De laatste jaren van de Godenzonen van de vette klei. ‘Mijn vader richtte de club op, ik sluit hem af’

Het zijn de knotwilgen achter het doel, het is de vette klei op het aardappelland daarachter en in de verte het typische torentje van de Mariakerk van ’t Zandt. Het is de groen-zwarte vlag bij de entree, de lange trap naar de knusse kantine. Het zijn de bushokjes die dienstdoen als dug-outs, en die tot enkele jaren geleden nog werden vergezeld van een heuse bushalte, pal naast het veld; een initiatief van bestuurder Klaas Heun, in het dagelijks leven buschauffeur.

Dát is vv Godlinze, al sinds 1955. Met de opvallende kleurcombinatie groen-zwart-wit. Groen verwijst naar de grasmat, zwart en wit werden eigenlijk een beetje bij toeval gekozen, zo verhaalt het jubileumboek dat het licht zag bij het vijftigjarig bestaan, in 2005. ‘De voorzitter trok een paar draadjes uit zijn broekzak en deze waren licht en donker. Waarop men de kleurencombinatie (sic.) koos waar de vv Godlinze tot op heden nog altijd in voetbalt.’

Ten tijde van dat vijftigjarig jubileum, zo’n 20 jaar geleden, kende vv Godlinze op sportief gebied haar hoogtijdagen. De ploeg speelde toen in de vierde en enkele jaren zelfs in de derde klasse, destijds het vierde amateurvoetbalniveau en dus vergelijkbaar met de huidige eerste klasse. Het waren de jaren van de Godenzonen van de vette klei.

Henk Poort, zoon van cluboprichter Derk Poort en tot 1995 jarenlang speler van het eerste elftal en dus ook min of meer Godenzoon, neemt ons mee voor een rondleiding. „Als we kampioen waren geworden”, vertelt hij als we de trap op lopen, „liep het bier hier langs de trap naar beneden. Mooie feestjes waren het.”

Achter de bar staan Jan van der Eide en Marja Zijlstra. De eerste was jarenlang voorzitter, de tweede is het nu. „Iemand moet het doen”, zegt Zijlstra schouderophalend, „en zolang die jongens willen blijven voetballen, blijven wij hier kantinedienst draaien.”

De parafernalia aan de muren van bestuurskamer en in de kantine herinneren aan betere tijden: het vaantje van Harkemase Boys hangt er, maar ook een affiche waarop een wedstrijd tegen SC Genemuiden wordt aangekondigd. FC Groningen is er – uiteraard – vertegenwoordigd. „Ze hadden hier een trainingskamp”, legt Poort uit.

En een ingelijst kanariegeel shirt trekt de aandacht. Uit 2004, zo vertelt het metalen plaatje onderop. „Het trainingskamp op Gran Canaria”, vertelt Poort met een brede lach. „Een van de hoogtepunten van de club.”

Bruno Santanera, bekend van de verondersteld heilzame magneethanger BioStabil en destijds een van de grote mensen achter de club waar ook zijn zoon Renato Godenzoon was, maakte dat uitje mogelijk. „Prachtig”, zegt Florian van den Bos, die toen een van de dragende spelers was en sinds anderhalf jaar weer deel uitmaakt van de ‘selectie’.

„We zagen eruit als profvoetballers, alles was tiptop in orde. Destijds was het voor een amateurclub echt bijzonder als je in Spanje op trainingskamp ging. Mensen dachten ook gewoon dat wij profs waren als we de warming-up deden op het strand. Als we dan de eerste ballen schoten, zagen ze trouwens wel dat dat niet het geval was hoor, haha.”

Tijden veranderen. Maar niet alles. Want spelers als Marcel Poort, Reinout en Bas Krajenbrink en ook Van den Bos, destijds de kern van het team, spelen hun wedstrijdjes nog altijd. Niet elke week, maar met regelmaat. In het enige team dat de vv Godlinze nog rijk is: Godlinze 2.

Vandaag staat wedstrijd tegen Stedum 3 op de rol. In de zesde reserveklasse, de absolute kelder van het amateurvoetbal. Een Hogelandklasse, met acht teams uit de nabijheid, zoals Loppersum, Baflo, Zeerijp en Stedum.

Het is ploetervoetbal, met nu en dan schitterende momenten. Een knappe kapbeweging  bijvoorbeeld, een onverwachte omhaal. Maar ook een blessure bij de rechtsback die zich, het bos ingestuurd, verstapt en secondenlang blijft liggen.

Het is voetbal waarbij alles kan. Waar keeper Mark Kramer, een van de jonkies van Godlinze 2, in de tweede helft gevraagd wordt als linkshalf, omdat linkshalf Marcel Poort (46) last heeft van zijn hamstrings en de wedstrijd als keeper gaat afmaken.

De gebroeders Reinout en Bas Krajenbrink, zoons van de onderwijzer van Godlinze op de school die inmiddels ook is verdwenen uit het dorp, spelen beiden nu en dan als reserve mee en hebben voor de gelegenheid hun derde broer Herbert meegenomen, die tegenwoordig in Den Haag woont. De derde Krajenbrink, ook al met een rijk Glinzer verleden, maakt zelfs een van de vier goals die Godlinze 2 langs Stedum 3 helpen: 4-2. De andere drie komen van Jesse Doorn, een van de jonkies van het team.

Het is elke week weer een bevalling, zegt aanvoerder en spits Floris Vos (40), om een team op de been te krijgen. „We hebben zestien man en een groepje van drie, vier reserves, onder wie de broers Krajenbrink. Nee, er moet eigenlijk niemand lang geblesseerd raken, dan hebben we wel een probleem.”

Maar het gaat nog zolang het gaat, zegt Marcel Poort, zoon van de geridderde penningmeester en kantinebeheerder Wytze Poort en volle neef van bestuurslid Henk. „We bekijken het van jaar tot jaar. Tot nu toe gaan we steeds door, maar misschien komt er een moment dat het niet meer gaat. Ik word ook ouder, ik voel ook steeds vaker en sneller pijntjes. Het is niet anders.”

De terugkeer van Van den Bos werd dan ook omarmd door de club. Van den Bos, docent/coach op het Noorderpoortcollege in Groningen, leefde zestien jaar lang in Barcelona, waar hij zijn Hondurese vrouw ontmoette en twee zoons kreeg. Hij keerde anderhalf jaar geleden terug naar Losdorp, vlakbij Godlinze. „Ik kwam op maandag met mijn gezin aan en kreeg die dag direct een appje: donderdag trainen. Ik stond de zaterdag erop gelijk in de basis, haha.”

Het tekent de nood van de piepkleine vereniging, met officieel nog 18 spelende leden. Nee, heel lang gaat het niet meer duren, verwachten spelers en bestuur. „Mijn vader Derk heeft de club opgericht”, zegt bestuurslid Henk Poort zonder cynisch te willen klinken, „en ik sluit de deur weer. Het is niet anders.”

Hendrik Wolthuis (65), beter bekend onder zijn bijnaam ‘Keudel’ die hij kreeg van zijn toenmalige werkgever toen hij als klein ventje van 8 (’dij keudel’ oftewel ‘dat keuteltje’) een vakantiebaantje zocht, groeide in de jaren tachtig als back uit tot een icoon. Hij bezoekt nog bijna elke thuiswedstrijd van Godlinze 2. „Weet je wat het is?” zegt hij, „het is overal zo. Ook de lagere teams van omliggende dorpen lopen leeg. Het heeft ook te maken met hoe makkelijk er tegenwoordig afgezegd wordt. Denk maar niet dat ik ooit afzegde omdat mijn oma jarig was. Dat doen ze nu wel.”

Maar niet iedereen wil meegaan in het doemscenario dat vv Godlinze binnen afzienbare tijd er niet meer is. „Kijk naar jongens als Mark Kramer”, zegt linkshalf/doelman Marcel Poort. „Die komen hier wonen, willen voetballen en melden zich aan. Zo kan het ook. Als er zich nog een paar man melden, kunnen we nog even door. Waarom zou dat niet kunnen?”