Het telefoontje kwam eerder dan verwacht. De boodschap was niet helemaal onverwacht. Te beginnen met nieuwe veren, nieuwe schokbrekers, lichtbeeld koplampen bleek niet goed en: „Koppeling komt er aan.”
De man van de garage maakte een kostenraming en dat was slechts om de auto van mijn vrouw door de apk te krijgen. Daar zou de onderhoudsbeurt bij komen.
„Wij willen best aan je verdienen”, luidde de conclusie, „maar dit vinden wij onverantwoord.”
Immers, de auto was van 2003 en de marktwaarde lag ver onder het bedrag dat onderaan de factuur zou staan.
Ik hing op, overlegde met mijn vrouw, die zowaar opnam en belde de garage weer: „Laat maar staan. Ik haal hem zo op.”
Een uurtje later stond ik weer bij de garage. Met ietwat gemengde gevoelens, want het besef landde dat het einde oefening bleek voor deze auto. Het voertuig ging de deur uit.
Een probleem was dat we vijf dagen na het verlopen van de apk op vakantie zouden gaan. Met die auto voor de caravan. De wagen was een betere trekker dan die van mij.
Maar, probeerde ik bij de man van de garage: „Het is toch zo dat je twee weken respijt hebt, dat er een uitlooptijd is? Of dat je hem afmeldt en bij afkeuring twee weken krijgt voor reparatie?”
Als dat zo was, konden we nog nét met de auto van mijn vrouw op vakantie. Hij schudde het hoofd: „Vervaldatum is vervaldatum. Ver van tevoren laten keuren en herstellen mag, niet erna.”
