Dichter Egbert Hovenkamp II uut Assen: ‘Het leven? Laot het maor gebeuren’

Egbert Hovenkamp II zit met zien hondties op de bank in de woonkamer in Assen. De kasten staon vol boeken, cd’s en lp’s. An de muren hangen foto’s en kunst. „Schilder Anton Heyboer zee ies: ‘Voor je het weet komt je hoofd ertussen’,” zeg Hovenkamp. „As dichter moe’k het verstaand der ok niet tussen hebben. Ik waark op gevuul.”

De 72-jaorige Hovenkamp is geboren in Eext. Daor woond’e met zien pap en mam, zien opoe en een koppel vrijgezelle ooms. „Het was mooi. Het ontroert mij as ik deran terugdèenk. Der waren zwienties, maor ok kalfies, die dan an mien vingers zogen. Het leeft in mij.”

Hij kek uut het raam. „Dat is wezenlijk aans as argens an terugdèenken. Het vuult asof ik der echt bin.”

Het gezin verhuusde van Eext naor een huus in de bos, een stukkie wieder. „Pap weur boswachter. Van hum he’k veul leerd. Ik umring mij nog aal geern met natuur.” Hovenkamp wes naor zien tuun. „Eerder lagen hier tegels. Nou he’k bomen en planten.”

Een koolmees pikt zaodties uut het voerhuusie an ‘t raam. „Ik hol van dieren. Lest luup hier ok een iegelkaor.” Hond Maxie spitst de oorties, asof e deurhef waor de baos het over hef. „Maxie stund derbij. Ik schrök, dacht hij hum beten har. Maor hij vund de stiekels gelukkig niks.”

Het eigenwieze hef e van zien pap. De creativiteit van zien mam. „Wie ik wieder bin, komp deur wa’k zölf daon of beleefd heb”, zeg e. Met zien lange baord en kleurige kleding valt de Assenaor gauw op. Der hef hum wel ies iene het label ‘junk’ an de boks hongen. „Ze hebt mij ok hippie of boeddhist nuimd”, zeg Hovenkamp. „Dat is de interpretatie van hoe eein mij zöt. Het is neeit wel ik bin.”

„Of ik geleuvig bin?” De dichter glimlacht. „Neuim het agnostisch: niet weeiten. Ik kan mij in verscheiden visies vinden, maor weeit neeit wat waor is.”

Bang um dood te wezen is e niet, wel um te starven. „Ik wil het leven neeit missen. Elke dag stao ik op veur gesprekken as dit, het lezen van mooie teksten en de natuur”, somt e op. „Het leven? Laot het maor gebeuren.”

Hij wacht bij een veurdracht ook niet op mensen die een gedicht niet begriepen. „Der is niks te begriepen. Ik gao deur en neem je met. Net as het leven.” Even is e stil. „Mooi dat wij nou achter die parallel komt”, zeg e. „Zo ha’k het nooit bekeken.”

De dichter stek nog een sigaret op. Maxie verleg zien kop en kek opzied naor de baos. „Ik vertaol teksten naor het Drèents. Triantaolig neuim ik dat zölf, naor de olde naom veur Drenthe: Triantha.”

Dat deu de dichter bijveurbeeld met Die Winterreise van Wilhelm Müller. „En ik heb plannen veur een nei boouk.” Hovenkamp II blas wat rook uut. „Een dichtbundel. Deurda’k in Drenthe en op de raand van Salland en Twente woond heb, kies ik woorden uut verscheiden dialecten op gevuulsweerde. Veur mij is een ‘kussie’ wat aans as een ‘smok’. Ik hol mij daorum nooit an eein variant. De taol hef veul meer te bieden.”