Podiumkunsttalenten vragen zich af: hoe moet het met de toekomst van Drenthe

,,Toen ik 8 was, ben ik naar Meppel verhuisd. Mijn culturele vorming bestond eruit dat mijn vader mij en een mijn beste vriendin elk jaar meenam naar het Nationale Ballet in Amsterdam, naar de musical Cats in Carré en het Shakespearetheater in Diever. Toen ik zelf op toneel wilde, moest ik naar Groningen. Ik zie nog voor me hoe ik in het telefoonboek naar het nummer van het Noord Nederlands Toneel zocht.

Ik ben opgegroeid met het idee dat je weg moet als je iets wilt – niet veel mensen bleven in Meppel. Dat ik hier nu terug ben, is heel leuk, maar voelt ook vreemd. Ik ben trots op wat ik doe met Mevrouw Ogterop, maar het voelt soms als falen. Had ik geen theatergezelschap moeten opzetten in Parijs? In Berlijn? Of in de Randstad?

Nog steeds bestaat het idee dat jonge mensen die iets anders willen weg moeten uit Drenthe. Het zit ook in De eeuwige jachtvelden, de voorstelling die we aan het maken zijn naar het boek van Nanne Tepper. Waarom is dat? Waarom zou je weg willen? Zijn er ook redenen om hier te blijven, of om terug te keren?

Met ‘De Nacht van de Toekomst van Drenthe’ we laten zien hoeveel kunsttalent er is in Drenthe. We willen mensen daarover laten nadenken. En we willen het publiek onderdompelen in verbeelding. Want dat wordt het: een feest van verbeelding.”

,,Ik ben muziekproducer. Ik werk als autonoom muzikant met een laptop en software en combineer dat met jongerenwerk in de gemeente Tynaarlo. Voor ‘De nacht van de toekomst’ hebben mijn zus Jildou en ik mensen geïnterviewd over waarom ze uit Drenthe zijn vertrokken, waarom ze zijn gebleven of teruggekeerd. Daarna hebben we een compositie gemaakt waarin die verhalen zijn verwerkt, aangevuld met onze eigen ervaringen.

Sommige mensen vinden het leven in een dorp knus en fijn. Anderen ervaren dat juist als beperkend. Tijdens een performance laten we dat contrast horen. Ik heb de muziekproductie gedaan, ik speel ook live gitaar. Mijn zus zingt.

Ik ben in Zuidlaren opgegroeid en woon sinds mijn 18de in Groningen. Ik zocht vrijheid en wilde zelf keuzes maken. Destijds ben ik aan een studie begonnen in Leeuwarden, Groningen was praktisch. Voor wat ik wilde, elektronische muziek maken en produceren, waren weinig opties in Zuidlaren. Ik heb bijna alles op mijn slaapkamer met een laptop via YouTube moeten leren.

Pas toen ik in Groningen kwam, en later ook Amsterdam, merkte ik wat ontbrak in Zuidlaren. Ik ontdekte supertoffe dingen die ik helemaal niet kende en die mijn ontwikkelingen tien keer sneller hadden kunnen laten gaan. Wat ik in de toekomst wil, is jongeren inspireren, mijn ervaringen overdragen. En ik wil mij verder ontwikkelen als producer.”

,,Ik maak mijn hele leven al. Het gaat van acteren tot YouTube-video’s. Ik ben met internetcultuur opgegroeid, dat probeer ik naar het theater te brengen, vaak vanuit formats die online werken. Wat ik ook probeer is internetpubliek naar het theater brengen. Ik werk met emoties, bijvoorbeeld hoe mannen met emoties omgaan. En ik heb een voorliefde voor absurdisme. Het is satire, het is comedy, een beetje cabaret.

Ik ben vrijwel autodidact. Mijn doel was een opleiding te volgen, maar het leven liep anders. Nu leer ik vooral door mezelf kansen te geven en daar ervaringen mee op te doen. Voor ‘De nacht van de toekomst’ heb ik een performance ontwikkeld van zo’n 15 minuten. Ik mag helemaal losgaan. Er waren veel aanmeldingen. Wat heel vet was dat ik nu eens niet als laatste werd gekozen, zoals vroeger bij gym. Ik ben nu eindelijk eens eerder aan de beurt.

Ik woon in Zuidwolde, daar wil ik vooralsnog niet weg. Een tijdje heb ik les gevolgd bij jeugdtheaterschool Dynamo, een onderdeel van Garage TDI. Als kind heb ik daar veel geleerd. Daarna heb ik veel opgestoken van het internet. Als je veel tutorials volgt op YouTube, mis je contact met anderen. Ik compenseer dat door eropuit te trekken. Maar ik wil me ook binden aan initiatieven die er zijn in het Noorden.

Ik hoop met mijn werk te bereiken dat mensen Drenthe zien als een plek om te blijven. Ik wil aan mensen van buiten laten zien dat het hier de moeite waard is om naartoe te komen, dat het meer is dan een plek met vakantiehuisjes. Ik ben hier opgegroeid, Drenthe zit daardoor in mijn hart. Het zou mooi zijn als ik een blikvanger kan zijn.”

,,In het dagelijks leven werk ik als muziektherapeut, zangdocent en koordirigent. Ik zit in verschillende ensembles, als jazzzangeres, maar ook close harmony. Sinds anderhalf jaar woon ik weer in Zuidlaren. Ik ben 10 jaar weggeweest. Ik ben iemand die liever de rumoerigheid opzoekt en in de rust woont, dan andersom.

Voor ‘De nacht van de toekomst’ heb ik met mijn broer Pelle op basis van gesprekken met mensen die Drenthe hebben verlaten of zijn teruggekeerd een muziekstuk gemaakt van tussen de 5 en 10 minuten. Het is een zelf geproduceerd nummer met een zelfgeschreven melodie op een beat van mijn broer. Ik zing live, maar er zijn ook al vocalen opgenomen.

Ik kom uit een muzikaal gezin. Onze moeder zit ook in de muziek. Toen ik 7 werd, mocht ik een instrument kiezen. Daarvoor zat ik al bij een koor. Tot mijn 14de heb ik zangles gehad en tot mij 16de pianoles, allebei in Zuidlaren. Daarna ben ik voor de vooropleiding conservatorium naar Groningen vertrokken. Wat ik in Zuidlaren miste waren keuzemogelijkheden; er was van alles een. Er is een basis, maar als je specifieke wensen hebt, moet je verder kijken.

Ik sta graag op een podium, er is altijd artistieke ambitie. Het is mooi dat kansen worden geboden om mooie dingen te maken. Wat ik belangrijk vind is bewustzijn creëren: dat er genoeg ruimte moet zijn voor kunst en cultuur voor iedereen, en dat er ook ruimte moet zijn voor talentontwikkeling. Als je een bestaan wilt opbouwen in deze sector word je soms naar het Westen gedwongen – dat is zonde.”