De geliefde snoepwinkel van Rosies in Emmen. Bij Lambert en Marchien zag het elke dag zwart van de scholieren

,,Ben je eentje van Lambert Rosies van het snoepwinkeltje?” Martinus Rosies (74) kijkt er niet van op als mensen hem dit vragen. Het gebeurt nog altijd met een zekere regelmaat, hoewel de winkel van zijn ouders inmiddels alweer 26 jaar niet meer bestaat.

Rosies was een bijzondere zaak. Achter de toonbank stonden de wereld aan grote flessen, die gevuld waren met allerlei soorten snoep. Lambert Rosies en zijn vrouw Marchien schepten er dagelijks talloze papieren zakjes mee vol.

De winkel stond aan de Angelsloërstraat, nabij de Hutkerk. Strategisch gezien een geweldige plek, want op loopafstand van meerdere scholen voor voortgezet onderwijs. ,,De GSG (Gemeentelijke Scholengemeenschap, red.) was vlakbij, maar ook het KDC (Katholiek Drents College, red.), de christelijke LTS, de mavo Emmalaan en de openbare pedagogische academie”, zegt dochter Janny Scholten-Rosies (60).

Zoon Henk (71) knikt. ,,Van alle kanten kwamen ze aanlopen en -fietsen. In de winkel stond het vaak zwart van de scholieren.”

Van het legendarische winkeltje is niets meer over. ,,Nadat onze beide ouders waren overleden, hebben wij de winkel met woning verkocht aan een particulier. Die liet het slopen en zette er een dubbele woning op. Hij heeft er zelf nooit gewoond, na oplevering werden die huizen verkocht.”

Janny: ,,Als kinderen hadden we geen interesse om de winkel over te nemen. Het lijkt mooi, maar het is ook heel hard werken. Mijn ouders maakten heel lange dagen en hebben in al die jaren eigenlijk nooit tijd gehad voor hobby’s.”

De winkel met woning was de plek waar Lambert Rosies in 1927 werd geboren. Hij was de jongste in een gezin met vier kinderen. Zijn vader was hovenier in loondienst en handelde daarnaast bij huis in planten.

In 1944 opende de toen 17-jarige Lambert zijn winkel, aanvankelijk een zaak met groente en fruit. In de winkel kon je ook terecht voor zogeheten bezoekkaarten voor het Diaconessenhuis, het in 1938 geopende ziekenhuis even verderop aan de Angelsloerdijk.

Martinus: ,,Het ziekenhuis wilde niet dat er te veel mensen tegelijkertijd bij patiënten op bezoek kwamen. Met bezoekkaarten werd dit voorkomen. Wij hadden kaarten in de zaak met daarop de namen van mensen die in het ziekenhuis lagen. Wie een patiënt wilde bezoeken, kon bij ons de desbetreffende kaart ophalen en bij het ziekenhuis tonen aan de portier. Brachten ze daarna de kaart weer terug, dan kon iemand anders bij die patiënt op bezoek.”

Rosies voer wel bij dit systeem. Veel mensen die richting het Diaconessenhuis gingen, kochten in zijn winkel fruit voor de te bezoeken patiënt. In zijn zaak stonden de mooiste fruitmanden.

Janny: ,,Mijn vader zei altijd: Rosies' fruit houdt de dokter de deur uit.” Het duurde niet lang of Rosies had ook chocolade en andere lekkernijen in zijn assortiment. Later, toen kruidenier en melkhandel Jeuring aan de Angelsloërstraat ermee stopte, kwamen er ook levensmiddelen bij.

Lambert Rosies was inmiddels niet meer alleen. Hij had verkering gekregen met de in Zuidbarge geboren en in Noordbarge opgegroeide Marchien Santing. Ze trouwden en Marchien trok bij Lambert in. Hij woonde in de jaren daarvoor alleen met zijn vader in het huis. Zijn moeder was al vroeg overleden en zijn broer en twee zussen waren het huis uit.

Lambert en de één jaar oudere Marchien kregen drie kinderen: Martinus (1951), Henk (1954) en Janny (1965). Zoals veel kinderen in middenstandsgezinnen moesten ze al op jonge leeftijd meehelpen. Martinus: ,,Grote fruitschalen naar het ziekenhuis brengen. Kwam je daar met lamme armen aan.”

Janny: ,,En op woensdag naar bejaardenhuis Avondrust. Ging je met een notitieboekje bij de bewoners langs om op te schrijven wat voor boodschappen ze wilden en wat voor kamernummer ze hadden. Op vrijdag stonden alles klaar bij ons thuis in de gang, in grote sinaasappeldozen. Als kinderen hielpen we dan ook weer mee met de bezorging. Om af te kunnen rekenen, kregen we een dikke portemonnee mee.”

Niet alleen het ziekenhuis leverde geld op, ook de voetbalvereniging Emmen. Die speelde op het sportpark aan de Kerkhoflaan, vlakbij de winkel van Rosies. Aan de Kerkhoflaan had Rosies een lapje grond en daar liet hij bij thuisduels van Emmen de voetballiefhebbers hun fiets stallen.

Henk: ,,Dat leverde in die jaren geloof ik 10 cent per fiets op. Omdat er veel volk naar de voetbalclub ging, tikte dat best wel aan. Mijn ouders wilden op dat stukje grond een nieuwe woning met winkel bouwen, maar de gemeente hield dat tegen.”

In de eerste helft van de jaren zeventig verhuisde het Emmer ziekenhuis naar de Boermarkeweg en dit betekende minder klandizie voor Rosies. Martinus: ,,Mijn vader is nog wel gevraagd om een winkel in het ziekenhuis te gaan runnen, als tweede vestiging, maar dat zag hij niet zitten. Ze vroegen daarvoor te veel huur.”

In de jaren daarna werd snoep een steeds groter onderdeel in het assortiment van de winkel aan de Angelsloërstraat. Het was de periode waarin bepaalde snoepleveranciers hun waar aanleverden in grote doorzichtige glazen flessen.

Martinus: ,,Die flessen bleven mijn ouders gebruiken, ook in de periode waarin het snoep in grote plastic zakken werd aangeleverd. Ze zetten ze achter de balie en klanten konden zelf beslissen hoeveel gram snoep ze wilden. Of we als kinderen snoep mochten pakken? Ja hoor, maar op een gegeven moment ben je daar wel klaar mee. Vriendjes niet, die gingen graag met ons mee naar huis.”

Een keer per jaar ging het gezin op vakantie. Janny: ,,Een week naar Valkenburg, ieder jaar weer. Ook standaard: ieder jaar in de zomer drie weken grote schoonmaak. Ze hielden van regelmaat.'’

Door zich meer te gaan richten op de verkoop van snoep, veranderde de populatie van de klanten. Steeds meer scholieren wisten Rosies te vinden. Een deel van de voorraad werd opgeslagen in de kamers van de kinderen. ,,In de periode voor Sinterklaas verkochten we uiteraard ook pepernoten. Zoveel dat de scholen in de buurt er niet vrolijk van werden. Want die pepernoten belandden daar ook in de lokalen en de gangen.”

Henk: ,,Toen ik zelf in Emmerhout was gaan wonen, sloegen mijn ouders daar ook pepernoten op. Aan de Angelsloërstraat was geen ruimte meer.”

Lambert en Marchien Rosies, die samen ook groenteplantjes verkochten, genoten van de contacten met jonge mensen, maar het was niet allemaal hosanna. Er waren ook scholieren die de drukte misbruikten om spullen te stelen. Het noopte de kinderen van het echtpaar Rosies om geregeld bij de deur te gaan staan. Henk, die naast de winkel van zijn ouders een bloemenzaak had, hield nog wat vaker een oogje in het zeil.

Janny: ,,Op Facebook schreef iemand dat hij bij Rosies zijn eerste winkeldiefstal had gepleegd. Toen ik dat las, gingen mijn haren recht overeind staan. Ik dacht: wat heb jij mijn ouders aangedaan! We hadden ook wel eens een inbraak. Werd er na sluitingstijd een ruit ingegooid en snel spullen meegenomen.”

In 1999 viel het doek. Lambert Rosies begon te dementeren. ,,Van buurtbewoners hoorden we dat het met betalingen niet goed meer ging. Vaak gaf mijn vader klanten te veel geld terug. Sommige jongeren gingen daarom bij hem in de rij staan en niet bij mijn moeder. Ja, triest, maar dat gebeurde.”

Na sluiting van de winkel bleven Lambert en Marchien aanvankelijk in het woon- en winkelpand. De pensioenperiode duurde niet lang. In maart 2000 overleed Marchien, waarschijnlijk aan de gevolgen van een longembolie. Anderhalf jaar later volgde Lambert. Hij werd 74 jaar, een jaar ouder dan zijn vrouw.

Wat rest zijn foto’s en herinneringen. Martinus Rosies: ,,Wij als kinderen worden er nog geregeld op aangesproken, maar dat geldt ook voor de kleinkinderen. Het zijn altijd leuke verhalen. Dat de winkel zo bijzonder was en dat er zoveel verschillende soorten snoep kon kopen. Dit soort winkeltjes zie je tegenwoordig bijna nergens meer.”