Gré Lubbers-Cramer hield van felle kleuren en droeg altijd hoge hakken.
Tijd van Leven beschrijft het gepasseerde bestaan van mensen met een bijzonder verhaal. Vandaag Gré Lubbers-Cramer (1947-2021) uit Barger-Oosterveld.
Als Henk Lubbers (52) eraan terug denkt, krijgt hij kippenvel. Het was de dag voor de uitvaart van zijn moeder. Haar lichaam werd overgebracht naar het uitvaartcentrum bij begraafplaats Oeversebos in Emmen. Onderweg stopte de auto bij de voormalige Boogie Bar in Barger-Oosterveld, het horecabedrijf waar Gré Lubbers-Cramer zoveel jaren met plezier had gewerkt.
De familie stapte uit om een krans aan de deur te hangen. ,,Toen we eraan kwamen rijden, zagen we het al. Er waren heel veel mensen om mijn moeder de laatste eer te bewijzen. En nadat we de krans op hadden gehangen, volgde er ook nog een daverend applaus.’’
Het was Gerda Cramer (63), een zus van Gré, die mensen had opgeroepen om op donderdagmiddag 10 juni naar het terrein voor de voormalige disco te komen. ,,Ik vond dat zij een groot eerbetoon had verdiend. En helemaal op deze plek. Gré werkte niet in de Boogie Bar, zij wás de Boogie Bar.’’
De SICA-bar, een afkorting van Siene en Casper
Gré Lubbers-Cramer was een van de twaalf kinderen van Casper en Siene Cramer. Ze runden in het hart van Barger-Oosterveld een warenhuis, een meubelzaak en een cafetaria. Daarnaast had vader aan de Sint Gerardusstraat ook nog een aannemersbedrijf. De SICA-bar, zo heette het horecabedrijf. Een afkorting van de namen Siene en Casper.
Als klein meisje had Gré vaak last van astma. ,,Ze was timide en een echt vaderskindje. Vaak ging ze met hem mee naar de bouw, dat vond ze leuk’’, zegt zus Gerda. Nadat ze de huishoudschool had afgerond, ging ze aan de slag in het warenhuis van haar ouders. In het weekend hielp ze mee in de SICA-bar. Dat was beslist geen straf. Ze werkte met plezier en was dol op haar familie.
In de SICA-bar ontmoette ze in 1962 bij de jukebox de jonge vrachtwagenchauffeur Willem Lubbers uit Nieuw-Schoonebeek. ,,Ze was knap, vlot, vriendelijk en droeg opvallende hoge hakken. Ik was meteen smoorverliefd’’, zegt de inmiddels 77-jarige Lubbers.
‘Opeens bleken we weer verhuisd te zijn naar Barger-Oosterveld. Ik stond perplex’
Na vijf jaar verkering trouwden ze in het gemeentehuis van Emmen. Het feest werd gevierd in De Flinthoek in Barger-Oosterveld. ,,Het dorp had twee plekken waar grote bruiloften konden worden gevierd: De Flinthoek en De Oale Stee. Trouwde er een kind van Casper en Siene Cramer, dan gebeurde dat steeds om en om bij deze twee bedrijven. Zo ging dat in die tijd en zo hield je iedereen ook te vriend.’’
Gré Lubbers-Cramer en Willem Lubbers in 1967, op hun trouwdag. Foto: Familie Collectie Lubbers
Het jonge stel betrok een woning boven de SICA-bar en daar werd in 1968 zoon Henk geboren. Het was ook het jaar waarin de naam SICA-bar plaats maakte voor Boogie Bar. Niet lang daarna verhuisde het jonge gezin naar Nieuw-Schoonebeek, waar dochter Gerda werd geboren.
Het verblijf in het grensdorp was van korte duur. In 1970 woonde het gezin alweer in Barger-Oosterveld. Willem Lubbers grijnst als hij eraan terugdenkt. ,,Na een week werken op de vrachtwagen kwam ik op vrijdagavond weer in Nieuw-Schoonebeek. Tot mijn grote verbazing was ons huis leeg. De buurman vroeg wat ik van plan was. Zonder dat ik het wist waren we die week verhuisd. Mijn schoonvader wilde graag dat Gré en ik op termijn de Boogie Bar over zouden nemen. En dan was het handig als we vlakbij woonden. Samen met Gré regelde hij binnen een paar dagen de verhuizing. Ik stond even perplex, maar vond het prima. Zelf werkte ik toen in de weekenden ook in de Boogie Bar.’’
‘Van klanten die beschonken aan de bar in slaap vielen, lakte ze de nagels’
In 1976 was het zover, Gré en Willem namen de Boogie Bar over. Het warenhuis ernaast werd van de hand gedaan en werd een supermarkt. De aannemerij van vader Casper werd eigendom van zijn zoon Hinne. Het gezin van Willem en Gré bestond inmiddels uit vier kinderen. In 1974 was de tweeling Nathalie en Jessica geboren.
Gré voelde zich als een vis in het water in ‘haar’ Boogie Bar, dat inmiddels bestond uit een discotheek met daarvoor een café/cafetaria. Met de disco bemoeide zij zich niet, ze werkte alleen in het voorste deel, in het café en in de keuken. Zus Gerda: ,,Dat gedeelte was toen de hele week open. Ze voelde zich heel nauw betrokken bij haar klanten. Vrijgezellen en mensen die het om wat voor reden even moeilijk hadden, kregen geregeld gratis een bakje met eten mee naar huis.’’ Van gekkigheid hield ze ook. ,,Viel een beschonken klant aan de bar in slaap, dan kon het best zo zijn dat zo’n man even later roodgelakte nagels had.’’
Gré en Willem in 1986 Foto: Familie Collectie Lubbers
Zoon Henk: ,,Na de uitvaart hoorde ik van een voormalige klant dat hij vroeger regelmatig post kreeg van mijn moeder. Hij maakte deel uit van een vriendengroep die vaak naar de Boogie Bar ging, maar kon een lange periode niet komen omdat hij als marinier naar het buitenland moest. Via brieven - een soort Boogie Bar-journaal - hield mijn moeder hem van de belangrijkste dingen op de hoogte. Ik wist daar niets van en ook de rest van de familie niet.’’
Dochter Jessica (46): ,,Ze was heel trouw en attent. Toen ze op het eind van haar leven ernstig ziek werd en veel kaarten kreeg, stuurde ze iedereen een kaart terug. En vaak waren dat nog zelfgemaakte kaarten ook. Daar deed ze echt haar best voor.’’
Naar de overkant, aan de slag bij St. Louis
In 1989 kreeg de nog altijd op hoge hakken lopende Gré een andere werkplek. Met haar man nam ze de Peter Bar over, een horecabedrijf aan de overkant van de straat. Ze maakten er zalencentrum St. Louis van. Gré leidde het bedrijf, dat zeven dagen per week open was en zich ook richtte op catering. Ze kreeg daarbij hulp van haar kinderen en later ook van haar schoonkinderen.
In 1996 stopten Gré en Willem met St. Louis, omdat het runnen van twee zaken toch wel heel veel tijd vergde. Jessica: ,,Ineens had mijn moeder veel vrije tijd en dat vond ze moeilijk. Ze kon aanvankelijk haar draai niet vinden.’’ Uiteindelijk kwam het allemaal goed. Ze ging schilderen, maakte meerdere bedevaartreizen en werkte als vrijwilliger tussen gehandicapte mensen bij stichting De Trans in Emmen.
De voorzaal van de Boogie Bar in de jaren tachtig. Foto: Collectie Familie Lubbers
Groot was het geluk toen in 1999 haar eerste kleinkind werd geboren: Max. Later volgden er nog zes: Mika, Puck, Lynn, Jona, Sami en Jill. In 2005 werd de Boogie Bar verkocht. De glorietijd van discotheken was voorbij. Het jaar daarna begon zoon Henk in het voormalige pand van St. Louis met zijn eigen horecabedrijf: Melody. ,,Dat ik voor mezelf begon in een pand waar zij ook had gewerkt, vond ze natuurlijk best bijzonder.’’
De hemel, een plek met groen gras en heel veel gele bloemen
In 2017 ging ze met haar man, kinderen en kleinkinderen een week lang op vakantie naar Noord-Brabant om het 50-jarig huwelijksfeest te vieren. Het leven lachte haar van alle kanten toe. Dat veranderde eind 2019. Gré kreeg gezondheidsklachten en ze bleek eierstokkanker te hebben. Een operatie en een chemokuur volgden. Even zag het er daarna goed uit, maar het lukte niet om de ziekte voorgoed te beteugelen.
Ter nagedachtenis aan Gré Lubbers-Cramer hingen echtgenoot Willem en zoon Henk een krans aan de deur van de voormalige discotheek. Foto: Collectie familie Lubbers-Cramer
Zus Gerda: ,,Ze vond het natuurlijk vreselijk, maar ik heb haar er nooit over horen klagen. Ze wilde het ook in die tijd zo plezierig mogelijk hebben met de mensen die haar dierbaar waren. Bang om dood te gaan was ze niet. Ze ging naar de hemel en ze had een idee hoe het daar uitzag. Groen gras en heel veel gele bloemen.’’
Op 6 juni 2021 overleed Gré Lubbers-Cramer, op 74-jarige leeftijd. De spreuk die haar man en kinderen boven de rouwadvertentie plaatsten, maakt duidelijk hoeveel indruk zij op hen en ook zoveel andere mensen maakte. Als er kiezelsteentjes drijven op de Rijn, pas dan zal ik je vergeten zijn.
