Nog één keer zeehondjes kijken in Pieterburen: laatste dag trekt hordes bezoekers van over de hele wereld. 'Ze zijn zo schattig'

Het is niet lang tot sluitingstijd, maar de bezoekers blijven zondagmiddag maar komen. Eerst een groep van vijf met kinderen, daarna een groep van zeven jongeren en weer een paar minuten later een stel met hun kind. „Houden jullie er rekening mee dat we over een halfuur dicht gaan?”, vraagt Sebastiaan Dekker (42) van het bezoekerscentrum ze allemaal. Ze knikken. Hij geeft ze een beetje korting op het kaartje. „Zoveel mensen als nu hebben we in het laatste uur nooit”, zegt hij met een lach.

Nee, het zeehondencentrum heeft op deze laatste dag over aandacht niet te klagen. Het is de enige mogelijkheid om nog zeehonden te zien voordat de nieuwe locatie in Lauwersoog over een paar maanden opent. Grote groepen mensen luisteren aandachtig naar het personeel dat uitlegt hoe de zeehonden worden verzorgd. In de operatiekamer is live een operatie aan de gang. Een man filmt het gebeuren door een raam met zijn telefoon op een selfiestick. De teller geeft aan dat hij al 1 uur en 10 minuten aan het filmen is.

Een man uit Singapore die in Groningen woont en werkt is met zijn Chinese vriendin naar Pieterburen gekomen. „We zagen toevallig op internet dat vandaag de laatste dag was, dus we hebben geluk”, glundert zij. Hij vult, met de operatiekamer achter hem, aan: „Mooi hoe ze hier de zeehonden helpen.”

Het afgelopen jaar was een topjaar voor het zeehondencentrum als het gaat om aandacht uit Azië. De livestream van de zeehonden wordt duizenden keren bekeken in met name Japan. De laatste dag in Pieterburen liet Ryo Tsuruda (41) uit Tokio dan ook niet aan zich voorbij gaan. Hij werkt als software ontwikkelaar in Zwolle en komt meerdere keren per jaar naar Pieterburen. „Ik heb zelfs een zeehond geadopteerd”, zegt de Japanner trots. „Chaba heet ie.”

„Ik denk dat Japanners zeehonden over het algemeen heel knuffelbaar vinden”, legt hij de grote aandacht vanuit zijn land uit. „Ze zijn zo schattig. En het is goed en belangrijk dat ze hier geholpen worden en weer uitgezet in het wild.”

Maar ook van dichtbij willen bezoekers de laatste dag meemaken. Derwin Schorren (58) uit Stitswerd is een van hen. „Ik kom hier al sinds de kinderen klein waren, toen speelden ze al in de zandbak”, vertelt hij. „En de oudste is nu 23 jaar. Het is gewoon leuk, we komen meerdere keren per jaar. Je bent er echt even uit. Ik vind het wel jammer voor het dorp dat het hier stopt. Ik had het Pieterburen ook gegund.”

Voor het personeel is het afscheid van Pieterburen er een met een lach en een traan, zegt Sebastiaan Dekker. Hij begon 14 jaar geleden via het uitzendbureau bij het zeehondencentrum en is inmiddels niet meer weg te denken. „Het is bitterzoet, want we hebben hier een fantastische tijd gehad met mooie herinneringen, maar er komen ook weer nieuwe mooie dingen aan.”

Het is Dekker die iets na vieren definitief de deur op slot doet voor bezoekers, maar dat betekent niet dat zijn werk en dat van zijn collega’s erop zit. „Vanaf maandag is het hier leeg”, zegt hij terwijl hij om zich heen kijkt. „Ik denk dat het een beetje doet denken aan de coronaperiode, maar wij moeten gewoon door. De zeehonden moeten gewoon verzorgd worden en we moeten de verhuizing voorbereiden.”

Het zeehondencentrum verhuist de komende tijd naar het Werelderfgoedcentrum Waddenzee in Lauwersoog. Dat gebouw is inmiddels opgeleverd en wordt klaargemaakt voor de opening. Zieke en verzwakte zeehonden worden ook na zondag nog verzorgd en opgevangen in Pieterburen, in principe tot de laatste zeehond is uitgezet. De verzorgers willen zo veel mogelijk voorkomen dat ze de dieren vanuit Pieterburen naar Lauwersoog moeten verhuizen.

Wie niet kan wachten tot de opening, kan online aan zijn trekken komen, belooft marketingmanager Marco Boshoven (51). „We willen mensen betrokken houden en de honger naar het zien van zeehonden stillen, dus we gaan livestreamen.” In het echt opgevangen zeehonden zien kan weer vanaf 26 april, maar dan in het werelderfgoedcentrum in Lauwersoog.