Waarom mag Therèse (62) uit Aalden niet meer met haar scootmobiel in de taxi? ‘Ik word hier depri van’

Ze heeft de brief van de gemeente van afgelopen december voor zich liggen. Daarin schrijft de gemeente dat ze de regels van de Wmo-taxi, bedoeld voor mensen die extra zorg of hulp nodig hebben, per 1 februari aanscherpt. Vanwege personeelsgebrek en het niet altijd juiste gebruik van de vervoerspas ziet Coevorden geen andere optie.

Dat betekent onder andere dat scootmobielen niet langer mee mogen in de taxi en dat strenger gekeken wordt naar het aantal kilometers dat mensen met de pas maken. ‘Wat waardeloos! Bellen!’, heeft Therèse met grote letters op de envelop gepend.

Want ze geniet er zo van. Na een ziekenhuisbezoek in Emmen een uitstapje naar de bibliotheek of een ommetje door het Rensenpark – weer eens wat anders dan Aalden. Even van de Hema naar de Albert Heijn, een praatje met een bekende van de kerk, een ontspannen rondje over de vrijdagmarkt. Zonder scootmobiel zijn die afstanden simpelweg te groot.

Boodschappen doen kan tegenwoordig natuurlijk ook online, weet Therèse. Maar het gaat haar niet om dat winkelen – het is veel meer dan dat. „Ik wil het zelf doen, ik wil er zelf even uit zijn. Het betekent heel veel voor me”, vertelt ze. Gewoon, dan is ze even onder de mensen. „Ik neem mijn scootmobiel niet onnodig mee en ik probeer dingen te combineren, want ik besef ook wel dat het een luxe is.”

De alleenstaande Therèse is negen jaar oud als ze in Schildwolde wordt geschept door een motor en daarbij haar rechteronderbeen verliest. „Ik liep in de berm en die motor vloog uit de bocht. Hij is me met 120 tegemoet gezeild. Ik heb er een lelijke stomp aan overgehouden. Ik ben er meer dan veertig keer aan geopereerd.”

Behalve een beenprothese heeft ze een kapotte heup en een verkromming in de rug. En dan krijgt Therèse vijftien jaar geleden ook nog borstkanker en wordt haar linkerborst geamputeerd. „Ik was altijd een stoer meisje, maar het vormt je wel. Het leven is best wel pittig met die pijn.”

Therèse gaat jaren geleden nog wel aan het werk in de zorg, maar wordt toch afgekeurd. Ook autorijden heeft ze geprobeerd, in een automaat vanwege haar been. „Ik heb pas later mijn rijbewijs gehaald, want ik was daar eerst te angstig voor. Ik wilde het heel graag, maar het was gewoon te stressvol.”

Dus zit ze voornamelijk thuis. Tot ze ongeveer acht jaar geleden overstag gaat en een tweedehands scootmobiel aanschaft. „Ik dacht daar al langer aan. Maar je voelt je dan zo gehandicapt, ik vond dat wel een ding”, vertelt ze. Het blijkt een verademing. Al helemaal als ze bij iemand anders ziet dat de scootmobiel ook mee mag in de taxi. „Het was gewoon zo heerlijk. Voor het eerst zonder pijn, even lekker eruit."

En dan nu die brief. Daarin leest Therèse dat er speciale bussen moeten rijden voor de scootmobielen en dat er dan minder mensen tegelijk vervoerd kunnen worden. Dat snapt ze niet. „Die bussen rijden ook voor elektrische rolstoelen, dus dan maakt het toch niet uit of ik er ook bij zit? Ze hebben het over langere wachttijden, maar daar merk ik niks van. Ze zijn bij mij eigenlijk altijd op tijd, de taxichauffeur laadt mijn scootmobiel niet met een chagrijnig gezicht in en de taxi is ook nooit vol”, peinst ze.

Ze belt en mailt herhaaldelijk met de gemeente, maar een bevredigende uitleg blijft uit. „Nu kun je een uur van tevoren een rit reserveren. Maar dat kan toch ook langer van tevoren, zodat ze beter kunnen plannen en meer mensen tegelijk kunnen ophalen?”, vraagt Therèse zich af. „Ik ben vaak niet gebonden aan tijd, dus als ze me een uurtje eerder of later kunnen oppikken vind ik dat ook goed. Of is het omdat het te duur wordt voor de gemeente? Waarom kan ik dan niet gewoon wat extra betalen? Ik ben niet heel rijk, hoor, maar ik heb best een aardige uitkering, dus dat wil ik best doen.”

Therèse zucht. Ze vreest dat haar laatste uitje met een beetje vrijheid erop zit. „Ik heb er niet van geslapen. Ik word er depri van.’’

De gemeente Coevorden kon op vragen nog niet antwoorden.