Grimme bij het treinstation in Emmen, een hotel met oog voor de kleintjes

Een waar lustoord voor de jeugd. Een verzameling speelattributen zoals die wellicht in het hele Noorden van ons land niet wordt gevonden. De Emmer Courant kwam superlatieven tekort, eind mei 1928. Josef Grimme had naast zijn hotel bij het treinstation een grote speeltuin in laten richten. Op de dag van de opening door burgemeester Jan Liebe Bouma kwamen meteen al zo’n duizend ouders en kinderen op bezoek.

Ze werden niet teleurgesteld. Wie rekende op een draaimolen met een echt paard en een heuse zweefmolen? En op een familieschommel voor wel twintig personen? Er is werkelijk overal aan gedacht, constateerde de verslaggever. Er waren zelfs overdekte ruimtes waar opgeteld 250 kinderen in konden spelen, mocht het gaan regenen. ,,En dan moest de meest vermaarde attractie nog komen. De cakewalk. Die kwam er in 1934’’, zegt Djoek Grimme (72), kleinzoon van Josef.

Niets herinnert bij het huidige Emmer station aan het markante hotel met zijn veelgeprezen kinderparadijs. ,,Nou ja, bijna niets. Er staan nog wel enkele bomen die mijn grootvader heeft geplant’’, nuanceert Djoek Grimme. Het hotel onderging hetzelfde lot als het eveneens markante hotelgebouw van Postma een paar honderd meter verderop. De gemeente Emmen kreeg het in bezit en liet het met de grond gelijk maken.

Zeg in Emmen en omgeving Grimme en vrijwel iedereen zal roepen: horeca! Veel leden van de familie verdienden in Zuidoost-Drenthe in deze bedrijfstak hun brood. Zo ook de in 1887 in het Groningse Scharmer geboren Josef Grimme.

Na een aantal jaren op verschillende plekken als bakkersknecht en kelner te hebben gewerkt, belandde hij in 1912 in Zuidoost-Drenthe. ,,Hij werd hotelier in Klazienaveen. Dat hotel stond schuin tegenover de Purit-fabriek en was gebouwd door de bekende grootindustrieel Willem Albert Scholten.’’

In februari 1915 brandde het hotel tot de grond toe af. In rap tempo werd het pand herbouwd. In 1919 nam broer Hermannus Grimme de leiding over. Josef ging verder als hotelier in Emmen.

,,Pal tegenover het Emmer treinstation stond het in 1906 gebouwde café-restaurant Bellevue te koop. Mijn opa kocht het, zette Grimme op de gevel en verbouwde het tot hotel met vijftien kamers. Met daarbij een tuin met gezellige zitjes en een serre. Kijk, hier is de advertentie die werd geplaatst voor de officiële opening in april 1920. Prachtig toch? Geheel naar de eischen des tijds gerestaureerd en op twee minuten van de schoone Emmer Dennen.’’

In 1925 sloeg het noodlot toe. Tjakien Grimme, de vrouw van de Emmer hotelhouder en moeder van drie kinderen, overleed op 40-jarige leeftijd. Drie jaar later trouwde Josef Grimme met Egbertje Smit uit Sleen, een 20 jaar jongere vrouw die al enige tijd in het hotel werkte. Uit dit huwelijk werden nog twee kinderen geboren.

Het jaar van Grimmes tweede huwelijk was ook het jaar waarin de veelgeprezen speeltuin werd geopend. Volgens de Emmer Courant ‘een waar kinderparadijs dat het vreemdelingenbezoek aan ons dorp in niet geringe mate zal bevorderen’. Dat bleek het geval. In 1938 meldde Grimme in een advertentie dat zijn speeltuin in 1936 door meer dan 100.000 mensen was bezocht.

Zijn kleinzoon Djoek betwijfelt of dat aantal klopt. ,,Meer dan 100.000 mensen in één jaar is wel heel veel. Het kan zijn dat mijn opa in zijn enthousiasme wat overdreef. Maar op basis van de gegevens die ik heb, is 60.000 bezoekers per jaar in die periode beslist geen rare schatting.’’

Voor de speeltuin werd in de tweede helft van de dertiger jaren geen entree geheven, een consumptie was wel verplicht. ,,Ranja kostte twee dubbeltjes, voor limonade werd 30 cent berekend. De omzet in de speeltuin op een gemiddelde zondag was zo’n 450 gulden. Dan zijn er op zo’n dag zo’n 1800 bezoekers geweest. Er kwamen ook veel schoolreisjes.’’

In 1943 deed Josef Grimme de zaak over aan zoon Jan, de vader van Djoek. Hij had de eer om twee jaar later prinses Juliana een lunch aan te mogen bieden toen zij voor een werkbezoek in Emmen was. In 1967 stopte de door gezondheidsklachten geplaagde Jan Grimme met de exploitatie van zijn hotel.

Nadat enkele huurders hun geluk in het pand hadden beproefd, werd het gebouw in 1977 eigendom van de gemeente. Die deed wat zij met wel meer markante panden deed: slopen. Enkele jaren later werd op het terrein van het hotel het busstation aangelegd.