De monumentale woning van Fons en Jikke Sikkes uit Loppersum moet na meer dan vijf jaar eindelijk versterkt worden. Foto: Anjo de Haan
Fons en Jikke Sikkes krijgen na vijf jaar getreuzel versterking van hun monumentale huis in Loppersum. De Nationaal Coördinator Groningen (NCG) moet dagelijks een dwangsom betalen van 1500 euro als de versterking voor 1 juli niet klaar is. „De tijd glipt door je vingers.”
Trots lopen Fons (75) en Jikke (76) Sikkes door de hal van hun monumentale huis aan de Zeerijperweg in Loppersum. Zonlicht valt naar binnen door boomlange glas-in-loodramen. Geglazuurde gele en blauwe tegels sieren de trap. Het huis uit 1933 werd ontworpen door de Groningse architect Evert Rozema in de bouwstijl van de Amsterdamse School.
‘Wrâldsbirin’ heet het huis, vrij vertaald ‘levensloop’. Een Friese naam, omdat de eerste eigenaren Friezen waren. Fons en Jikke Sikkes zijn sinds 1996 de derde eigenaren. Ze zijn dol op hun huis en kunnen er eindeloos over vertellen. Vaak genoeg stonden mensen op de stoep met de vraag of ze even binnen mochten kijken.
Maar ze wonen al ruim vijf jaar niet in hun huis, maar in een wisselwoning in Stedum en daarvoor in Loppersum.
Eindeloos wachten
De woning raakte in 2012 beschadigd door aardbevingen als gevolg van de gaswinning en moest worden versterkt. Na een paar jaar besloot het echtpaar Sikkes om aan de bel te trekken. In september 2019 begonnen herstelwerkzaamheden, maar die verliepen moeizaam.
Het huis is in z’n geheel omhooggetild en op schokdempers gezet, een moeilijk karwei waar veel voorbereiding voor nodig was. Daarnaast zijn er allerlei voorwaarden voor het herstellen van een monumentaal pand.
Rechtszaak
In maart 2023 maakten Fons en Jikkes Sikkes afspraken met de Nationaal Coördinator Groningen (NCG) over 182 gebreken aan hun gerepareerde huis. De NCG beloofde vaart te maken, maar dat viel tegen. Het eindeloze wachten leidde in januari dit jaar tot een rechtszaak: de versterking moest eindelijk eens beginnen.
„Er zijn maanden en maanden voorbijgegaan dat er werkelijk niets gebeurde. Hoe kan dat nou? De tijd glipt je door de vingers”, zegt Fons Sikkes. „De rechter zei: ‘Zo lang wachten, dat is een héél uitzonderlijk verhaal.’ Zo voelt het voor ons ook.”
‘Mensen die van hun huis houden, willen dat niet’
De rechter vindt nu dat het lang genoeg geduurd heeft. Als de NCG niet voor 1 juli klaar is, dan moet de uitvoeringsinstantie elke dag een bedrag van 1500 euro aan het echtpaar overmaken. Tot een maximum van 150.000 euro. In het vonnis noemt de rechter het „treurig dat een instituut als de NCG de spoed van de situatie niet inziet”.
De monumentale woning ‘Wrâldbirin’ in Loppersum is al ruim vijf jaar onbewoond wegens uitgestelde versterking. Foto: Anjo de Haan
Fons en Jikke Sikkes missen het huis waar ze verliefd op werden. „Het staat al ruim vijf jaar in de steigers. Om het huis staan dixi’s, containers en een blauw zeil. Mensen die van hun huis houden, die willen zoiets niet”, zegt Fons. Jikke knikt. „Het lange wachten doet ons veel verdriet.” Fons Sikkes is blij met de uitspraak van de rechter, maar hoopt dat het herstel zorgvuldig gebeurt. „Het moet geen haastklus worden. Ons huis verdient tijd, liefde en respect.”
Moe van de ellende
Een woordvoerder van de NCG zegt het te betreuren dat deze versterkingsklus zo moeizaam verloopt en lang duurt. Zodra iedereen op een lijn zit over de technische omschrijving om de 182 problemen aan te pakken, kan het herstel beginnen. „We doen nog steeds ons uiterste best om deze versterking zo snel mogelijk en ook zorgvuldig af te ronden. Voor de eigenaren is dit, zeker op hun leeftijd, een heel vervelende situatie.”
De NCG moet ook met een aankoopvoorstel over de brug komen, zodat Fons en Jikke Sikkes de optie hebben om het huis te verkopen. Eigenlijk willen ze daar niet over nadenken. „Maar op een gegeven moment moet je er misschien een punt achter zetten. Wij kunnen dit niet blijven volhouden, we zijn moe van alle ellende”, zegt Fons Sikkes. Hij is een tijdje stil. „We zijn straks al zes jaar uit ons huis.”
„We zijn helemaal ontworteld, zien ons huis bijna als een familielid.” Foto: Anjo de Haan
Jikke kijkt haar man liefdevol aan. En neemt het gesprek dan over. „We zijn helemaal ontworteld. Het grijpt ons echt aan. We zien ons huis bijna als een familielid. Maar straks zijn we 80. Het is een wrange keuze. Maar als het niet gaat, vertrekken we. We hebben al vijf jaar alles gegeven om mee te werken.”
