Boerderij van de laatste boer van Euvelgunne staat steviger dan ooit. ‘Mooier kan niet’

„Dit is een droom”, zegt Fré Dijkhuis (77), een zus van Thies. „Wie had een paar jaar geleden kunnen bedenken dat het zó mooi zou worden?”

Samen met haar tweelingbroer Teun is ze woensdagmiddag bij de afronding van de casco-restauratie van de Euvelgunnerheem, de boerderij waar ze opgroeide en waar ze in de grupstal onder de koeien zat om ze met de hand te melken. Dat die boerderij nog bestaat heeft ze te danken aan haar oudere broer Thies, die in 2019 op 72-jarige leeftijd overleed.

Thies Dijkhuis werd bekend als ‘de laatste boer van Euvelgunne’, die hardnekkig weerstand bleef bieden aan de steeds verder oprukkende stad Groningen.

Dijkhuis weigerde de boerderij en de grond eromheen te verkopen aan projectontwikkelaars met een dikke portemonnee. In plaats daarvan schonk hij zijn langgekoesterde bezit aan het Groninger Landschap. Het vormt nu een groene oase, omzoomd door de stad.

Fré en Teun steunden Thies in zijn succesvolle strijd tegen oprukkend beton en asfalt. Woensdag, bij de afronding van de casco-restauratie, onthullen ze het beeld van hun broer die in brons is vereeuwigd. Samen verwijderen ze de houten bekisting rond het beeld die tijdens de restauratie ter bescherming is aangebracht.

Er klinkt applaus van genodigden, waaronder donateurs, vertegenwoordigers van de gemeente en omliggende bedrijven en personeel van de aannemer.

De restauratie begon in februari vorig jaar. De daken van de schuren, die rusten op een eeuwenoud gebinte, zijn compleet vernieuwd. Ze zijn afgedekt met riet uit China. Dat groeit langzamer dan riet uit Europa en is daarom sterker, legt de aannemer uit. „Ik ga ervan uit dat de schuren nu minimaal vijftig en misschien wel honderd jaar meegaan”, zegt Hugo Dokter, hoofd erfgoed van het Groninger Landschap.

Tijdens de restauratie zijn 54 geschroefde heipalen aangebracht. Op die palen rust een nieuwe betonnen vloer die aan de muren is verankerd. Het houtwerk aan de buitenkant heeft de originele kleuren teruggekregen. Koperen regenbuizen schitteren in de zon.

Directeur Marco Glastra van het Groninger Landschap is opgetogen. Zijn organisatie verhuist haar hoofdkantoor over maximaal drie jaar naar de gerestaureerde boerderij. „Mooier kan niet”, zegt Glastra. „We zijn hier aan de boorden van de oude rivier de Hunze, de rivier die we opnieuw willen laten stromen van Drenthe naar het Wad. Deze plek en deze boerderij passen perfect bij het Groninger Landschap.”

Nu de casco-restauratie klaar is wordt de binnenkant van de boerderij onder handen genomen. In het oude woonhuis wil het Groninger Landschap gasten gaan ontvangen, net als in de kleinste van de twee schuren. Naast de boerderij wordt een nieuw onderkomen met kantoorruimte gebouwd.

De grote schuur met de hoge gebinten wordt niet ingevuld. Die ruimte moet een blijvende herinnering vormen aan hoe het ooit was op de boerderij. „Het liefst had ik gehad dat het spinrag was blijven hangen”, zegt Glastra. „Het moet hier voelen alsof Thies nét de deur achter zich heeft dichtgetrokken.”