Roemrucht café Perkaan herleeft op festival Folk Veur Volk in Oud-Aalden, mét Cuby-stunt. Biertje kost er nog steeds maar 2 euro

„Je hoeft niet naar Grolloo om Grollo te zien.” Dat roept Bart Koekoek (41) van het Folk Veur Volk-festival voor de grap voor de 32ste editie, op 20 juni in Oud-Aalden. Vreemde eend in de folkbijt is dit jaar namelijk de band Grollo, vertolker van de muziek van Cuby + Blizzards.

Laat uitgerekend in datzelfde weekend het Holland Blues Festival zijn, in Cuby-dorp Grolloo. „Er zullen best wel wat mensen in dubio staan. Of naar ons folkfestival, of toch naar de blues in Grolloo”, zegt Bianca Kocks (58) van de organisatie in Aalden.

Nou, voor de beruchte Cuby-stunt uit 1969 in café Perkaan kunnen muziekliefhebbers dit jaar in ieder geval terecht in Aalden. Het in 2019 gesloten huiskamercafé Perkaan wordt nagebouwd op het festivalterrein, inclusief de originele biertap en het aloude uithangbord: Café W. Perkaan, Tel. 279.

Toneelspelers doen het drankgelag na, de bandleden van Grollo laten dezelfde hoesfoto’s maken als destijds. Het pas in 2013 opgedoken filmpje van het ‘pikante’ bacchanaal wordt vertoond. En bij het optreden van Grollo kijken soortgelijke boertjes als toen toe, vanaf de stamtafel vol bierflesjes die voor het podium wordt geplaatst. En die stripteasedanseres van destijds?

Er wordt ook in de huid gekropen van de markante kastelein Willem Perkaan, die ten tijde van de Cuby-rel in 1969 het café bestierde. Hij was eigenzinnig, koppig, rechtlijnig, ouderwets en eerlijk. De borrels die hij schonk waren minstens twee slokken groter dan een normale borrel.

Perkaan had zijn eigen stoel naast de tapkast. Pet op het hoofd, de houten klompen aan, de handen op de buik. Het geld bewaarde hij in geheime luikjes in het kabinet. Iedereen in het café wist dat, maar hij bleef altijd met de rug ervoor staan als hij wat biljetten pakken moest.

„Hij schreef nooit wat op”, weet Egbert Schepers (67). In zijn paradijselijke tuin, de hof van Schepers, wordt het folkfestival jaarlijks gehouden. „Doe maar twee tientjes, zei hij bijvoorbeeld bij het tellen van de bierflesjes die tot het afrekenen op tafel bleven staan. Als wisselgeld kreeg je dan steevast een droge worst in handen gedrukt.”

Die gaf hij ook als je een fles jenever bij hem kocht, voor thuis. „Hij had een vergunning om zelf drank te stoken. Ik probeer nog zo’n originele jeneverfles op de kop te tikken”, zegt mede-organisator Klaas Scheper (61). Alles voor het echte plaatje.

Perkaan werd ook ontdekt door mensen uit de Randstad. Niet verwonderlijk, want hoe authentiek wil je het hebben? „Ze vielen voor de oude kraantjespotten”, zei de laatste eigenaar Theo Schipper bij de sluiting van het café in 2019. „Wie zo’n kraantjespot wilde kopen, kon rekenen op een moeilijk verhaal. Hij moest zogenaamd overleggen met zijn vrouw, het was immers een bijzonder exemplaar en bovendien ook nog eens antiek. Er moest dus een beste prijs voor worden neergeteld, waarop Perkaan weer naar Jan van Peer in Emmen ging om een nieuwe te kopen. Net zo antiek als de vorige.”

Toen de platenmaatschappij van Cuby op zoek was naar een karakteristiek Drents café voor foto’s werd al snel aan Hofsteenge in Grolloo zelf gedacht, maar dat was de groep net iets te netjes. Cuby-zanger Harry Muskee kwam met Perkaan op de proppen. Willem hoefde alleen maar een stuk of tien boeren uit de omgeving regelen. De drank was gratis, in de hoek van het café hing een varken aan het spit.

Of Perkaan ook bezwaar had tegen een stripteasedanseres? Wat was dat dan precies? Een vrouw die zich uitkleedt? Dat was geen probleem, want Willem zag dat zijn vrouw elke avond doen.

De dronken gevoerde mannen wisten niet hoe ze het hadden toen ineens midden op de stamtafel, tussen de lege bierflesjes, de al halfnaakte danseres opdook. Rode koontjes verzekerd, op het filmpje dat veel later werd teruggevonden is te zien dat ze compleet in vervoering zijn en vol overgave mee zwieren.

„Een van de boeren dronk sherry”, weet Schepers. „Telkens werd zijn glas ergens achter bijgevuld. Wat loop je nou de hele tijd heen en weer, zei hij. Zet die fles gewoon op tafel.”

Na het drinkgelag volgde onherroepelijk de kater. En de paniek. Want wat als moeder de vrouw dit te weten zou komen? De boeren zwegen als het graf, maar de braspartij kwam stukje bij beetje naar buiten. Burgemeester Greebe van Zweeloo hoorde er ook van en verbood onmiddellijk publicatie van foto’s en filmopnames. Wie de beelden anno nu terugziet vraagt zich af waar het gedoe nou eigenlijk om was.

Een nette versie van alleen de bandleden werd uiteindelijk de hoesfoto voor Appleknockers Flophouse. In 1977 kwamen ook de boeren in beeld, op de hoes van Old Times Good Times. De sherrydrinker is prominent te zien als hij zichzelf nog eens bijschenkt. Van enig naakt valt ook op deze hoesfoto niets te bespeuren.

De meeste hoofdrolspelers van toen zijn er al lang niet meer. Perkaan overleed in 1980, Muskee in 2011. De mensen achter het folkfestival kennen nog wel iemand wiens opa er destijds bij was. Heel af en toe wordt dat nog eens aangehaald.

Ondertussen werkt de vriendengroep van Folk Voor Volk aan eigen anekdotes. Op ‘studiereis’ naar Ierland belandde het gezelschap eens in een pub in het Noord-Ierse Enniskillen, waar singer-songwriter Louise Langan optrad. Tijdens een pauze greep Joop Timmer de microfoon om een onvervalste versie van een Nedersaksische klassieker te brengen. ‘Mien va wol’t niet, mien moe wol’t niet en toch ben ik geboren’, galmde het door het café.

„Joop kan veel, maar zingen niet. Maar Louise begon hem al snel te begeleiden op haar gitaar. Voordat we het wisten zong de hele pub mee. In het Drents! Wat een ervaring”, zegt Schepers. Langan is een van de artiesten op het festival, maar nog eens een gastoptreden van Timmer ziet de rest niet echt zitten.

In tijden dat festivals het moeilijk hebben houdt Folk Voor Volk met gemak het hoofd boven water. Pinkpop en Lowlands zijn bijvoorbeeld nog steeds niet uitverkocht. Dichter bij huis, in Emmen, kennen kleinere festivals als Roots, Ribs & Brews en Pitfest dit jaar hun laatste editie. De risico’s, kosten en werkdruk zijn de organisatie te hoog geworden.

„Wij doen alles zelf”, zegt Klaas Scheper. „Daarin schuilt onze kracht. Tafels, stoelen en podia hebben we allemaal in eigen opslag. Artiesten boeken we rechtstreeks, we hebben geen enkele betaalde kracht maar alleen maar vrijwilligers aan het werk. En we kopen zoveel mogelijk lokaal in.”

Wat te denken van de bierprijs? Voor een pilsje van de Drentsche Schans uit Den Hool hoeft nog steeds maar 2 euro te worden neergelegd. Dat is ongekend in festivalland, waar al snel richting het dubbele moet worden betaald. „Vroege vogels konden voor 20 euro een kaartje kopen. Daar krijg je zeven bands voor! Waar vind je dat nog?”, vraagt de groep zich af. Sinds 1 juni kost een ticket overigens 30 euro.