Recordinternational Sherida Spitse. 'Kwetsbaarheid is een kracht.' Foto: Jolanda Siemonsma fotografie
Sherida Spitse is uitgegroeid tot vrouwenvoetballegende. Ze gaat door het vuur voor teamgenoten en toen ze het zelf moeilijk had, hielden vrienden en familie háár overeind. „Je staat er nooit alleen voor.” Volgende week komt haar biografie uit.
Ha, daar komt Sherida Spitse (35) precies op de afgesproken tijd van het interview aangelopen. De bruine haren in de strakke hoogglansknot (ze heeft de dingen graag onder controle) en een zwarte pufferjas tot de kuiten van haar persoonlijke sponsor Puma.
Maar wacht, ze loopt door, langs de ramen van het restaurant, de winkelstraat in. Vijf minuten later duikt ze alsnog op en schuift aan met een glas gemberthee. Met een grijns: „Ik moest nog even snel een boodschapje doen bij de drogist.” Jas over de stoel. Mooi, oversized, zwart kostuum. Gouden sieraden. Een goudsmid maakte de schakelarmband speciaal voor haar. Er is zes keer ‘248’ in gegraveerd, een herinnering aan het verpletterende aantal interlands dat ze voor Oranje speelde.
Buffel en zenmeester
Sherida Spitse. Recordinternational, vrouwenvoetballegende, Ajax-captain, moeder, ex, Sneekse, Emmense, Amsterdammer. Ze is grappig, ze is ijdel (zegt ze zelf ook hoor, er piept geen haartje uit die knot), ze is bloedfanatiek, ze is het feestbeest, een buffel of zenmeester op het middenveld. Ze is het allemaal.
Sherida Spitse neemt een corner voor Oranje. 'Het is prima dat ik er niet meer bij ben. Ik ben alleen maar heel trots op de meiden.' Foto: Sauberhaus
Druk, dat is ze óók. Het viel niet mee om Spitse hier met een tijdslot aan tafel te krijgen. Ze leidt momenteel twee levens: trainen in Amsterdam, waar ze een studio van Ajax heeft, dat scheelt reistijd, en thuis met zoon Jens (8) en dochter Mila (6) in Emmen. In de afspraken met haar ex is vastgelegd dat ze het ouderschap delen.
„We doen het fiftyfifty. Daar ben ik heel blij mee. Ik zit dus veel in de auto, maar dat heb ik er voor over. Alles voor de kids en Emmen betekent thuis voor hen. Ik heb het er ook wel naar mijn zin. Nangila (van Eyck, haar vroegere teamgenoot bij SC Heerenveen, red.) woont om de hoek. Zij is een goede vriendin van me. Deze constructie lukt ook omdat Ajax me goed steunt.”
Van garagedeur tot voetbalarena
Het is al weken extra rumoerig om haar heen, want er komt een boek aan en daar hoort publiciteit bij. „Ja, het is druk met interviews en dat is hartstikke leuk, maar ik moet ook gewoon trainen en voor de kinderen zorgen.”
Volgende week verschijnt haar biografie: Sherida, open kaart. Oud-sportverslaggever Peter van der Meeren van de Leeuwarder Courant en Dagblad van het Noorden heeft haar lange voetbalcarrière op de voet gevolgd. Na zijn pensionering bij de krant, in de zomer van 2025, heeft Van der Meeren (ze zijn beiden in Sneek opgegroeid) zich op het schrijven van Spitses levensverhaal gestort.
Hij neemt de lezer mee van het voetballen tegen garagedeuren in haar woonwijk (deuken in de deuren) langs het geweldige Europees kampioenschap van de Oranjeleeuwinnen in 2017 („mijn allermooiste sportherinnering”) naar de woelige tijden in haar privéleven. Want hoe vurig en balvast Sherida Spitse ook is als middenvelder, thuis is ze helemaal niet altijd zo trefzeker.
Jij hebt op je 35ste al zoveel beleefd dat je er een boek over kunt schrijven.
„Ik was vorig jaar bij de presentatie van de biografie over Jari Litmanen. De uitgever van dat boek heeft me daar benaderd en gezegd dat het ook tijd is voor mijn boek. Goed, maar dan was er maar eentje die dat kon schrijven: Peter van der Meeren. Hij had de tijd en hij kent mij al zo lang. Het was een een-tweetje.”
Op de cover staat Open kaart. Hij schrijft in het voorwoord dat jij moeizaam je diepste gevoelens onder woorden brengt.
„Ik ben geen type om dingen aan de grote klok te hangen, maar ik hoef ook niet alles weg te stoppen. Het leven is niet alleen maar leuk en mooi. Ik denk dat ik me kwetsbaar opgesteld heb, maar ik zie die kwetsbaarheid juist als een kracht.’’
Online roulette
Sherida Spitse vertelt in het boek voor het eerst openhartig over de tijd dat ze naast stervoetballer ook probleemgokker was. Ook hier aan de thee wil ze het er best over hebben. „Ik weet niet of ik echt verslaafd was, al ging het van kwaad tot erger. Maar het is me uiteindelijk op eigen kracht gelukt om te stoppen.”
Sherida Spitse in 2017 met zoontje Jens op de arm, na het winnen van de EK-finale. Foto: Sauberhaus
Ze raakte verslingerd aan de online roulettetafel in de tijd dat de zeeën in haar privéleven hoog gingen. De breuk met haar toenmalige partner verliep allesbehalve pijnloos. De moeders hebben een fikse juridische strijd gevoerd om tot een gelijkwaardig ouderschapsplan te komen. Spitse voelde zich toen vaak wanhopig. „Dan zat ik al die avonden alleen in mijn appartement in Emmen en zocht ik afleiding. Waardeloos.”
Ze is zo stom geweest, zegt ze. Had ze werkelijk gedacht dat gokken een oplossing zou zijn voor alle moeilijkheden? „Ik wist natuurlijk best dat dat niet zo was.” Ze moest een Rolex verkopen om een schuld in te lossen en leende ook geld van haar ouders om de gaten te dichten.
‘Ik kan de knop omzetten’
Op het moment dat de schijnbaar onverwoestbare Sherida Spitse het allemaal écht niet meer zag zitten, waren het haar familie en vrienden die haar opraapten en overeind hielden. Zo kreeg ze een heilzaam pak op de sodemieter van zus Mariska, die haar vertelde dat het niks uitmaakt hoe groot de ellende is, omdat ze twee geweldige kinderen heeft om van te houden en voor te zorgen. Raak.
Met professionele hulp en assistentie bij de financiële boekhouding heeft Spitse het gokken onder controle gekregen. Dat is knap, ook omdat geld inzetten, online of in een casino, een populaire hobby is onder profvoetballers. „Maar ik kan goed een knop omzetten, dat scheelt.”
Vind je het ook spannend hoe mensen op deze gevoelige onthulling reageren?
„Helemaal niet. Mensen vinden altijd wel iets van je. Ze zeggen ‘je moet dit doen’ of ‘je moet dat doen’. Als je een betere ‘ik’ wilt worden, moet je kiezen: ik luister juist wel of juist niet. Ik heb dit verhaal bewust gedeeld. Ik hoop echt dat ik er andere mensen met hetzelfde probleem mee kan helpen. Dat mensen weten dat ze er niet alleen voor hoeven staan. Er is altijd hulp voorhanden.”
Sherida Spitse in Ajax-tenue. Foto: Sauberhaus
Zo is zij er ook doorheen gesleept tijdens de relatiebreuk. „Ik ben dankbaar voor mijn familie en vrienden. Ik heb de zaken niet tot in detail met de club besproken, maar ook Ajax heeft veel met me meegedacht. Ik moest ondertussen gewoon voetballen en aanvoerder zijn want er wordt toch geluisterd naar wat ik zeg. Ik denk dat ik goed ben blijven presteren, ook toen ik op was.”
Een coach hielp haar antwoorden te vinden op ingewikkelde vragen. Hoe kan ze het beste omgaan met deze toestand? Wat is het beste voor de kinderen? „Ik ben toen mezelf ook tegengekomen hoor. Ik was in de relatie niet goed in het aangeven van mijn grenzen. Mensen zien dat niet altijd meteen aan me, maar eigenlijk ben ik te lief. Ik ging mee in dingen, was niet duidelijk. Dat verwijt ik mezelf nog wel.”
Je bent vorig jaar gestopt als international omdat je meer rust en tijd wilde voor de kinderen. Lukt dat een beetje?
„Ja. Ik heb een superafscheid gehad en kan terugkijken op een geweldige tijd. Ik bent trots op mezelf. Als meisje droomde ik van de eredivisie en ik mocht op mijn zestiende al interlands spelen. Ik wilde voetballen om de prijzen en dat heb ik gedaan. Laatst was ik voor het eerst weer eens een weekend vrij. Dat was een hele tijd geleden en het was hartstikke lekker. Ik kan me thuis goed vermaken.”
„Ik heb grote offers gebracht. Ik was veel weg en vond het steeds moeilijker om Jens en Mila te missen. Ik kan nu heel erg van ze genieten. Jens zit op voetbal bij VV Bargeres in Emmen en Mila houdt van dansen.” Met een lach: „Jens kan niet goed tegen zijn verlies. Als-ie een potje Uno verliest, vliegen de kaarten door de kamer. Had ik vroeger ook. Ik kon voordat ik kinderen had chagrijnig zijn na een verloren wedstrijd. Als ik nu thuiskom en ik zie Jens en Mila, dan ben ik meteen blij.”
Over twee weken begint het WK-kwalificatietoernooi. Voor het eerst in twintig jaar sta jij niet in de selectie. Hoe beleef je dat?
„Dat is helemaal prima! Ik ben alleen maar trots op de meiden. En ik ben er trouwens nog wel bij. Na de wedstrijd tegen Ierland is er een officieel afscheid van internationals.”
Simmer en balvaster
Sherida Spitse heeft een contract bij Ajax tot de zomer van 2027. „Stel dat ik dan zou stoppen, dan ben ik 37 jaar. Mijn leeftijd voel ik soms wel. Ik ben veel ouder dan de andere speelsters. Maar dat heeft ook voordelen: ik word nog steeds slimmer op het veld. Vaster aan de bal ook. Ik was al een rustige speler, maar ik heb nu nog meer vertrouwen. Ik ben trouwens de enige moeder in het team.”
Sherida Spitse in de slingers gezet na haar laatste, 248ste interland. Foto: Sauberhaus
Ze denkt veel na over het leven straks, buiten de lijnen. Ze heeft haar pijlen gericht op het trainerschap, zonder voorkeur voor een mannen- of vrouwenelftal. „Het gaat om de kwaliteiten die je hebt. Ik geloof dat de jongens ook wel naar mij kunnen luisteren. Ik kan goed omgaan met mensen en ik kan ze goed aanvoelen. Als een speler zich niet oké voelt, weet ik dat meteen. Het geeft me voldoening als ik kan helpen. Ik vind het belangrijk dat iedereen zich goed voelt.”
De laatste tijd groeit ook Spitses belangstelling voor een meer strategische functie binnen een club. „Als technisch directeur. Ik zou een team en een staf kunnen neerzetten. Het leiderschap zit in me. Van teamgenoten kreeg ik weleens terug dat ze bang voor me waren wanneer ze me net leerden kennen. Ik kan blijkbaar hard overkomen. Na een tijdje weten ze allemaal dat ik door het vuur ga voor ze. Ik ben echt wel heel lief.”
Sherida Spitse kijkt op haar telefoon en wiebelt op de stoel. Onrust. Ze moet verder. Met een vrolijke grijns: „Ik moet nog even naar de opticien. De lens in mijn linkeroog lijkt niet helemaal goed op sterkte te zijn en dat is toch wel handig voor de wedstrijd van zondag.”
Boekomslag. Uitgeverij Sauberhaus
Biografie Sherida Spitse, open kaart. Uitgeverij Sauberhaus, 288 pagina’s. Auteur Peter van der Meeren. Prijs 22,99 euro. Verkrijgbaar vanaf 24 februari.
IN HET KORT Geboren op 29 mei 1990 in Sneek. Vmbo-diploma. Voetbalt tot seizoen 2006-2007 in jongenselftallen bij VV Sneek. In 2007 start ze in nieuwe eredivisie voor SC Heerenveen. In 2012 gaat ze naar FC Twente, dat landskampioen wordt. In 2014 naar Lillestrom SK in Noorwegen. Spitse is de eerste voetbalster voor wie een transfersom betaald wordt. In 2016-2017 komt ze terug bij FC Twente. In 2018 gaat ze naar Valerenga in Noorwegen. Sinds 1 januari 2021 speelt ze bij Ajax. Spitse debuteerde op 16-jarige leeftijd bij het Nederlands elftal. Ze woont deels in Amsterdam en in Emmen. Moeder van twee kinderen, Jens en Mila.
