Mijn vrouw riep tijdens Memory ‘Jij viezerdje, wat doe jij daar?’ tegen jongste zoon en ik zat op de bank en wist precies wat hij deed | column Herman Sandman
Spelletje of lezen? Memory, Kezen, Yahtzee, boek? Mijn vrouw vraagt het. De laatste middag in het chalet gaan we de deur niet uit. De zon schijnt en de wind is iets sterker dan de dag ervoor, maar het is goed toeven op de veranda.
Jongste zoon zegt dat ik het moet zeggen en ik zeg dat het mij echt niet uitmaakt Als het maar geen Memory is.
„Papa beslist”, benadrukt jongste. En ik zeg weer dat het mij niet uitmaakt. Eerder die dag hetzelfde. Toen over kip. Salade of soep?
Ik zei ‘soep’ en mijn vrouw knikte. „Ja, soep. Wil ik ook.”
We lazen buiten, op de veranda. Tot mijn vrouw haar foon liet zien: „Ze zeggen dat het code geel is op Ameland.”
Ik keek op: „Huh? Waarom dattan?”
Wind.
Misschien dat we daar in de luwte van het vakantiepark niks van meekregen. Ik zei: „Nou ja, vanochtend waaide het op het strand ook pittig, maar niet dat ik dacht: oliepak en zuidwester aan.”
Ik liep zelfs in korte broek en op blote voeten door duin en zee.
We lazen en ik smeerde toastjes met filet americain, want dat moest op en later aten we de soep en het was lekker buiten, ondanks de code geel en weer later haalde zoon patat met en frikadel speciaal en daarna speelden moeder en kind dan toch Memory.
Ik las nog steeds en toen alle plaatjes omgekeerd lagen moest zij naar de wc en ik opletten dat hij niet stiekem keek, wat zoon natuurlijk deed en tijdens het spel riep mijn vrouw: „Jij viezerdje, wat doe jij daar?”
En ik wist wat hij deed en dat was een plaatje na het bekijken ietsiepietsie schuin leggen, om de plek beter te kunnen onthouden.
