Als Annemiek (31) uit Kerkenveld haar ouderlijk huis verlaat gaat hond Dorus mee. ‘Mijn vader zegt voor de grap dat hij hulp in de huishouding gaat missen’
Annemiek van Veen woont nog bij haar ouders thuis. Foto: André Weima
Annemiek van Veen (31) reageerde al op ontelbaar veel huizen in Hoogeveen, Hardenberg, Dedemsvaart en Slagharen. Tevergeefs. Nog steeds woont ze bij haar ouders. „Ik heb het hier gelukkig wel naar mijn zin.”
Wie in de woonkamer van het ouderlijk huis van Annemiek aan het Gedempte Hoofddiep in Kerkenveld zit, kijkt door elk raam dat de woonkamer telt op weilanden uit. Vogels vliegen af en aan in de voortuin en trekkers rijden op en neer in het buitengebied.
In het bos van de buren loopt ze dagelijks rondes met hond Dorus (1). „Het is een prachtige plek. We zitten hier zo mooi buiten, maar ook overal weer dichtbij”, vertelt ze aan de eettafel. De Grote Zwitserse sennenhond ligt na het geven van heel veel knuffels en kussen aan het bezoek te slapen aan haar voeten. Een ding is zeker: als Annemiek het huis uitgaat, gaat haar grote vriend van bijna 70 kilo met haar mee.
‘Op plek 100 of hoger’
De zoektocht van de 31-jarige is al even bezig. „Ik sta al 6 jaar ingeschreven bij verschillende woningbouwcoorperaties en ik heb al op ontzettend veel huizen gereageerd. Toch beland ik elke keer op plek 100 of zelfs nog hoger. Een bezichtiging heb ik nog nooit gehad”, vertelt ze. „Het is zo lastig om ertussen te komen.”
Annemiek en haar ouders wonen al sinds 1997 op dezelfde plek in het buitengebied op de grens van Drenthe en Overijssel. Haar ouders verhuisden toen ze 3 jaar was naar Kerkenveld omdat haar vader werk kon krijgen in Hoogeveen. In Kerkenveld werd haar zusje Maaike geboren, die ondertussen met haar vriend Philip in Duitsland woont.
Woon- en slaapkamer en douche
En ook Annemiek wil dolgraag een plekje voor haarzelf. Ondanks dat ze het prima naar haar zin heeft bij haar ouders. Hoe haar eigen plek eruit gaat zien, maakt haar niet zoveel uit. „Als ik maar een slaapkamer, een woonkamer en een douche met toilet heb. De enige buurt waar ik liever niet wil wonen is de Zeeheldenbuurt in Hoogeveen.”
De woningen in die buurt gaan er binnenkort af en Annemiek zit er niet op te wachten dat ze nog een keer moet verhuizen. „En stiekem vind ik die buurt ook best een zooitje.”
Een eengezinswoning is volgens de 31-jarige niet per se nodig. Een flatje mag ook. En ook op appartementen reageert ze. „Mocht ik een flat kunnen krijgen, dan moet daar wel een lift in zitten. Anders kan de hond niet naar boven en naar beneden, want traplopen mag hij niet omdat hij anders last kan krijgen van zijn heupen.”
De reden dat Annemiek zo graag een eigen plek wil is dat ze graag na haar werk thuis zou willen komen in een leeg huis, om eerst even te ontprikkelen. „Ik werk in de zorg en heb de hele dag mensen om mij heen. Even rust is dan wel fijn. Nu kom ik thuis en eten we eigenlijk meteen, omdat mijn vader zwemcoach is. Hij moet meerdere keren per week op tijd bij de zwemclub zijn.”
Hulp in de huishouding
Wat haar ouders ervan vinden dat ze nog niet is uitgevlogen? „Die zouden het denk ik fijn vinden dat ik op mijzelf ga wonen. Maar ze hebben niet heel veel last van mij, geloof ik. Ik help veel mee in de huishouding. Wat ik allemaal doe? Ik maai het gras, doe de was, ik verzorg de tuin, ik was af, ik kook af en toe en ik stofzuig veel. Dat moet ook wel met zo’n grote hond. Hij haart flink uit.”
Daar is tijdens het bezoek niks aan te zien. Er ligt geen haar op de vloer. „Ik heb net gestofzuigd. Dat doe ik meerdere keren per dag. Mijn vader zegt wel eens gekscherend dat hij ooit zijn hulp in de huishouding nog gaat missen”, zegt ze lachend.
Nestblijvers
Dagblad van het Noorden (DVHN) portretteert in de serie Nestblijvers jongvolwassenen die in plaats van uit te vliegen nog - of weer - thuis bij hun ouders wonen. Uit cijfers van het CBS blijkt dat jongeren op steeds hogere leeftijd het huis uitgaan. Vaak, maar niet altijd, speelt de wooncrisis een rol.
