De rouw van Sexbierum en het verdriet op Terschelling na de dodelijke aanvaring op de Waddenzee: 'Het dorp houdt elkaar stevig beet. En dat blijft ook zo'

Zittend achter het raam van de Koegelwieck durf je niet naar buiten te kijken - en al helemaal niet naar het wateroppervlak. Je wilt niet zien wat je niet wilt zien.

En toch kijk je, om misschien iets te zien wat anders langer onopgemerkt blijft. Om nabestaanden te helpen, om aan een onzekere zoektocht een einde te maken.

De onbezorgde overtocht tussen Harlingen en Terschelling voelt niet langer onbezorgd. De levensader van het Waddeneiland, de enige manier van openbaar vervoer, is geknikt. Het veilige gevoel weg. Alertheid wint het van ontspannenheid.

Op het eiland wappert de eilander vijfkleur halfstok, in de hoofdstraat van West-Terschelling, aan het hoofd van de havenkom bij de jachthaven. Tekenen van verdriet, die eilanders verder niet uitspreken.

Op het gemeentehuis zijn het vooral raadsleden, gemeentemedewerkers, ondernemers en betrokkenen die elkaar treffen. De weinige eilanders die langs wippen maken de meeste indruk, omdat ze op snelboot Tiger zaten tijdens het ongeluk, omdat ze iemand kennen die nauw betrokken is.

Burgemeester Caroline van de Pol (VVD), nog geen twee jaar eerste burger op het eiland, ziet eilanders als bewoners ,,die hun eigen boontjes doppen’’. Ze treuren in stilte, zoeken warmte in klein gezelschap. ,,Ze nemen hun verdriet niet mee naar het gemeentehuis.’’

Eilanders zoeken elkaar op, houden buitenstaanders buiten. Het is hún levensader, hún zee, hún mensen, zoals de schipper van de Tiger, die op het eiland woont.

Toch is er een band met de andere kant van de Waddenzee. In Sexbierum woonde een deel van de slachtoffers. Het verdriet van het eiland is niet te vergelijken met de rouw daar - en ook in Leeuwarden, waar een slachtoffer woonde.

Wat verdriet is voor de een, is ook vreugde voor de ander. Op Terschelling is het ‘wisselweekeinde’, de uittocht van het Noorden, de intocht van het Zuiden en Westen. Op Terschelling is het twee weken herfstvakantie en dat is te merken: het is druk, in de straten, in de duinen, op het strand.

De horizon vult zich met 140 bootjes van de Nacht en Ontij-race. Vroeg vertrokken vanuit Harlingen, met de lunch op het eiland. Voor hen geeft de Waddenzee - wind, water en plezier.

Tegelijkertijd neemt de Waddenzee. Tussen de spinakers en grootzeilen patrouilleren schepen van instanties, op zoek naar stoffelijke overschotten. Op het strand is de tegenstelling zichtbaar: de loslopende honden van de uitwaaiers versus de quads van de zoekers.

Bij het zeeliedenmonument, monument voor ‘alle Terschellingers die niet zijn teruggekeerd van zee’, liggen verse bloemen. Op de pier ernaast kijken mensen uit over het Griene Strân en de Waddenzee. Dáár, wijzen ze, dáár moet het zijn gebeurd.

Daarna volgt de uitgestoken arm de vloedlijn. Het is eb, het getij dat blootlegt. Turend over het strand overheerst de onbestemde leegte.

Op de velden van AVC in Sexbierum rolt de bal even niet. Het dorp is tot stilstand gekomen, na het noodlottige ongeluk op de Waddenzee. Een inwoner van het dorp, projectleider bij bouwbedrijf Friso, nam vrijdag zijn 12-jarige zoontje mee naar zijn werk op Terschelling. Ze stapten aan boord van watertaxi de Stormloper, maar kwamen nooit op het eiland aan.

In de kantine bij de sportvelden openden de voetbalclub, de tennisvereniging en het oranjecomité zaterdag de deuren voor de 1700 inwoners. De Sexbierumers rouwden er om het verlies van twee actieve leden uit één gezin, dat midden in de plaatselijke samenleving staat.

„Een echt verenigingsgezin”, zegt Janny Post (72), vrijwilligster bij de tennisclub, zondag. „Ze doen van alles in het dorp. Bij de voetbal, bij de oranjevereniging. Het is afschuwelijk wat dat gezin moet meemaken. Ze staan met lege handen.”

Burgemeester Marga Waanders (PvdA) van Waadhoeke zag ,,een hecht dorp dat rouwt’’, vertelt ze. Een dorp dat ,,sterk’’ is, en dat snel een ,,goede bijeenkomst’’ belegde waar veel behoefte aan bleek. ,,Iedereen voelt zich met elkaar verbonden.’’

Tientallen dorpelingen zochten troost bij elkaar. De burgemeester zag teamgenoten en klasgenoten van de nog vermiste jongen die praatten, met elkaar en met hun ouders en begeleiders. ,,Heel emotioneel, maar ook heel mooi om te zien hoe ze met elkaar spraken over iets dat zo rauw en gruwelijk is.’’

Deze maandag opent de basisschool waar de jongen op zat na een week herfstvakantie weer de deuren. De school biedt passende hulp aan leerlingen, leraren en ouders. ,,Het dorp houdt elkaar stevig beet’’, ziet Waanders. ,,En dat blijft ook zo.’’

Of er gevoetbald wordt, is nog de vraag. Trainer Chris Alkema van AVC Sexbierum worstelt ermee. Een andere zoon uit het getroffen gezin voetbalt ook bij de vereniging. „Vanuit de familie is het de wens om volgende week te voetballen, dan spelen we thuis. Dat zal een emotionele wedstrijd worden”, verwacht de coach.

„Misschien is het voor de rouwverwerking goed om te spelen”, denkt hij. „Maar we passen ons uiteraard aan de wensen van de familie aan.” Ook de trainingen op dinsdag en donderdag gaan vooralsnog door. „Misschien leidt het af als je even de kop helemaal vrijmaakt. Dan hoef je alleen maar even aan voetballen te denken.”

Burgemeester Waanders heeft contact met de familie, het dorp en de school. Slachtofferhulp is aangeboden. ,,Men weet dat wij er zijn en we zullen alles doen waar behoefte aan is.’’

In het clubhuis voelde Waanders zaterdag één vurige wens: laat die jongen en de andere vermiste man snel naar huis komen. ,,Dat de zee hen teruggeeft aan de families om afscheid te kunnen nemen.’’