Jan Huzen zoekt niet alleen in Ter Apel de grens op

‘Wie is er bereid om in de nachtelijke uren de grenzen te gaan bewaken nu alom bekend is dat de Duitse politie hier ‘s nachts met busjes en helikopters asielzoekers over de grens aan het dumpen is!’

Met die Facebook-post gaf Jan Huzen (54) uit Nieuw Weerdinge begin juni 2025 de aanzet voor een actie die het halve land in rep en roer bracht. Burgers die zelf de grens gaan bewaken, het was niet eerder vertoond.

Al is het maar een klein clubje van een man of 15 die in gele hesjes aan de grens stond, alle landelijke media berichten erover. En allemaal spreken ze met die ene goedlachse man, met zijn hoed vol buttons, zijn fleurige bloesjes en helderblauwe ogen, die ontspannen iedereen te woord staat en doet alsof het eigenlijk heel onschuldig is.

Jan Huzen.

In Noord-Nederland is hij geen onbekende. Huzen is de man die tijdens boerenprotesten en coronademonstraties overal opdook en op zijn Facebook-pagina met tienduizenden volgers regelmatig oproept tot – soms illegale – actie. Hij is twee keer veroordeeld, voor opruiing, smaad en laster. Op zijn Facebook windt hij zich dagelijks over van alles op: vaccins, het verdwijnen van zwarte Piet, de wolf, de toeslagenaffaire, lhbti-ers, stikstofbeleid, armoede, de kofferbakmoord.

De laatste tijd richt hij zich vooral tegen asielzoekers als oorzaak van al het kwaad. Zoveel aandacht als hij kreeg voor die grenscontroles is zelfs Huzen niet gewend. Geert Wilders applaudisseerde. De minister veroordeelde weliswaar de eigenrichting, maar verklaarde ook de frustratie te begrijpen. Als Huzen voelt dat hij iets te pakken heeft, gaat hij steeds een stapje verder.

‘Ik kan de linkse deugkneusjes nu alvast vertellen dat de controles niet stoppen, integendeel want wij gaan verder opschalen en gaan nu ook andere technieken inzetten’, zo zet hij op Facebook. En ‘Als de autoriteiten voornemens zijn om vandaag voor 16.00 uur niet te gaan reageren op ons voorstel, dan mogen ze nu alvast rekening houden met 20x zoveel burgers aan de grens.’

Het zijn dit soort teksten die het Openbaar Ministerie als ‘opruiend’ beschouwt, en waarvoor Huzen maandag voor de rechter moet verschijnen. Tijdens de grenscontroles zelf zijn geen strafbare feiten geconstateerd. Alleen op de eerste avond zijn een paar auto’s staande gehouden, maar nadat de Duitse politie verscheen stopten de actievoerders daarmee. De twee keer daarna staan ze alleen demonstratief toe te kijken.

‘Visuele grenscontroles’, noemt Huzen ze met zijn ondeugende glimlach, in de ijdele hoop dat Justitie hem dit keer met rust laat.

Jan Huzen groeide op in het dorpje Ane bij Gramsbergen, op de kalvermesterij van zijn ouders – een CDA-nest. Hij deed de landbouwschool, ging op zijn zeventiende aan het werk en startte uiteindelijk zijn eigen onderneming. Huzen was vroeger een fanatiek denksporter. Hij damde en schaakte op wedstrijdniveau, en stond daarbij naar eigen zeggen bekend om het ‘martelen’. Net zolang doorzetten totdat hij iemand kapot speelt.

Met diezelfde vasthoudendheid beet hij zich in 2018 vast in de zaak van het vermiste meisje Willeke Dost. Bij Huzen gaat dat zo ver dat hij op kerstnacht stond te spitten in de tuin van het pleeggezin van Willeke. Hij zette zoveel druk op de politie dat die ook een graafactie hield.

Willeke werd niet gevonden, maar Huzen ontdekte wel wat hij met sociale media en een hoop kabaal teweeg kan brengen. Hij pakt daarbij graag de rol van clown, van ludieke activist. Maar ondertussen kan hij heftige dingen zeggen en schrijven. Zo vraagt hij om namen te delen van mensen die illegalen helpen, publiceert de naam van de rechercheur die hem komt verhoren, en voorspelt een burgeroorlog.

De tegenstrijdigheid van Huzen is goed te zien als documentairemaker Danny Ghosen bij hem langsgaat in zijn ‘kroegje’, een soort keet van Huzen voor vrienden en geestverwanten.

Huzen beschuldigt Ghosen ervan dat hij als ‘asielzoeker’ (de documentairemaker is al dertig jaar Nederlander) het land in gevaar brengt. Huzen zegt dat hij liever met zijn eigen volk omgaat, en mompelt zelfs dat het IQ van buitenlanders lager is, maar vindt zichzelf geen racist. Ondertussen blijft hij maar lachen, slaat zijn arm om Ghosen heen. „Jij mag wel blijven”, zegt hij. „De rest eruit.”

Al wordt hij nogal eens beschouwd als een ongeleid projectiel, Huzen noemt zichzelf een controlfreak. Tijdens zijn vorige rechtszaak vertelde hij dat hij al zijn Facebook-posts (zo’n drie per dag) zorgvuldig afweegt. „Ik ben een denker”, zegt hij. Hij beweegt zich bewust op de grens van de wet. Dat is nodig, zegt hij tegen de rechter, om impact te maken.

Huzen waakt er ondertussen wel voor dat het niet te ver uit de hand loopt. Want hij is ook nog gewoon ondernemer. In Emmen heeft hij met zijn vrouw Thea al meer dan 25 jaar een bedrijf in omheiningen. In zijn Facebook-video’s verschijnt hij vaak in overall, met vegen in zijn gezicht en zwarte vingers.

In zijn bedrijf werkt hij jarenlang samen met vriend Karel. Op 23 december 2025 gebeurt er een tragisch ongeluk. Bij een klus in Voorthuizen ziet Huzen zijn maatje voor zijn ogen sterven als hij bekneld raakt tussen een trekker en een verreiker. Hij schrijft erover op Facebook. ‘Soms sterf je niet lichamelijk, maar verstandelijk van pijn en verdriet.’

Het bedrijf van Huzen heeft weleens te lijden onder zijn omstreden activisme. Klanten zijn vertrokken, niet iedereen wil met hem samenwerken. Dat hij na drie grensacties is gestopt, heeft alles te maken met dat bedrijf – ’wat denk je dat me dit allemaal al heeft gekost?’.

Toch financiert Huzen niet alles zelf. Voor acties zoals die aan de grens vraagt hij soms om donaties. Ook de advocaat die hem maandag in de rechtszaal verdedigt wordt betaald uit giften. De Rabobank blokkeert vanwege dit soort donaties en zijn vervolging door Justitie een rekening van zijn vrouw, meldt Huzen zelf op Facebook.

Zijn volgers steunen hem graag. Financieel en met likes. Ze zien in hem een man die opkomt voor de gewone Nederlander, voor de armen, tegen de elite. Hij is toegankelijk en open voor iedereen, had een tijdje een camping voor minima. Het zijn vaak kwetsbare mensen die zich bij hem aansluiten. Hij doet het allemaal voor hun, zegt hij vaak.

Huzen kan zijn volgers opjutten, maar plaatst daar vaak een waarschuwing bij: ‘houd je aan de wet’. Bij een oproep voor support bij de rechtbank staat: ‘Steun de zaak op legale en respectvolle wijze!’

Hij kiest bewust zijn momenten. Zo staat hij niet tussen de extreemrechtse hooligans bij de later uit de hand gelopen demonstratie van ‘Els Rechts’ op 20 september in Den Haag, maar spreekt wel tijdens het rustigere ‘nationaal protest’ op 12 oktober in Amsterdam. Als Lidewij de Vos het roer bij FVD overneemt, schaart Huzen zich vierkant achter die partij.

Na de grenscontroles in het voorjaar duurt het een half jaar voordat Huzen zich weer meldt aan de grens in Ter Apel. Met een demonstratie tegen het asielbeleid op 21 december waarvoor hij dit keer netjes een vergunning bij de gemeente Westerwolde heeft aangevraagd. Het protest wordt gefaciliteerd met dixies en een wegafzetting.

Een dikke maand later krijgt hij alsnog een dagvaarding voor de rechtszaak van 23 februari.