Husein Goudsmit en Lisalotte Veen van restaurant Eisseshof in Niehove. Foto: Peter Wassing
Indonesisch restaurant Eisseshof in Niehove houdt ermee op. Kok Husein Goudsmit (68) gaat met pensioen en zijn vrouw Lisalotte Veen (51) gaat wat anders doen.
Het lijkt op een ‘gewoon’ dorpshuis in een Gronings dorp. Een van de mooiste dorpjes van de provincie, weliswaar, maar wel een gewoon dorpshuis. Maar achter de deuren van het 17de eeuwse pand in Niehove huist al meer dan achttien jaar een Indonesisch restaurant dat alom bejubeld wordt.
Restaurant Eisseshof in Niehove op zoek naar nieuwe uitbaters. Foto: Peter Wassing
Al twintig jaar naar niet in Indonesië geweest
Yvette van Boven kwam in 2021 langs om sambal te maken, regionale en landelijke kranten schreven er verhalen over en onder Groningers is de zaak heel bekend. Het restaurant zit vaak vol en in de zomer is het terras een populaire bestemming voor wandelaars en fietsers.
Maar eigenaren Lisalotte Veen en Husein Goudsmit hebben bekendgemaakt dat ze per oktober stoppen met het restaurant. Ze hebben het meer dan achttien jaar gedaan en het is tijd voor wat nieuws. Goudsmit is 68 (in oktober 69) en horecawerk is inmiddels te zwaar voor hem, dus gaat hij met pensioen. Veen heeft zin om nog wat anders te doen. Wat? Nog geen idee. Ze zit vol met ideeën. „Misschien iets met een voedselbos, vluchtelingen begeleiden, jongeren met psychische problemen helpen. Of misschien een horecazaakje in de stad. Iets met taartjes.”
Eerst gaan de twee een paar maanden naar Indonesië, waar Goudsmit vandaan komt. Ze zijn er al twintig jaar niet geweest en Goudsmit heeft zijn zus, die daar woont, al een jaar of tien niet gezien.
Naast restaurant ook dorpshuis
Het pand wordt al vierhonderd jaar voornamelijk gebruikt door dorpsbewoners om samen te komen voor een borrel of koffie. In 1985 kocht Vereniging Dorpshuis Niehove het café en begon er jazz- en bluesconcerten te organiseren. Om het onderhoud te kunnen betalen, verhuren ze sinds 2007 het pand deels aan Veen en Goudsmit.
Het interieur van Eisseshof oogt als een karakteristiek dorpscafé. Foto: Peter Wassing
Dat betekent dat ze ook verantwoordelijk zijn voor het (deels) organiseren van biljart- en klaverjas-avonden, het Sinterklaasfeest, andere kinderactiviteiten, vergaderingen, filmavonden en muziekavonden.
Samen hebben Veen en Goudsmit vijf kinderen, ook uit eerdere relaties. De jongste twee dochters groeiden op in het restaurant, vertelt Veen. De jongste (nu 18) was acht maanden oud toen ze het restaurant begonnen. Als kinderen hielpen ze al met klusjes, zoals servetten vouwen en opruimen. Ze hielde logeerpartijtjes in de bovenzaal. „Het was niet altijd makkelijk om zulke drukke ouders te hebben die altijd in het weekend moesten werken. Maar dat hoort er nou eenmaal bij een horecafamilie.”
Het besluit nemen was niet makkelijk. „Er is een jaar overheen gegaan voordat we de knoop doorhakten. Het restaurant past als een jas om ons heen. Maar we hebben zin om nu tot oktober door te werken en alle laatste keren mee te maken.”
Potten sambal niet aan te slepen
En natuurlijk nog even terug te denken aan alle mooie herinneringen. Tim Knol kwam eens optreden in Eisseshof, net als Harry Muskee vlak voor zijn dood. De twee maakten talloze vrienden in het dorp, alle kinderen werkten ooit in de zaak. Biljarten met de biljartclub in het dorp. Dat blijft Goudsmit overigens gewoon doen.
Husein Goudsmit en Lisalotte Veen van restaurant Eisseshof in Niehove. Foto: Peter Wassing
Uit het restaurant groeide zelfs een succesvol sambalbedrijfje. Nadat Yvette van Boven sambal was komen maken met Goudsmit voor haar tv-programma De Streken van Van Boven, waren de potten scherpe saus niet aan te slepen.
„We verkopen tegenwoordig vijftig potten per week. Mensen zeggen dat het de lekkerste sambal is die ze ooit hebben gegeten. Soms verzenden we potten naar Spanje of Zweden, of de Randstad.” Het is zaak dat die fans inslaan, want in elk geval de eerste maanden na de sluiting is de sambal niet te koop.
De Vereniging Dorpshuis Niehove zoekt nu een nieuwe pachter voor het pand. Het liefst zouden ze iemand vinden die er ook iets speciaals van maakt. „Geen patat ofzo”, aldus Veen. De nieuwe uitbater kan er zo intrekken, het restaurant is al helemaal opgezet. Enige voorwaarde: de dorpshuisfunctie blijft.