Nico Meijer op het terras van het Vishuys in Emmen. Eigen foto
Wat doe je als bakkerszoon met ondernemerszin maar geen trek in vroeg opstaan? Dan begin je wél voor jezelf maar met iets heel anders. Een kledingwinkel, in het geval van de modebewuste Nico Meijer (1944-2025) uit Emmen. Later bracht hij leven in de brouwerij als centrummanager.
„Vraag nooit naar iemands maat.” Nico Meijer uit Emmen hield het zijn nieuwe personeelsleden steevast voor. De maat moest je kunnen zíen. En je moest ook letten op lichaamsbouw. „Iemand met brede heupen trek je geen strakke broek aan.”
Kwam een klant bij Nico met de mededeling dat hij een nieuwe broek nodig had, dan was de kans groot dat Nico direct iets geschikts van de plank pakte. En had hij op dat moment niets passends, dan zei hij dat. Hij wilde zijn klanten geen kleding verkopen die niet goed stond. In plaats daarvan vroeg hij of ze een week later wilden terugkomen. Dan had hij vast wel iets.
Elke week toog hij met zijn vrouw Annita naar Amsterdam om broeken, overhemden en truien in te slaan. In een tijd waarin mensen nog niet via internet konden bestellen, was het belangrijk om nieuwe trends als eerste naar Emmen te halen. Met een auto vol kwamen ze dan terug.
Eigen volleybal- en dansclubje
Nico (officieel Niklaas), geboren in een Sappemeers bakkersgezin, was als kind al ondernemend. Op de middelbare school had hij een eigen volleybalclubje, waarmee hij wedstrijdjes speelde in een gehuurde zaal.
Ook organiseerde hij een geldinzamelingsactie voor Afrika en zette hij een dansclubje op in hotel Struvé: de Tiptop Tunes. Alleen stelletjes mochten komen en de avond eindigde altijd met het schuifelnummer Good Night Irene.
Nico hield van uitgaan in zijn mooiste kleding. Ook in het dagelijkse leven zorgde hij ervoor dat hij er tiptop en volgens de laatste trends uitzag. Op de mulo was hij de eerste die met instappers aan kwam zetten.
Kampioen hardlopen met bepakking
Hij was een sportieve jongen en hoopte dat hij profvoetballer kon worden. Hij voetbalde met jongens als Arie Haan en Jan Mulder, maar werd niet gescout. „Ze hebben zich vergist”, zei hij daar later over.
In zijn militaire diensttijd werd hij kampioen hardlopen met bepakking, waarna hij de opleiding tot sportleraar mocht volgen. Maar dat zou betekenen dat hij langer bij Defensie moest blijven en Nico wilde terug naar Sappemeer. Werken en geld verdienen.
Zijn moeder attendeerde hem erop dat herenmodezaak Londeman in Sappemeer een verkoper zocht. Daar leerde hij de kneepjes van het vak.
Spijkerbroeken en disco’s
Ondertussen had hij verkering gekregen met Annita. Hij kwam vaak langs haar huis, op de fiets. Het begon met voorzichtig zwaaien. Daarna stapte hij eens af om een praatje te maken. En op een gegeven moment volgde de eerste kus.
Ze trouwden en gingen in Beilen wonen, waar Nico zich bij herenmodezaak Rozenberg ontfermde over de ‘boetiek-kant’, met de meer casual kleding. Dat lag hem goed. Na een poosje verhuisde het gezin, met inmiddels zoon Marcel en dochter Adriana, naar Emmen. Herenmodezaak Booij wilde hier een boetiek beginnen: Mod-Inn.
Steeds meer traditionele kledingwinkels begonnen er een jeanszaak bij. De spijkerbroek, met merken als Levi’s, Lois en Lee, rukte op in de tijd waarin ook de disco’s dat deden.
Trendshop Nico
Nico kreeg de smaak zo te pakken dat hij de boeken in dook en zijn zogeheten textielexamens haalde van het Modevakonderwijs. Heren, dames, lingerie: de hele reutemeteut. Hij wilde voor zichzelf beginnen. Annita waarschuwde hem. Zij wist dat hij zich geen 80 maar 120 procent zou geven en dat dit ten koste zou gaan van zijn tijd met het gezin.
Hij nam de stap daarom ‘pas’ op zijn 38ste. Marcel zat inmiddels op de middelbare school en Adriana, toen 9 jaar, vond het prima om over te blijven op school. Annita draaide mee in Trendshop Nico, zoals de winkel heette, totdat school uit was.
Het was 1982 en geen beste tijd om een onderneming te beginnen. De werkloosheid piekte met 800.000 werklozen en de rente was 13 procent.
Maar het was wél Nico’s tijd. En vanaf dag één ging het goed. Internetverkoop bestond nog niet en vooral op zaterdagen en koopavonden was het druk in de winkel. Nico verkocht er de exclusievere vrijetijdsmode, met merken zoals Matinique en Inwear.
Shantykorenfestivals en oldtimershows
Na tien jaar vol gas vonden de echtelieden het tijd om een stapje terug te doen. Een medewerker nam de winkel over en Nico werd citymanager voor de ondernemersvereniging.
Hij stond aan de wieg van het fenomeen koopzondag, introduceerde het Sinterklaashuis, bouwde de sinterklaasintocht uit en hielp bij de organisatie van evenementen om bezoekers naar de stadsvloer te trekken, zoals shantykorenfestivals, oldtimershows en het straatmuzikantenfestival Gooi maar in mijn pet, dat hij samen met plaatsgenoot Gerald Janse bedacht.
Zijn doel was de voorpagina van de maandagkrant te halen, met een artikel dat het in Emmen zwart van het volk had gezien.
Nico Meijer Eigen foto
Ameland
Eenmaal met pensioen kochten Nico en Annita een stacaravan op hun lievelingseiland Ameland. Ze genoten van hun vrije tijd en Nico’s bourgondische inslag kreeg ruim baan, nu de verplichtingen waren weggevallen. Hij was sowieso al geen ochtendmens en zorgde ervoor dat hij nooit meer afspraken in de ochtend had.
Tegen vrienden die op visite wilden komen, zei hij dat zij het beste om 16.00 uur konden komen. Borreltijd!
Met een clubje mannen uit de buurt had hij elke woensdagmiddag ‘vergadertijd’. Soms werden daar inderdaad dingen uit de buurt besproken, maar eigenlijk draaide het vooral om gezellig samenzijn. Om 16.30 uur kwam een van de echtgenotes een borrelgarnituur brengen.
Leegstand
Hele discussies voerden de buurtgenoten. Nico was goed op de hoogte van politiek en geïnteresseerd in wat anderen dachten. De mannen waren volgens hem ‘allemaal zo rood als wat’, terwijl hij liberaal was. Van Nico mocht je een mening hebben, maar je moest niet altijd je gelijk willen halen.
Ook met zoon Marcel, raadslid en net als hij ondernemer, had hij het vaak over politiek. De leegstand in het Emmer centrum ging hem aan het hart en hij was faliekant tegen sommige besluiten van de gemeente, zoals het toestaan van middenstand buiten de looproute door het Emmer centrum.
Het afgelopen jaar ging Nico’s gezondheid achteruit. Hij leed aan de longziekte COPD, wat de reden was dat hij twintig jaar geleden was gestopt met roken. Maar hij kreeg er longemfyseem bij. Hij kon steeds meer dingen niet, zoals fietsen en traplopen. Tot hij helemaal niet meer kon.
Nico’s uitvaart was, natuurlijk, om 16.00 uur. Borreltijd. Met Nobeltjes van Ameland, wijn en bitterballen.
Tijd van Leven
Dagblad van het Noorden portretteert in Tijd van Leven inwoners van Drenthe en Groningen die afgelopen tijd zijn overleden. Suggesties? Mail naar: tijdvanleven@dvhn.nl.
