Elmar Reinders uit Zeijen teleurgesteld over de eerste Giro-etappe. ‘Doodzonde!’

Terwijl het razende peloton met 65 kilometer per uur het kenmerkende rode vlaggetje van de laatste kilometer passeert, zet Reinders alles op alles om zijn sprintmaatje Dylan Groenewegen weer naar voren te brengen en goed af te zetten voor de sprint. Door het gedrang is zijn kopman veel plekken kwijtgeraakt.

In de laatste bocht, met nog 300 meter vlak asfalt te gaan, lijkt een stunt nog altijd in de maak. Even later raakt een achterwiel een andere renner, waarna een grote valpartij ontstaat. Tien renners ontspringen de dans en strijden voor de eindoverwinning. Fransman Paul Magnier van Soudal Quick-Step komt juichend over de streep.

Reinders passeert enkele minuten later diezelfde streep, maar staat daarvoor met zijn fiets in de hand en kijkt naar zijn gevallen ploeggenoot Groenewegen op het asfalt. De kans op de roze trui is verkeken. „Er gebeurde van alles. Iedereen wist dat het heel smal werd bij de laatste kilometer met die dranghekken. Er is dan geen plek voor iedereen die daar wil zijn. Je hebt het zelf dan niet meer in de hand”, vertelt Reinders (34) teleurgesteld. „Het is een gemiste kans. Als je op het asfalt ligt, doe je niet meer mee. Dat is ontzettend jammer, maar gelukkig zijn er nog andere kansen.”

De eerste Giro-etappe van Nessebar naar Burgas in Bulgarije verloopt voor Unibet Rose Rockets rustig. Reinders en zijn ploegmaten sparen hun krachten, mengen zich niet in de tussensprints en controleren af en toe de wedstrijd. Met nog 4 kilometer te gaan coacht Reinders zijn ploeggenoten aan de rechterkant van de brede snelweg naar voren. The Rockets verrichten sterk werk, maar worden door de hectiek en het gedrang van andere ploegen naar achteren gedrongen.

„Om een goede sprinttrein in de eerste rit van de Giro op de rails te krijgen, is gewoon lastig. Hoewel het een makkelijke etappe was, kende de rit een chaotische finale. We zaten goed van voren en ik denk dat we, als Dylan niet was gevallen, nog steeds kans hadden gemaakt op de roze trui. Het is doodzonde.”

Vooral het gevoel van teleurstelling blijft overheersen, maar het vertrouwen in een overwinning blijft. „We zijn waar we moeten zijn. Het gaat een keer goed vallen en dan wordt het harde werken beloond. We richten onze ogen op zondag. Dan maken we opnieuw kans.”