Piet van Lingen, voormalig rector van de Gemeentelijke Scholengemeenschap (GSG) in Emmen, voorheen Gemeentelijk Lyceum. Foto: Collectie familie Van Lingen
In een verzorgingshuis in het Noord-Hollandse Heerhugowaard is Piet van Lingen overleden. Hij was van 1969 tot 1989 in Emmen rector van de Gemeentelijke Scholengemeenschap (GSG), voorheen Gemeentelijk Lyceum genoemd.
Veel oud-leerlingen van de GSG in Emmen weten het ongetwijfeld nog wel. Was het rond 5 december, dan kwam de goedheiligman op school aan de Oosterstraat. Een grote lange man met een forse bril. Precies dezelfde bril die rector Piet van Lingen altijd droeg.
,,Mijn vader speelde jarenlang met heel veel plezier Sinterklaas op de GSG. Dat vond hij echt geweldig. Hij had er ook echt het postuur voor. Mijn moeder had de benodigde kleding voor hem gemaakt. Ze gebruikte daarvoor onder meer kant van haar eigen trouwjurk’’, zegt dochter Mieke.
Ook typisch Van Lingen: Begon de school, dan stond hij altijd pontificaal bij de ingang. Met de armen over elkaar. In figuurlijke zin kon dan geen scholier om hem heen. ,,Hij wilde gezien worden. Niet per se om gezag uit te stralen, maar vooral om te laten zien dat hij er was voor zijn leerlingen. Dat ze bij problemen altijd bij hem terecht konden.’’
Dertig jaar lang werkte Van Lingen op de GSG, voorheen Gemeentelijk Lyceum geheten. Aanvankelijk als leraar Nederlands en geschiedenis, daarna als conrector en tussen 1969 en 1989 als rector. Daarna vertrok hij naar Noord-Holland, waar hij afgelopen vrijdag op 91-jarige leeftijd overleed.
‘Ik pakte de kaart erbij om op te zoeken waar Emmen lag’
Piet Klaas van Lingen, bij leerlingen vooral bekend als P.K. van Lingen, werd geboren in Hillegom en groeide op in Gouda. Hij trouwde er met Mies Lunenburg, die als meisje bij hem in de buurt woonde en ook in Gouda naar het gymnasium ging.
Na drie jaar les te hebben gegeven in Rotterdam, vertrok Van Lingen met zijn vrouw en hun zoon Peter in 1958 van Gouda naar Emmen. ,,We wilden in Rotterdam gaan wonen, maar konden daar geen huis vinden. Toen hoorde ik over een vacature in Emmen. Ik heb de kaart erbij gepakt om op te zoeken waar het lag. Ik solliciteerde en werd aangenomen’’, zo blikte hij in 2002 terug in De Drentse Courant.
Toen in 1968 rector Wumkes vertrok, nam Van Lingen als een van de twee conrectoren als waarnemer zijn taken over. Het Emmer college van burgemeester en wethouders wilde een oproep plaatsen om kandidaat-opvolgers van buitenaf te vinden, maar dat vonden de docenten van de school niet nodig. Ze spraken en-masse hun vertrouwen uit in Van Lingen en ze kregen hun zin: hij werd hun nieuwe rector.
Dat bleef hij tot 1989. ,,Ik kon nog wel een aantal jaren blijven, maar dat was niet goed geweest. Niet voor mij, maar ook niet voor de school. De leiding van een school moet op een gegeven moment vernieuwd worden. En ik vond het na twintig jaar ook wel genoeg.’’
‘Het verongelukken van leerlingen. Dat hakte er diep in’
In 2002 gaf Van Lingen aan met veel voldoening terug te kijken op zijn jaren in het voortgezet openbaar onderwijs in Emmen. ,,Heel gek, ik denk vooral aan allerlei buitenschoolse activiteiten. Aan de toneeluitvoeringen onder leiding van docent Janitschek en aan de uitvoeringen van het schoolorkest.’’
Vervelend was onder meer een hoogoplopend conflict met de gemeente over een boekenfonds. Maar die ellende stond in geen verhouding tot het verongelukken van leerlingen. ,,Dat heb ik een aantal keren meegemaakt. Dat zijn gebeurtenissen die er diep inhakken.’’ In al die jaren ging Van Lingen lopend of op de fiets naar school. Met de auto was geen optie, want een rijbewijs had hij niet. En zijn vrouw evenmin.
Emmen was voor de onderwijsman ook bijzonder, omdat vier van zijn vijf kinderen er werden geboren: Niek, Ineke, Mieke en Harm. Toen hij met de VUT ging, woonden vier van de vijf in het westen van het land. Dat was een belangrijke reden voor Van Lingen en zijn vrouw om in die periode naar Alkmaar te verhuizen. ,,Wat ook belangrijk was, was dat ik nog aan een nieuw stukje leven wilde beginnen. En zoiets kan nu eenmaal het beste op een andere plaats.’’
Ook nog gewoond op Texel
In Noord-Holland verhuisde het echtpaar Van Lingen nog naar Texel, Oudkarspel en Noord-Scharwoude. De laatste twee weken van zijn leven woonde Van Lingen vanwege de ziekte van Alzheimer in een verzorgingshuis in Heerhugowaard. De uitvaartdienst vindt plaats in besloten kring.
