Superfan Tim (34) uit Duitsland staat om half negen al bij de hekken van het Stadspark voor Snow Patrol. ‘Vanochtend, hè’

Midden voor het Summerstage-podium in het Stadspark staat de hele avond een grote vent met een bos blonde krullen en een T-shirt van Snow Patrol. Op zijn linkerhand is met dikke stift het cijfer 1 geschreven. „Ik was hier als allereerste”, zegt de Duitser Tim Herold niet zonder trots. „Om half negen stond ik bij het hek. Vanochtend, hè.”

Snow Patrol, net als hun special guests White Lies toch in de zeer late herfst van hun carrière, heeft nog steeds aantrekkingskracht op de millennial. Met onverwoestbare evergreens als Chasing Cars, Shut Your Eyes en Just Say Yes zit de band in het collectieve geheugen van de 30-plusser gegrift.

Herold (34) ontdekte de band als voorprogramma van U2, vertelt hij. Hij viel als een blok voor de liedjes van de Schotse indieband. „Het is zo oprecht en eerlijk, zonder show. Je hoort dat ze iets doorleefd hebben voor ze er over schrijven.”

Hij heeft de band al zeker tien keer live gezien, maar heeft er nog lang geen genoeg van. „Ik pak elk concert mee wat ik kan.”

Hij komt er deze week speciaal voor naar Groningen vanuit zijn woonplaats Darmstadt, een dikke vijf uur rijden. „Ik werd vanochtend al vroeg wakker in mijn hotel en dacht, ik ga vast naar het park”, zegt hij schouderophalend.

Dat de hekken van de voormalige drafbaan pas om 16.00 opengingen deert hem niet. Hij wijst naast de mensen die schouder aan schouder aan het hek vooraan staan. „Dit zijn de nummers 2 tot en met 6. Die waren er ook al vroeg.”

Snow Patrol krijgt volgens de superfan niet genoeg credit voor zijn oeuvre. „Dat is veel meer divers dan de handvol liedjes die je op de radio hoort. Het oudere werk spelen ze helaas bijna nooit meer live, maar dat is heel goed! Veel meer rock.”

Hij krijgt gelijk: de Schotten weten vanavond precies waar ze hun fans blij mee maken. Dat is niet met de hoekige songs van hun debuutalbum uit 1998, maar met de hits. Die krijgt het doorweekte publiek in Groningen ook. Precies als de band het podium betreedt breekt de hemel open en verandert het publiek in een zee van poncho’s. „Ondanks de regen zien jullie er allemaal nog blij uit”, merkt zanger Gary Lightbody tevreden op.

Zijn warme uitstraling heeft een aanstekelijk effect. De sfeer op het veld blijft de hele avond opperbest. Een beveiliger maakt rechts naast het podium pirouettes met drie dansende kinderen, bij de toiletten houdt men de deur voor elkaar open en tijdens een plensbui houden bezoekers in regenjassen een zeiltje boven een groep meiden die slechter voorbereid de deur uit is gegaan.

Tijdens monsterhit Chasing Cars – meer dan 1,8 miljard streams op Spotify – wordt het nog een keer nat op het veld. De tranen vloeien rijkelijk bij het nummer, dat na twintig jaar zo verweven is met de levens van de fans dat het een breed scala aan emoties oproept.

De cameraman vooraan het podium draait zich om en filmt het publiek. Op het grote scherm verschijnt een doorweekte Tim Herold, zijn armen in de lucht en een brede grijns op zijn gezicht. Ook voor de elfde keer lijkt Snow Patrol de moeite waard.