Wanneer Dick Schoof voor 2 juni 2024 in de spiegel keek zag hij gewoon Dick Schoof. Een man die de dag doorkwam op bananen en boterhammen met kaas, een man die ’s avonds het liefst nasi goreng at en elke dag aan hardlopen deed.
Hij zag een man met ambities, ook politieke ambities, maar als hij eerlijk was ook een man die zijn carrière lang ook steeds naast de grote prijzen greep. Hij werd nooit minister en was al jaren het hulpje voor mensen die dat wel werden. Dat deed hij met verve, Dick Schoof zag zichzelf als harde werker, maar het vrat aan hem. Hij keek niet voor niets in die spiegel: Dick Schoof was en is een ijdele man.
Toen kwam die avond in juni, het was koel lenteweer in het land. Dick Schoof werd gebeld en in een vergaderkamertje genood met vier mensen die hij al geruime tijd kende. Die vier wilden hem als premier van het land. Ze vertelden hem er niet bij dat hij al de zoveelste was aan wie ze dat vroegen, ze vertelden hem er niet bij dat het een papieren functie zou zijn en de daadwerkelijke macht bij hen aan tafel bleef. Ze speelden in op zijn ijdelheid en Dick Schoof trapte erin.
Hij liep voor een paar dagen op wolken
Toen was Dick Schoof voor even niet de gewone Dick Schoof meer, maar liep hij voor een paar dagen op wolken. In zijn hoofd gingen frases rond als ‘mijlpaal bereikt’ en ‘kroon op een lange carrière in dienst van het land.’ Hij ging naar een kleermaker en liet zichzelf een gloednieuw pak aanmeten. Hij sprak met de voormalig adviseurs van de vorige premier, ook met die die over make-up voor persconferenties ging. Maar toen het eerste relletje in zijn ministersploeg gevolgd werd door een tweede en derde, moet Dick Schoof met zijn lange staat van dienst ook begrepen hebben dat zijn dagen als premier niet oneindig, eerder erg kort zouden zijn.
Op het Instagramaccount van de minister-president vinden we aanwijzingen hoe hij met dat besef omging: het glashard ontkennen. Op dat Instagramaccount zien we foto’s van een minister-president die speelt dat hij minister-president is. Er is een Schoof die handen schudt met veteranen, een Schoof aan een vergadertafel in een vliegtuig. Schoof op een rode loper, Schoof naast vlaggen, Schoof tussen wereldleiders op de achterste rij. Geen van die foto’s is overtuigend, ze lijken nog het meest op van die beschilderde houten platen met een gat waardoor toeristen hun hoofd mogen duwen. De poging is wel komisch, maar niemand trapt erin.
Dick Schoof was en is een ijdele man
Totdat, sinds vorige week dinsdag, ook dat niet meer hoefde. Er een einde kwam aan de papieren functie en de wolken van premier Dick Schoof langzaam leegliepen. Of hij dat na schandaal op schandaal prettig vindt? Ik denk het niet, want Dick Schoof was en is een ijdele man.
Ik denk dat hij nu, elke ochtend, het nog steeds zo nieuwe maatpak staat aan te trekken. Ik denk dat er dan frases door zijn hoofd dwalen als ‘snel vergeten’ en ‘het lachertje van het hele land.’ Ik denk dat hij nu in elk groetend knikje van tegemoetkomende ambtenaren deernis ziet, medelijden. Hij staart in de spiegel, en waar hij een jaar terug een hardloper zag, ziet hij nu een bijna 70-jarige man.
