Twee keer platina in Eemsdelta: wat houdt een huwelijk zeventig jaar overeind?

„Waar is de tijd gebleven”, zegt Delfzijlster Harm Musch (94), terwijl hij de laatste kruimels van een taartje uit zijn mondhoeken veegt. „Ja”, valt zijn vrouw Aissina (89) hem bij. „Wat is het allemaal snel gegaan.”

Het was in de tijd van bakelieten telefoons, wastobbes en kolenkachels dat Harm en Aissina elkaar ontmoetten. Dat gebeurde in een bus, waarin beiden plaats hadden genomen nadat ze aan het zwieren en zwaaien waren geweest op de kermis in Nieuwolda. De bus zou hen naar een danslokaal verderop brengen, vertellen ze burgemeester Ben Visser, die hun jubileum met koffie en taart komt vieren.

Was het liefde op het eerste gezicht? Werd de lucht doorkliefd door een bliksemschicht toen ze elkaar in die bus voor het eerst in de ogen keken?

Nee. Zo ging het niet, herinneren ze zich. Het was een klein vonkje dat oversloeg. Maar dat vonkje veroorzaakte een smeulend vuur dat na verloop van tijd aanwakkerde tot vlammen die nooit meer zouden doven.

„Je komt aan de praat en van het een komt het ander”, zegt Harm over de nasleep van die allesbepalende busrit. „We spraken steeds vaker met elkaar af.”

Het duurde nog geruime tijd tot de liefde echt tot bloei kwam: Harm moest in dienst en was veel van huis. Pas nadat hij de kazernedeur definitief achter zich dichtgetrokken had, was er alle tijd voor Aissina. Hun huwelijk werd op 5 april 1956 beklonken. Het stel kreeg twee kinderen.

Is er nooit een ander geweest in hun leven? „Jazeker wel”, zegt Harm. „Voor ik Aissina leerde kennen ben ik nog een tijdje zeeman geweest”. Na een veelbetekende stilte: „In die tijd ben ik natuurlijk ook wel meisjes tegengekomen.” Ook Aissina was druk bezig de wereld te verkennen voordat ze bij Harm in de bus kwam te zitten, zo vertelt ze.

Maar na de vijfde april in 1956 was voor beiden maar een de ware. Is er in die zeventig jaar helemaal nooit iemand anders geweest? „Nee”, zeggen beiden beslist. En als het wel zo was geweest hadden ze dat heus wel gezegd.

Hoe het lukt om zeven decennia bij elkaar te blijven? „Je moet jong trouwen en flink oud worden”, schetst Aissina de randvoorwaarden. „Gezondheid is de grootste schat: oud worden is niet vanzelfsprekend.” Harm: „Van de mensen met wie ik bij de Akzo in Delfzijl heb gewerkt zijn er niet veel meer over.”

Natuurlijk maakten Harm en Aissina ook weleens ruzie. Alhoewel: ruzie? Dat is misschien wat te sterk uitgedrukt. Ze hebben het liever over kibbelen. „Weet je wat belangrijk is?” vraagt Aissina. „Dat je altijd alles uitpraat en daarna vrolijk verder gaat.”

Samen verder gaan is gecompliceerder geworden sinds Aissina een paar jaar geleden haar heup brak. Na drie operaties kwam ze achter een rollator terecht. Ze woont nu in een verzorgingshuis waar ze een groot deel van haar tijd besteedt aan lezen. Harm komt iedere dag trouw op bezoek.

Hoe zit het met de liefde, knuffelen ze elkaar nog?

Oeps, dat is een vraag die beiden niet zagen aankomen, maar Harm herpakt zich snel. „We doen het rustig aan hoor.” Hij knijpt lichtjes in de pols van zijn vrouw en aait haar zachtjes. „Dit doe ik vaak.”

„Hartstikke zwaar bedankt en tot over vijf jaar!”, zegt Harm tegen de burgemeester bij wijze van afscheid. Aissina schudt zachtjes haar grijze hoofd. „Dat wordt ‘m niet hoor, denk ik.”

Een paar dagen later staat burgemeester Ben Visser in Appingedam op de stoep van Wim (92) en Martje (86) Danen. Ook hun huwelijk heeft de platina status bereikt.

Dat Wim er nog zo kwiek bijzit mag een klein wonder heten. Hij is hartpatiënt en lag vorig jaar nog wekenlang in het ziekenhuis na een zware operatie. Vandaag viert hij volop dat hij al zeventig jaar samen met zijn Martje is. Burgemeester Visser luistert geduldig naar de herinneringen die de hoogbejaarde Wim opdiept. Een taartje slaat hij deze keer af.

Voor Martje en Wim was het zeventig jaar geleden liefde op het eerste gezicht.

Wim uit Wageningen was als militair naar het Noorden gekomen. Samen met zijn makkers bouwde hij bij wijze van oefening een baileybrug over de Bierumermaar bij Holwierde. „En ik was met mijn vriendin Marie op pad om ergens boerenkool af te leveren”, zegt Martje. Hun wegen kruisten elkaar ter hoogte van die tijdelijke brug.

Wim: „Ik vond haar gelijk leuk”. Martje: „Hij had losse knopen aan zijn broek, en vroeg of wij naald en draad konden halen. Dat hebben we toen gedaan. Het is uiteindelijk een heel lange draad geworden!”

„Ik was nog maar een snottebel van 14 jaar”, vervolgt ze. Samen met haar vriendin verzon ze een smoes voor haar ouders, zodat ze dezelfde avond nog kon afspreken met de destijds 19-jarige Wim. Lang verhaal kort: ze kregen een relatie en trokken na verloop van tijd in bij de ouders van Wim in Wageningen. Vlak nadat Martje de leeftijd van 18 jaar bereikte trouwden ze. „Ik was toen al zwanger van onze oudste zoon.” Wim: „Ik hoefde haar maar even goed stijf in de ogen te kijken en ze was al zwanger.” Er zouden later nog twee zoons volgen.

Het stel verhuisde naar Holwierde en daarna naar Appingedam. Wim ging aan de slag als machinebankwerker en later kreeg hij een betrekking bij papierfabriek De Eendracht. Op zijn 36-ste werd de Damster afgekeurd vanwege hartproblemen. Hij bleef actief als vrijwilliger bij allerlei organisaties.

Wim was het eerste vriendje van de destijds erg jonge Martje. Maar hij had al eerder een vriendinnetje gehad. „Zij had het uitgemaakt, ik was er toen helemaal kapot van”, bekent hij. „Mijn kameraden in de kazerne waar ik gelegerd was hebben me er doorheen gesleept.”

Zijn vrouw trekt verbaasd haar wenkbrauwen op. „Dat wist ik helemaal niet, dat heb je nog nooit verteld!”

Misschien een onderwerp voor beiden om nog een keer met elkaar te bespreken. Want, net als bij Harm en Aissina uit Delfzijl, hanteren Wim en Martje een van de belangrijkste regels voor een lang en gelukkig huwelijk: „Je moet altijd alles uitpraten”, klinkt het in koor.