaretgroep, waarbij hij zong en de grappen bedacht.

In dat schoolcabaret zat ook Rob Stoker. Toen Rob werd gevraagd te helpen bij de oprichting van een nieuwe band, een soort tweede Black Lake, stond hij erop dat Hans erbij kwam. „Ik vond Hans een geweldige zanger en trompettist. Maar niemand uit het wereldje kende die verlegen jongen uit Sleen.”

En toen gebeurde er iets bijzonders. Hans verruilde zijn bril met jampotglazen voor lenzen, liet zijn haar groeien en veranderde in nog geen drie maanden tijd van een timide jongen naar een podiumbeest. Een casanova ook, met aan elke vinger tien meisjes.

Hans werd wild.

Nameless werkte zich op tot mateloos populaire top 40-band voor zowel bruiloften en partijen als optredens in discotheken in Nederland, Duitsland en België. Van artiestenbureau Roelofs kregen ze een oud tourbusje, dat ze opknapten en ‘hun vrachtwagen’ noemden.

Vooral door Hans werd er veel gelachen in de band. Niets was hem te dol. Dat bracht hem ook geregeld in de problemen. Zoals de keer toen Nameless moest optreden in een dancing waar net Tatjana Šimić een striptease had gedaan. Het scherm waarachter zij dit deed, zodat alleen haar silhouet te zien was, stond er nog. Hans bedacht zich niet, zette de lamp bij het scherm aan en deed zijn eigen striptease.

Het gevolg: Tatjana’s management in de gordijnen, omdat hij háár scherm had gebruikt en omdat hij haar belachelijk zou hebben gemaakt.

Vanwege zijn grenzeloosheid haalde hij zich soms ook de woede van zijn bandgenoten op de hals. Probeerde Rob hem stiekem van de wijs te brengen tijdens het zingen, dan plakte Hans als wraak een stukje tape onder Robs toetsen waardoor het spelen mislukte. „Dan ging ík voor het publiek af. Drukte ik één toets in, gingen er door die tape direct zes naar beneden.”

Speelde de drummer een lange solo, dan dronk Hans ondertussen de potten bier leeg die naast het drumstel stonden.

Maar de wrevel duurde nooit lang. Daarvoor was Hans te innemend.

Hij werd ontdekt door Puzzle, een andere band, en stapte over. Toen die na twee jaar stopte, ging hij solo door. Hij droomde ervan door te breken en deed daarom ook mee aan de Soundmixshow op televisie, als Gordon. Met pruik en al zong hij daar: Kon ik maar even bij je zijn.

De gedroomde doorbraak kwam niet, maar Hans leed daar niet onder. Hij had ergere dingen meegemaakt, zoals het onverwachte overlijden van zijn vader en de scheiding van zijn tweede vrouw Gerda. Hij had het er moeilijk mee dat hij door die breuk zijn kinderen minder zag. Hans was stiefvader van Gerda’s zoon Martin en ze hadden samen nog een zoon en dochter: Johannes en Elisabeth.

Hans was een trotse vader, die veel ravotte met de kinderen. Op het grote erf in het Duitse Neuenhaus, waar hij met Gerda woonde, had hij een boomhut voor ze gebouwd. En als hij vloog - Hans had een vliegbrevet en een eigen, vooroorlogs vliegtuigje - veroorzaakte hij soms expres een val in de lucht.

Omdat hij van de muziek niet kon leven en heel handig was, was hij een parketbedrijf begonnen. Tijdens zijn eerste, korte huwelijk met Inge had een buurman hem geleerd hoe je parket moest leggen.

Toen hij in 2016 een vloer moest leggen bij de Duitse Anja uit Nordhorn, viel hij als een blok voor haar. Hoewel de klus in één dag was geklaard, kwam hij telkens terug om óf nog even een plintje beter vast te schroeven óf nog even te controleren of de vloer er nog steeds goed in lag.

Anja raakte geïntrigeerd door al zijn verhalen. „Hij zong, fotografeerde, kon duiken en vliegen; hij deed zelfs aan formatievliegen, waarbij je patronen vormt in een groep. Ik was onder de indruk. En hij was heel attent. Ik dacht: als hij zo vaak over de vloer komt, kan hij net zo goed blijven.”

En zo gebeurde het ook.

De afgelopen jaren werd Hans vergeetachtig. Hij kon niet op woorden komen en zei dan maar ‘dinges’. Hij bleek Alzheimer te hebben. Anja zorgde voor hem tot het eind, in juli van dit jaar. Hans’ wereldje werd steeds kleiner, toen hij eerst niet meer kon fietsen en het daarna niet meer voor elkaar kreeg om in de auto te stappen.

En toch bleef hij vrolijk. Hij brabbelde in een speciaal Hans-taaltje, waar zijn bezoek geen touw aan vast kon knopen, en zong voor ze. Frank Sinatra, zijn idool. Toonvast als altijd.