Tangarine uit Assen steelt de show in Beste Zangers: ‘Bij ons gaat alles op gevoel’

Sander dacht nee, Arnout zei ja. Precies zoals ze van elkaar gewend zijn. Zelfs eeneiige tweelingen verschillen nou eenmaal in de details. „Sander vraagt altijd eerst: moeten we dit wel willen? Mijn reactie is eerder: natuurlijk, let’s go.”

Aan het woord is Arnout Brinks, de helft van het zingende duo Tangarine. De vraag die op tafel lag: willen jullie meedoen aan een nieuw seizoen van Beste Zangers? „We kenden dat programma eigenlijk niet zo goed”, verklaart Sander. „Het is toch een wat andere wereld dan we gewend zijn. In het theater heb je zelf de controle, op televisie geef je die deels uit handen. Mijn eerste reactie was dus nee, maar in mijn hoofd wist ik al: dit wordt een ja.”

In Beste Zangers draait het écht om de muziek, ontdekten ze. „Daarom konden we er ook in meegegaan.” De formule is dat artiesten andermans werk naar hun hand zetten. „Dat is een creatief proces, net als schrijven, al ligt er natuurlijk een stevige blauwdruk. Andersom is het supermooi om te horen wat mensen doen met ónze nummers.”

De opnamen waren dit voorjaar in Sevilla. „Met Hannah Mae hadden we zo nu en dan al online contact”, zegt Arnout. „Het schept een band dat ze ook uit Drenthe komt.” Matthijn Buwalda troffen ze in 2009 voor het eerst op een artiestenmeeting. „Daarna bezochten we weleens elkaars concerten.” De overige reisgenoten – Claude, Rikki Borgelt (Rondé), Karin Bloemen en Sera – ontmoetten ze pas op Schiphol.

Sander: „Iedereen schrijft van tevoren zijn levensverhaal met de liedjes die daarbij horen, zowel eigen werk als muziek die veel voor zo iemand betekent. Door zo’n muzikale biografie heb je al bij de eerste ontmoeting het gevoel dat je elkaar persoonlijk kent. Dat is echt heel bijzonder.”

De eerste bladzijde van hun eigen biografie werd op 16 augustus 1983 geschreven in Lelystad. Arnout was er welgeteld 7 minuten eerder dan Sander; hij is en blijft zijn leven lang de oudste. Na de scheiding van hun ouders verhuisden ze met hun moeder naar Emmeloord en op 9-jarige leeftijd naar Assen, waar ze deel uitmaakten van een samengesteld gezin met negen kinderen.

„Er was altijd muziek thuis”, herinnert Arnout zich. „Onze moeder speelde ondanks haar gehoorproblemen in de marchingband UDI. Behalve een keyboard hadden we een tijdje een saxofoon in huis.”

Hun vader was meer van de gitaren. „Ons halfzusje, dat bij hem in Amsterdam woonde, is ook muzikant geworden.” Sander: „Het is zo belangrijk dat er thuis íéts is waarmee je muziek kunt maken. Al is het maar een keyboard met hondengeluiden.”

Ze zingen al zolang ze zich kunnen herinneren. „Van twee één maken”, zegt Arnout, „dat is onze vorm. We zeggen vaak dat we geen solozangers zijn, maar dat we elkaars stemmen nodig hebben om goed te klinken. We zijn elkaars klankbord.”

Sander: „Het is heel organisch, iets dat volledig met ons is verweven. Dat begon thuis, in de kerk, op de basisschool die Het Octaaf heette en waar we een fantastische muziekleraar hadden. Al kunnen we nog steeds geen noten lezen; bij ons gaat alles op gevoel.”

Voordat ze in dorpshuizen en zaaltjes hun stijl verfijnden, speelden de Brinks-broers veelvuldig in de christelijk gereformeerde Bethelkerk in Assen. Psalmen en gezangen, zoals ze die van huis uit hadden meegekregen. Op hun twaalfde schreven ze hun eerste liedje. Ze ontdekten de elpee Bridge Over Troubled Water van Simon & Garfunkel, het repertoire van The Everly Brothers, countryartiesten, bluegrass, andere rootsmuziek.

In hun huidige tournee Running In The Family wisselen ze eigen nummers af met songs van bekende bands waarin familieleden samenspelen. Denk aan Oasis, The Kinks, Bee Gees en Jackson 5. „En The Proclaimers”, zegt Arnout. „Ook een eeneiige tweeling die nog steeds optreedt. Wat opvalt is dat veel muzikale broers vroeg of laat met knallende ruzies uit elkaar gaan. Behalve tweelingen.”

Toch vonkt het geregeld binnen Tangarine. „Tweelingen kunnen ruziemaken zonder daarna sorry te hoeven zeggen.” Echte vrienden kijken daar allang niet meer van op. Arnout: „Veel van die vriendschappen gaan jaren terug. We hebben nog steeds contact met mensen uit onze basisschooltijd.”

Assen was een fijne plek om op te groeien, vinden de broers. Ondanks de geringe afmetingen had de stad een prima popklimaat. „Je had het poppodium PopAs”, zegt Sander. „Café De Witte Bal, waar Tieme van Veen Amerikaanse rootsmuziek programmeerde. Zijn compagnon Johan Kleine, met wie hij Take Root heeft opgezet. Jan Stam van Kunst en Cultuur Drenthe, de muziekafdeling van Vanderveen. De regionale media, met RTV Drenthe en Dagblad van het Noorden voorop. Ik heb in het verleden misschien weleens onderschat hoe belangrijk dat allemaal is geweest.”

Eind 2002 brachten de toen 19-jarige broers met twee vrienden een eerste Tangarine-plaatje uit: Remember The First Songs. Zeven liedjes die, zeker met terugwerkende kracht, het predicaat veelbelovend verdienden. ‘Beroemd worden is niet ons hoofddoel’, noteerde deze krant uit de mond van de toen 17-jarige drummer Kristian Huizinga. ‘Als dat komt, is het mooi meegenomen.’

Sander: „Het zijn dierbare herinneringen. Met z’n vieren repeteren op de dinsdagavond, muziek was onze gedeelde passie. De een was veel ambitieuzer dan de ander, maar niemand van ons had een muzikale opleiding.” Arnout: „Een paar jaar later speelden we met mensen als Martine Stulp, Bernard Gepken en Joost Dijkema. We hebben nog steeds een appgroep van Tangarine & Friends, zoals de band rond 2010 heette. We feliciteren elkaar bij verjaardagen, of iemand plaatst een berichtje als we worden gedraaid door RTV Drenthe. Eens in de zoveel tijd ontmoeten we elkaar weer.”

Nog zo’n hoofdstuk in het Tangarine-boek: werken in de Music Store van Gerrit Miedema in Emmen. „Sander stond in de winkel, ik deed de boekhouding”, zegt Arnout over die tijd. „Gerrit was een hele tijd onze manager. Een vriend ook, iemand die er altijd voor ons was.”

Het waren de jaren waarin Tangarine zijn definitieve vorm vond. In 2008 verschenen op Miedema’s label DRC Records twee albums die in Noord-Nederland niet onopgemerkt bleven: Between The Lines en Fields Of Poetry. „Maar buiten het Noorden had nog vrijwel niemand van ons gehoord.”

Dat veranderde in één klap toen de broers op 2 februari 2012 een telefoontje kregen van De Wereld Draait Door. Of ze ’s avonds een liedje konden spelen in de live-uitzending. Sander dacht nee, Arnout zei ja. En dus brachten ze die avond – op van de zenuwen, maar uiterlijk doodkalm – 2 miljoen kijkers in vervoering met hun Walking On A Dead End Street.

In de daaropvolgende weken dook plotseling iedereen bovenop de broodnuchtere Drenten. Sander: „Mailtjes van platenmaatschappijen, telefoontjes van boekingskantoren. Zodra de trein gaat rollen, springen ze er allemaal op.” Arnout: „Gelukkig konden we daar wel mee dealen.” Sander: „En er nog van genieten ook.”

Het gerenommeerde platenlabel Excelsior Recordings bracht in april 2013 hun album Seek & Sigh op de markt. Als huisband van DWDD speelde Tangarine moeiteloos de popzalen en theaters vol. De tweeling reisde langs illustere festivals als Haldern Pop, Lowlands en Into The Great Wide Open en werkte in Tucson, Arizona samen met de band Calexico. Een juichverhaal.

Maar waar ze als tweeling altijd op dezelfde golflengte hadden gezeten, daar begonnen hun privélevens langzamerhand uit elkaar te lopen. Vooral 2017 was een gek jaar, vertellen de broers. Terwijl Sander op een roze wolk zat vanwege de geboorte van zijn zoon Vince, liep het huwelijk van Arnout op de klippen. Sander: „Dat was ingewikkeld. Met die situatie wisten we ons een tijdje geen raad.”

Achteraf, constateert Arnout, is het allemaal wel ergens goed voor geweest. „De grootste uitdaging voor een eeneiige tweeling is zelf een individu worden. Soms gaat dat op een harde manier, zoals in dit geval. Dat we in compleet andere emoties zaten, was voor ons een eyeopener. Het plotselinge besef dat je het af en toe alleen moet doen. Ergens is dat natuurlijk heel gezond.”

Het scheelt, zegt Arnout, dat hij en zijn toenmalige partner op een goede manier uit elkaar gingen. „Natuurlijk was het erg emotioneel, want je laat elkaar na tien jaar los. Maar haar leven is er beter van geworden, net als dat van mij. Dat gunden wij elkaar.”

Dat het ook anders kan, zag hij als kind. „Onze ouders hebben geen goede scheiding gehad. We zagen veel pijn en onverwerkt verdriet. Dat had natuurlijk zijn weerslag op hoe wij opgroeiden. Met onze vader hebben we achttien jaar lang geen contact gehad. Gelukkig is die band hersteld, jaren geleden alweer. Tegenwoordig hiken we jaarlijks met z’n drieën.”

Hoe hobbelig de weg ook was, muziek bleef altijd hun communicatiemiddel. Vreugde en verdriet vinden vroeg of laat hun weg in een liedje. „Als artiest voelen we ons niet anders dan toen we nog in de Pelikaanstraat in Assen woonden en optraden in het dorpshuis van Nieuw-Weerdinge”, zegt Sander. „Maar als je een lange carrière hebt in de muziek, zie je dat alles in golfbewegingen gaat.”

Hij doelt onder meer op de publieke belangstelling, die onmiddellijk weer aantrok toen Beste Zangers half september van start ging op tv. Arnout: „Je leest soms reacties als: ‘Wie zijn die gasten? Waarom ken ik die niet?’ Dat zegt wel iets over hoe snel het tegenwoordig allemaal gaat.” Sander: „Het is een voordeel dat Beste Zangers acht weken duurt. Als je twee maanden lang elke zaterdagavond op tv bent, kunt je echt laten zien wie je bent.”

Niet dat ze zich al teveel illusies maken. Sander: „We waren al hartstikke tevreden met hoe het ging en Beste Zangers is daarop een mooie aanvulling. Kijk, we hoeven niet zo nodig in de Ziggo Dome te staan. Mocht het ooit zó groot worden, dan doen we liever drie keer Carré.” Arnout: „Je moet een podium bij je muziek zoeken en niet andersom.”

Maar dat podium hoeft natuurlijk niet per se in Nederland te staan, zegt de tweeling. Het meest recente album Blank Cassette verscheen dit voorjaar in Japan – hoe mooi zou het zijn om daar te touren?

Sander: „Laatst kregen we een berichtje van iemand die onze muziek hoorde in de McDonald’s in Tokio.” Arnout: „Geen grap.” Sander: „Sowieso een gek idee dat die magere tweeling van Tangarine in de McDonald’s wordt gedraaid.”

Ze zien wel of het er ooit van komt, die buitenlandse tournee. De samenwerking met Excelsior Recordings is verleden tijd, de broers hebben het weer helemaal zelf voor het zeggen. Dit najaar doen ze met z’n tweeën de reprise van Running In The Family, in het voorjaar volgt dan weer een tournee met een volledige band: Twice The Fun, Half The Weight.

En wie weet welke deuren Beste Zangers voor ze opent. Het leverde ze in elk geval een onvergetelijk avontuur en nieuwe vriendschappen op. „Hoe verschillend we onderling ook zijn, muziek is het belangrijkste wat bij al die mensen hoort”, zegt Sander over zijn collega’s. „Iedereen maakt heftige dingen mee, we hebben allemaal ons verhaal. Daarom wordt er ook zoveel gehuild in dat programma. Het komt ongelooflijk binnen als iemand speciaal voor jou een nummer zingt.”