Vanwege mijn beroep (literaire clown in diverse theaters) breng ik nogal veel tijd op stations door. Op menig dag van de week zit ik op een nat bankje een Balisto of bakje patat weg te happen, terwijl ik kijk naar de sporen in de regen.
Ik kijk naar de tomatenplanten die tussen de bielzen opschieten omdat iemand daar Burger King heeft gemorst, ik kijk naar kauwtjes en scharrelende jonge merels, naar katten in mandjes, hondjes in roze tassen, veel te grote cactussen die in supermarktshoppers het halve land door worden gesleept. Maar het meest kijk ik naar de mensen. En het meest hartverscheurende wat een mens op een station kan doen is de trein missen, op een haar na, en dat je dan weet dat er een heleboel afslagen en vertakkingen van die treinreizigers leven verloren gaan.
Deze week kwam in het nieuws dat ProRail een nieuw beveiligingssysteem heeft aangeschaft. Hartstikke fijn, er kunnen straks meer treinen in Nederland gaan rondcrossen op het alreeds bestaande spoor. Om te voorkomen dat het systeem allemaal kinderziektes gaat vertonen willen ze het wel uitgebreid testen. Ze hadden eerst het traject Lelystad-Zwolle in gedachten, het is toch Vlissingen-Goes geworden, waar straks vier maanden geen treinen rijden. Ze snappen dat het vervelend is, maar het moet toch echt.
Wagenziek kom je toch minder spontaan over
Ik betwijfel of ze het snappen. Ik betwijfel of ProRail doorheeft hoeveel levenslopen ze met dit besluit omleggen. Doordat er straks vier maanden geen treinen tussen Vlissingen en Goes rijden, leert een middelbare scholiere uit Arnemuiden niet haar grote liefde uit Kloetinge kennen. Begint de Middelburgse bakkersknecht, met gouden kneedhanden maar het zakelijk inzicht van een koektrommel, straks niet die bakkerij met het zakentalent uit Heinkenszand. Natuurlijk komt er vervangend busvervoer, natuurlijk gaat ProRail zijn uiterste best doen om het ongemak tot een minimum te beperken, maar iedere dichter, en ieder enigszins romantisch aangelegd ander mens ook, weet dat een toevallige ontmoeting veel makkelijker opbloeit tot een romance of avontuur in een trein dan in een hotseklotsende dubbeldekker. Wagenziek kom je toch minder spontaan over. Wagenziek blijf je liever thuis.
Hij pakte de metro
In de film Notting Hill ziet het hoofdpersonage Will nog net op tijd in dat hij zijn grote liefde Anna niet zomaar mag laten vertrekken uit Londen. Om haar dat toch nog op tijd te vertellen, biedt een vriend zijn auto aan, die staat om de hoek geparkeerd, ze zetten het direct op een hollen. Op station Amsterdam Bijlmer Arena heb ik een keer iemand met een roos in cellofaan de trein zien missen, waarna hij zijn schouders ophaalde, hij pakte de metro. In Vlissingen mist straks een scholier het vervangende busvervoer, op Valentijnsdag, nadat ze al 40 minuten heeft gefietst om überhaupt op het station te komen en papa of mama bellen voor een lift gaat niet, die zijn kilometers verderop gewoon aan het werk.
Ik stel dus voor dat ProRail lekker gaat testen op het rondje Amsterdam Zuid-Sloterdijk-Muiderpoort, waar meer mensen er last van zullen hebben, maar waar meer opties bestaan om urgente problemen op te lossen, urgente problemen in liefde of verdriet. Het algehele ongemak in Nederland zal toenemen, dat is waar, en dat zullen we weten ook want de kranten zullen er menigmaal vol mee staan, de talkshows zullen er niet over kunnen zwijgen. Maar het aantal verloren liefdes blijft gelijk, stijgt niet.
