Annelin Bakker (20) uit Haren stopt met proftennis en is nu student. ‘Ik zat te huilen in de auto’

Ze loopt deze week rond op het ITF-tennistoernooi in Haren. Het proftoernooi waar ze haar internationale tennisloopbaan in 2022, als 17-jarige, zo’n fraaie start gaf met een zege in de eerste ronde en – op een punt na – een plek in de kwartfinale. Het dubbelspel won ze zelfs, samen met Sarah van Emst.

Donderdag zag ze haar vriendinnen van toen, Van Emst en vooral ook Loes Ebeling Koning, opstomen naar de kwartfinale van deze editie. Ze is blij voor hen, maar ook een beetje treurig dat ze zelf niet op het gravel van de Tennis- en Squashclub Haren (TSH) staat.

Maar tegelijk vooral ook: opgelucht. ,,Dit was natuurlijk wel een beslissing die er een beetje aan zat te komen’’, zegt ze, vlakbij het centre court, op een rustige plek. ,,Maar het was wel heel erg moeilijk om die te nemen.’’

Haar blessureverhaal begint in maart 2023. In december van het jaar daarvoor was ze nog Nederlands kampioen tot en met 18 geworden, ze had haar havo afgerond en was vast van zins de mondiale top 100 te bestormen. Bij de KNLTB trainde ze onder leiding van Kiki Bertens, ooit de nummer 4 van de wereld.

De eerste tekenen dat haar lichaam de belasting van toptennis wat minder goed aankon kwam kort nadat ze in Doorn een internationaal jeugdtoernooi had gewonnen. Ze bleek een stressfractuur in haar linkervoet te hebben en een paar maanden later dat jaar, in juli, kreeg ze vergelijkbare malheur aan haar rug. Een DEXA-scan wees in september uit dat met de botdichtheid niets mis was. Met andere woorden: haar botten konden de belasting van toptennis – zo’n 30 uur per week trainen – aan.

Maar toen twee pezen in en rondom haar pols een jaar later tijdens het ITF-toernooi van Oldenzaal gingen opspelen, sloeg de twijfel weer toe. Door die blessure miste ze voor de tweede maal op rij het toernooi in haar eigen Haren. ,,De revalidatie daarvan kostte echt heel veel tijd, zo’n acht maanden’’, zegt Bakker. ,,Maar ook toen ging ik er nog steeds volledig voor. Ik heb zoveel liefde en passie voor mijn sport, ik wilde het zo graag.’’

Toen ze dit voorjaar eindelijk weer op niveau kon tennissen, won ze samen met Britt Du Pree, die vrijdag de halve finale in Haren haalde, gelijk het dubbeltoernooi van Kalmar in Zweden, alweer haar vierde dubbelspeltitel in het profcircuit. In het enkeltoernooi van Kalmar haalde ze de laatste acht, dus ze leek weer op koers om haar heilige doel, de mondiale top 100, te halen.

,,Na Kalmar speelde ik met Zandvoort competitie, in de eredivisie’’, gaat Bakker verder. ,,Dat ging lichamelijk goed, al was ik nog niet op het niveau dat ik kan halen.’’

Tijdens een wedstrijd in de Duitse competitie ging het daarna wéér mis. ,,Het schoot ineens in mijn rug, ik kon nauwelijks slapen in de nachten erna. Gelukkig leek het mee te vallen: na onderzoek bleek ik last te hebben van een geïrriteerde zenuw. Dat is niet iets heel ernstigs. Daar komen we wel overheen, dacht ik.’’

Maar dat viel tegen. Bakker bleek een nieuw revalidatietraject niet meer aan te kunnen. ,,Elke keer reed ik weer naar het Nationaal Trainingscentrum in Amstelveen, waar ik aangepast trainde. Het viel me steeds moeilijker. Weet je wat het is? Als je steeds met pijn op de baan staat, heb je minder vertrouwen in je lichaam. Ik dacht ook: misschien is mijn lichaam hier niet voor gemaakt.’’

Het is gewoon heel jammer, baalt Bakker. ,,We, de bond en ik, hebben er echt alles aan gedaan. We hielden bij hoe vaak en lang ik trainde, hoe ik me na de training voelde. Op een gegeven moment dacht ik: ik zou niet weten hoe ik dit nog moet oppakken. Ik dacht ook echt: vind ik dit nog wel leuk?’’

Gesprekken met haar ouders volgden. ,,Die hebben me altijd volledig gesteund en gezegd: wat je ook beslist, we staan achter je. Dat is heel fijn. Kijk, zij zagen ook een kind dat ongelukkig was.’’

De knoop hakte ze uiteindelijk door tijdens een van de vele ritten van Haren naar Amstelveen. ,,dan heb je natuurlijk goed de tijd om na te denken. En ineens moest ik zomaar, uit het niets, huilen. Ik dacht: wat gek, wat is dit? Ik had namelijk die dag echt zin om te trainen, zoals ik eigenlijk altijd heb gehad.’’

Het was een naderend afscheid dat de tranen gaf, beseft ze nu. ,,Ik denk nu dat ik toen in mijn hoofd al de beslissing had genomen om te stoppen, onbewust. De tranen kwamen toen ik besefte dat ik ook afscheid moest nemen van Kiki en de anderen, daar bij de KNLTB. Ik heb de afgelopen jaren natuurlijk een hechte band met ze opgebouwd. Ik ga ze enorm missen. Maar dat was wel het moment dat ik besefte dat dit de beslissing is.’’

Het gaf haar ook rust. ,,Ik tennis wel weer, als het gaat met mijn rug. Lekker lol hebben, hier bij TSH. Misschien ga ik volgend jaar weer competitie spelen, maar proftennisser worden, dat is nu klaar. Althans: voor nu. Ik heb een studie opgepakt, toegepaste psychologie. Nu nog online, maar ik denk dat ik het volgend jaar ook gewoon fysiek ga doen.’’