Tirza van Brakel verlaat raad in Assen. ‘De papieren werkelijkheid strookt niet met wat er echt aan de hand is’

De kogel is door de kerk. Tirza van Brakel keert na de gemeenteraadsverkiezingen in maart niet terug in de gemeenteraad van Assen. „Maar ze zijn nog niet van me af”, zegt ze in de tuin van haar opgeknapte huis aan de rand van het oprukkende Kloosterveen. „Heel dure huizen zetten ze hier neer. Ik krijg straks elite als buren.”

Niet echt haar doelgroep, die elite. Ze beleefde een komeetachtig begin van haar loopbaan in de politiek in Assen. Met onder meer vrijwilligersorganisatie Budget Support en de ‘sociale winkel’ stond ze in Assen bekend als hét adres voor mensen met een krappe beurs die praktische hulp nodig hadden.

Bovendien had ze (ook door eigen vervelende ervaringen als ouder met jeugdzorg) veel contact met andere ouders die in de netten van jeugdzorg verstrikt waren geraakt.

Weinig verwonderlijk dat ze voor de SP met een berg voorkeursstemmen in de gemeenteraad werd gekozen. Ze passeerde twee andere kandidaten. „Ik zag dat het systeem rond armoede en huiselijk geweld niet werkt. We delen kleren uit en shampoo, maar de echte problemen worden niet opgelost.”

Eind vorig jaar scheidde ze zich af van coalitiepartij SP. „Sommige partijen vinden het niet kunnen dat ik mijn zetel heb meegenomen. In de coalitie is dit me ook niet in dank afgenomen. Tja, dan blijven er weinig partijen over om mee samen te werken.”

Tirza van Brakel maakt zich onder meer sterk voor kwetsbare kinderen in Assen en voor de bestrijding van armoede en huiselijk geweld. Zo stelt ze de laatste tijd, samen met het Assense raadslid Anita de Rijke en raadsleden uit Groningen, met succes het disfunctioneren van Jeugdbescherming Noord (JBN) aan de kaak.

Ze gaat niet te diep in op haar eigen ervaringen met jeugdzorg, ook met het oog op de privacy van haar eigen familie, maar ze heeft aan den lijve ondervonden hoe vreselijk het mis kan gaan. „Ik heb nooit heel spannend gedaan over mijn eigen ervaringen met jeugdzorg. Maar die kwetsbaarheid wordt wel tegen je gebruikt.”

„Er zijn kinderen in onze stad die onterecht bij hun ouders worden weggehaald, die worden misbruikt in zorginstellingen, die gedwongen worden naar de ouder te gaan waar het onveilig is. En daar kijken we van weg. Ik snap dat niet.”

Van Brakel krijgt deze week bijval van gedragsdeskundige Joop Roebroek, die tevens voorzitter is van de rekenkamers van Westerwolde en Pekela. Hij bekeek de meldingen van ouders over JBN die Van Brakel, collega Anita de Rijke uit Assen en enkele Groningse raadsleden de afgelopen weken verzamelden. Hij schrok zich te pletter van de wantoestanden die ouders aandragen.

Een van zijn conclusies: de gemeenteraden en colleges in Drenthe en Groningen hebben de afgelopen jaren liggen slapen. In de jaarverslagen van Jeugdbescherming Noord vanaf 2018 stonden ‘signalen genoeg dat het de verkeerde kant op zou gaan’, aldus deze deskundige.

Van Brakel: „Hoe kan het dat je bij de asielopvang wel kritiek kunt hebben, maar dat JBN een soort heilig huisje is? Dat het kwalijk is als je deze hulpverleners bekritiseert? Er wordt zelfs gezegd: we hebben al een personeelsprobleem en deze negatieve publiciteit maakt het niet gemakkelijker. Dus eigenlijk zeggen ze: het is jouw schuld dat het niet goed gaat. Doe normaal! JBN hoort het werk gewoon goed te doen. Wij als raad horen dat te controleren. En op moment dat het niet gebeurt, behoor je aan de bel te trekken.”