In de jeugdzorg is een landelijke estafettestaking gaande. Maandag legden medewerkers uit Drenthe, Friesland en Groningen het werk neer.
Dat deden ze tijdens een bijeenkomst in Martiniplaza om lagere werkdruk en betere arbeidsvoorwaarden af te dwingen. De vakbonden vragen 7 procent loonsverhoging; werkgevers willen niet verder gaan dan 6,3 procent. Een ogenschijnlijk kleine kloof is blijkbaar groot.
Het blijft dan ook niet bij een bijeenkomst in Martiniplaza. Jeugdzorgmedewerkers uit de drie noordelijke provincies voeren daarnaast stiptheidsacties. Tot en met donderdag houden FNV-leden zich strikt aan hun taakomschrijving en zetten zij geen stap extra.
Eind vorige week verstuurde demissionair staatssecretaris Judith Tielen een afleidend bericht. Daarin stelt zij dat jongeren met problemen in elke gemeente bij een hulpteam terecht moeten kunnen. Opvallend is dat dit een oud voorstel is: in veel gemeenten bestaan zulke loketten al. Nog opvallender is dat Tielen er geen extra rijksgeld voor beschikbaar wil stellen. Onder het motto ‘een tevreden roker is geen onruststoker’ deelt ze een sigaar uit andermans doos.
Het vergt knappe koppen om de knoop te ontwarren
De crisis in de jeugdzorg is hardnekkig. Sinds de verantwoordelijkheid in 2015 naar de gemeenten is overgeheveld, zijn de problemen eerder toegenomen dan afgenomen. Niet omdat professionals hun werk niet willen doen, maar omdat het systeem organisatorisch rammelt: versnippering, bureaucratie, onduidelijke verantwoordelijkheden en een te hoge werkdruk.
Daar komt bij dat de hulpvraag ingewikkelder is geworden. Jongeren melden zich vaker met meervoudige problemen: psychische klachten, gedragsproblemen, onveiligheid thuis, schooluitval en drugsgebruik. Hun behoefte verschuift van lichte ondersteuning naar intensievere en langdurigere zorg.
De situatie bij Jeugdbescherming Noord – vorig jaar onder verscherpt toezicht geplaatst omdat jongeren te lang moesten wachten op passende hulp – is een pijnlijk voorbeeld van hoe het mis kan gaan door een opeenstapeling van oorzaken. Het vergt knappe koppen om de knoop te ontwarren.
Met meer geld gaat een krakende machine niet automatisch beter lopen. Maar het kan wel helpen om het werk in de jeugdzorg aantrekkelijker te maken. En aan meer mensen die onder betere omstandigheden met meer plezier hun werk doen, heeft de sector grote behoefte. Uiteindelijk zijn ook de jongeren met problemen daar bij gebaat. Uiteindelijk draait het om hen.
