Bij Bedrocks Emmen juichen ze zelfs om een homerun van de tegenstander. ‘Honkbal moet uit het verdomhoekje’

Het is een prachtig hoorspel op de zondagochtend op de Meerdijk. Wielen suizen op het rondje asfalt, rechts klinkt het geschreeuw van de voetbalprofs van FC Emmen, links het getik van hockeyslagen op hout. In het uiterste hoekje van het sportpark hoor je de klanken van aluminium knuppels tegen lederen ballen. Welkom bij dé honkbalclub van Emmen en omstreken, waar een warme sportfamilie je graag kennis laat maken met de kleine sport.

Daags na de klusdag is alles weer fris en fruitig, inclusief de spelers die voor het eerst dit jaar weer de wei in mogen voor de zondagse gooi- en slagtraining. Iedereen lijkt hier de lente in de kop te hebben.

„Watch it”, roept hoofdcoach Marco Mast als de scribent van dienst een citaat van hem in zijn kladblokje krabbelt. Les één bij het lage hek: altijd je ogen op de bal.

Mast raakte bijna twintig jaar geleden verslingerd aan honkbal. Aangestoken door zijn zoon, die enthousiast thuiskwam na een potje slagbal op school. Dus werd er een slagplank aangeschaft en de brink in de Emmer wijk Bargeres met regelmaat omgetoverd tot speelveldje. Ook de ouders deden mee en niet veel later volgde de trek van Bargeres richting Bedrocks.

Vader Marco pionierde samen met zoon Marijn, toen elf en nu dertig, verder in de sport. „Toen zijn coach geblesseerd raakte, werd er plots naar mij gekeken. Ik bleef altijd hangen, terwijl andere ouders naar huis gingen. Nu ben ik doorgestoomd tot coach van Heren 1, waar Marijn een belangrijke speler is. Het blijft een fascinerend spelletje: de meest individuele teamsport”, zegt Mast.

Het ‘ogen op de bal advies’ van zojuist blijkt niet overbodig, als speler Ben met een bloedende wond boven zijn oog een zak ijs zoekt. Hij heeft zojuist met een stootslag onbedoeld zijn gezicht geraakt. „Die slag heb ik ongeveer 25.000 keer zo gedaan, nog nooit ging het mis. Het bloed hoort een beetje bij de sport, maar de sterretjes voor mijn ogen zijn wat minder” zegt Ben, die toch maar even de huisarts belt.

Het is duidelijk: honkbal is een sport van stoere mannen en vrouwen. Elles Veltman (41) mag je gerust miss Bedrocks noemen. Ze is bestuurslid, kantinebeheerder, wedstrijdsecretaris, teammanager, coach van de kleine Beeballers en speelster van Heren 2.

„Vanaf een bepaalde leeftijd is het gebruikelijk dat vrouwen gaan softballen, maar Heren 2 is mijn team. Het is mijn familie”, vertelt Veltman. En dat niet alleen in overdrachtelijke zin, want ook haar man Victor (50) en zoon Jamie (18) zijn lid van het team. Ook haar dochter Eva (20) was jarenlang een fanatieke honkbalster, maar zag zichzelf niet als zestienjarig meisjes tegen jongens van 21 jaar op het grote veld spelen.

Veltman: „Natuurlijk heeft dat ook met snelheid en spierkracht te maken. Ik heb ook niet illusie dat ik nog een homerun sla op het grote veld. Dat is ook niet mijn doel. Laat mij maar lekker tussen mijn kerels spelen.”

Jamie Veltman kwam via een spreekbeurt van een vriendje bij de vereniging terecht. Zijn vader en moeder bleven niet lang buiten de lijnen toekijken. „We begonnen bij de recreanten, maar wilden meer dan één keer per week trainen of spelen, meer dan bier en bitterballen-honkbal”, stelt moeder Elles.

Nu trekken ze door het land en zelfs door Europa achter de sport aan. „Sommige mensen denken bij een verre wedstrijd die ook nog eens urenlang kan duren: ‘ik ben mijn hele zondag kwijt’. Wij denken: ‘oh lekker een hele zondag honkbal’.’’

Haar doel is ook om de sport uit het verdomhoekje te halen. „Het is zo’n mooi spelletje. Als je het snapt, is het niet langer saai. En het is onderling supersportief: we juichen ook om een homerun van een tegenstander of een fraai uitgevoerde strikeout.’’

Veltman voelt dat haar vereniging af en toe een vergeten kindje is, ook op het gemeentehuis. „We moeten vaak sleuren en zeuren om dingen voor elkaar te krijgen. Ons gevoel is dat voetballers dat een stuk minder hoeven te doen.”

Ze noemt een voorbeeld. „We kregen verkeerd gravel geleverd. De gek opstuitende ballen waren levensgevaarlijk. Twee wedstrijden eindigden met spelers op de eerste hulp.”

Omdat het veiligheidshek te dicht op de thuisplaat staat, kunnen de Bedrocks bovendien geen grote wedstrijden organiseren van bijvoorbeeld de hoofdklasse. „We willen graag de sport promoten en kinderen laten zien hoe gaaf het is, maar dat gaat nu dus niet. Het is natuurlijk meer dan even simpel een hekje verplaatsen, maar wij hebben ook recht op een goede accommodatie, toch?’’, stelt Veltman aan de stamtafel in de kantine.

Het Noorden telt bij elkaar ongeveer net zoveel honkbalverengingen als de regio Rotterdam of Amsterdam. Terwijl het aantal clubs en leden in het land sterk terugloopt, blijft Bedrocks stabiel rond de honderd leden. „We mogen niet klagen, maar ik gun meer mensen een nadere kennismaking met de sport. Als je eenmaal de slag te pakken hebt, wil je nooit meer weg.”