Eugénie Touwen draagt met trots de titel: Recreatiemedewerker van het jaar Foto: Corné Sparidaens
Eugénie Touwen van Center Parcs De Huttenheugte in Dalen is de spin in het web tussen alle afdelingen van het vakantiepark. Daarnaast zet ze zich in als jobcoach, waarbij ze mensen met een beperking begeleidt op het park. Juist die inzet leverde haar nationale erkenning op.
Achter de schermen van het bungalowpark houdt Touwen dagelijks allerlei lijntjes bij elkaar. Ze regelt, schakelt, overlegt en lost problemen op. Gasten zien haar nauwelijks, maar collega’s des te meer. Ondanks dat werd juist zij uitgeroepen tot recreatiemedewerker van het jaar.
Niet vanwege uitzonderlijke klantvriendelijkheid of extra flair richting gasten, maar vanwege haar inzet voor mensen die moeilijk aan het werk komen door hun beperking. „Voor mij voelt het heel normaal wat ik doe, maar blijkbaar is dat het niet.”
Hoe ben je hier terechtgekomen?
„Ik ben hier acht jaar geleden begonnen bij de schoonmaak. Bungalows poetsen, zoals zovelen hier starten. Daarna werkte ik bij de klachtendienst en vervolgens bij het meldpunt. Inmiddels ben ik housekeeping support medewerker geworden. Dat is een hele titel, maar in de praktijk ben ik de spin in het web tussen alle afdelingen. Een soort regeltante.”
„Alles wat met bungalows te maken heeft, komt bij mij terecht. Van lekkende daken tot lastminute omboekingen en de schoonmaakplanning. Als er ’s nachts iets gebeurt, bijvoorbeeld een calamiteit in een bungalow, dan zie ik dat ’s ochtends als eerste in mijn mailbox.”
„Deze functie voelt echt als mijn eigen winkeltje. Ik bepaal hoe ik het invul en maak keuzes. Dat brengt verantwoordelijkheid met zich mee, maar daar ga ik juist goed op. Ik presteer het best onder druk. Ze mogen me om de minuut bellen.”
Hoe is jouw nominatie ontstaan?
„Anderhalf jaar geleden reageerde ik op een interne oproep om jobcoach te worden voor mensen met een beperking. Het idee was om een specifieke groep medewerkers op het park te begeleiden. Dat leek mij fantastisch. Op dat moment werkten hier al twee mensen met een beperking. Ze prikten afval, maar ik wist dat één van hen meer wilde. Hij wilde graag de logistiek in, pakketten rondbrengen. Alleen kon hij niet lezen en schrijven, en dat maakte het lastig.”
Haar inzet voor mensen met een beperking voelt eerder als iets normaals, dan als iets uitzonderlijk. Foto: Corné Sparidaens
„We bedachten uiteindelijk een systeem met pictogrammen en kleuren. Elk gebouw op het park heeft een eigen symbool en kleur. Zo weet hij nu dat een roze clown de Kids Club is. Een medewerker van de logistiek zet de pakketten van PostNL en DHL op karren en voorziet die van stickers. Op die manier weet de bezorger precies waar hij naartoe moet en kan hij zelfstandig werken. Dat is prachtig om te zien.”
Wat voor impact heeft het?
„Inmiddels werken hier dertien mensen met een beperking, in samenwerking met zorgorganisatie Cosis. Eigenlijk wil ik er nog eentje bij, want dertien is zo’n raar getal. Ik heb meer met veertien. Johan Cruijff ook. Deze medewerkers werken in de schoonmaak van bungalows, de logistiek en de groenvoorziening.”
„We maken hier geen onderscheid. Ze horen er gewoon bij en dragen dezelfde bedrijfskleding. Zo is hier een meisje dat voorheen alleen maar op de dagbesteding zat. Ze zei tegen mij: daar woon, werk en eet ik met dezelfde mensen. Hier zijn de gesprekken echt anders voor mij.”
„Je ziet dat ze hierdoor meer zelfvertrouwen krijgt, beter leert praten en meer lef toont. Dat komt puur doordat ze in een andere omgeving werkt. Met een beetje maatwerk geef je mensen vertrouwen. Ze worden er gelukkiger van en kunnen zich ontwikkelen. Dat vind ik prachtig.”
Hoe voelde het om uitgeroepen te worden tot recreatiemedewerker van het jaar?
„Ik dacht eerst echt: waarom ik? Ik doe toch niets bijzonders? Het besef dat ik de prijs heb gewonnen begint inmiddels steeds meer te landen. Mijn leidinggevende had mij opgegeven voor de Rick Brink Award – dat is een prijs voor mensen die zich hartstochtelijk inzetten voor een inclusieve werkvloer – én voor recreatiemedewerker van het jaar. Toen ik dat hoorde, moest ik lachen. Zo speciaal voelde het voor mij helemaal niet. Ik doe het er graag bij. Ik zie het meer als een hobby.”
„Pas toen ik bij beide prijzen bij de laatste drie eindigde, begon het langzaam door te dringen. Bij de uitreiking in december, in museum Corpus Leiden, viel alles samen. Terwijl de jury haar rapport voorlas, dacht ik alleen maar: wauw. Zes mensen die mij niet kennen en hier niet werken, en die toch precies zien wat ik doe en waarom dat bijzonder is.”
Pas een dag later na de uitreiking viel het kwartje voor Touwen. Foto: Corné Sparidaens
„Zelfs toen ik op het podium stond, tussen de confetti en het applaus, besefte ik het nog niet helemaal. Dat gebeurde pas een dag later. Ik kwam ’s ochtends op mijn werk en de hele gang stond vol collega’s die een erehaag vormden. Er was gebak met kaartjes met mijn naam erop, een banner en collega’s die stonden te juichen. Toen dacht ik: oké… dit is wel bijzonder.”
Wat betekent deze titel voor jou?
„Ik ben uiteindelijk best trots op deze titel. Laat ik het zo zeggen: de andere genomineerden deden ook ontzettend mooie dingen, maar hun inzet was vooral gericht op extra service voor gasten op het park. Mijn inzet zit in een andere categorie. Ik heb mensen met een beperking echt een plek gegeven binnen het bedrijf. Dat is een ander onderwerp. Juist omdat de uitreiking in CORPUS plaatsvond, waar het onder meer over het brein gaat, viel alles onbedoeld perfect samen.”
„Maar ik doe het niet alleen. Zonder collega’s die deze mensen willen begeleiden, lukt het niet. En zonder een directie die hierin meewerkt evenmin. Ik hoop dat deze aanpak andere werkgevers inspireert, want deze mensen kunnen zoveel meer dan vaak wordt gedacht.”
„Met een beetje maatwerk en vertrouwen kom je heel ver. Er zijn veel vacatures beschikbaar en een groot deel daarvan kan prima worden ingevuld door deze groep. Het is een aanvulling voor veel bedrijven en heel waardevol voor deze mensen zelf.”
