Rosa Timmer (34) is journalist en woont samen met haar vriendin in de stad Groningen. Ze schrijft over alles wat haar bezighoudt, van haar leven als lesbi tot de bijzondere band met haar vader.
Toegegeven ik lig tegenwoordig vaker om 22 uur in bed dan dat ik denk aan uitgaan, maar toch moet mij iets van het hart. Er zijn te weinig homo- en lesbicafé’s in het Noorden. Ik vroeg het laatst aan een COC-voorlichter en hij vertelde mij dat er naar zijn weten twee in Groningen zijn, één in Leeuwarden en Assen moet het helemaal zonder stellen.
,,Waarom moet er dan een speciaal café voor jullie zijn?’’, vroeg een leuke vrouw mij oprecht. ,,Het is toch leuk als het juist niet gescheiden is, maar iedereen door elkaar loopt’’, zei ze.
De waarheid is, de plekken waar we ,,allemaal door elkaar lopen’’, zijn er al zoveel. Lhbti’ers lopen overal rond. In het café, in de bibliotheek, in de sportschool. Een scheiding tussen groepen maken is het punt ook niet.
Waarom ik het wil is het volgende. Toen ik met mijn vriendin op Kreta was, dacht ik de eerste dagen dat er wat mis was tussen ons. Op het resort raakte ze me nauwelijks aan en hielden we geen handen vast. En dat terwijl we normaal op elkaar geplakt zitten, of het nou gepast is of niet.
Ik vroeg haar wat er aan de hand was. ,,Ik kijk even de kat uit de boom’’, zei ze. Waarom? ,,Ik weet niet of ze hier lesbi’s accepteren, ik ben altijd voorzichtig in het buitenland.’’
Ze was bang om uit te komen voor haar geaardheid. Zij heeft als lesbi al heel wat meer jaren ervaring in de buitenwereld dan ik, ik die in coronatijd pas mijn eerste vriendin had. Zij wéét dat er ook slechte reacties kunnen zijn, zeker op onbekende plekken.
Logisch, ook al zijn queers overal, uit cijfers van Movisie blijkt dat maar 10 procent van de mensen zich in Nederland schaart onder de lhbti-community. In een gewone kroeg weet je dus niet in wat voor gezelschap je je bevindt. Natuurlijk kan een jongen een jongen in een kroeg aanspreken, maar hoe goed durf je dat als je weet dat er zoveel geweld voorkomt tegen lhbti’ers? Zou jij dan als man een andere gespierde aantrekkelijke man vragen om zijn nummer?
Zou jij, in een wereld waar gay-vrouwen zo geseksualiseerd worden, zoenen met je vriendin als vrouw? Alleen maar om te horen: ,,Geil doe nog een keer’’, ,,Jij valt echt niet alléén op vrouwen’’, ,,Bewijs dan dat jullie met elkaar zijn!’’
Of zou het dan heel relaxt zijn in een café te staan met gelijkgestemden, waar niemand opkijkt van een queer-flirtpoging? Natuurlijk wordt er net zo hard afgewezen, dat hoort erbij. Maar het is in ieder geval niet onveilig om iets te proberen. Te experimenteren. Jezelf te zijn.
