Twee studenten uit Oekraïne vertellen op het Marktplein in Emmen hun verhaal. 'Het zijn zware tijden, maar deze tijden laten zien wat voor land Oekraïne is'
Sasha Sikora en Mariia Ryndya uit Oekraïne studeren aan de NHL Stenden Hogeschool in Emmen. Foto: DVHN
In navolging van veel Europese steden stonden zaterdagochtend op meerdere plekken in het Noorden mensen stil bij de oorlog in Oekraïne. In Emmen spraken twee Oekraeïnse studenten over hun thuisland. ,,We houden vol. Ik geloof dat het goed komt.’’
Zo’n honderdtwintig mensen hebben zich om elf uur zaterdagochtend uur verzameld op het Marktplein voor de Grote Kerk in Emmen. Barry de Weerd (47) heeft eigenlijk maar weinig tijd vandaag. ,,Ik kon nog net de bus halen.’’
Hij wíl hier even zijn. Hij wil dat zijn dochtertje van negen hier even is. ,,Ik vind het belangrijk dat ze hoort wat hier niet zo ver vandaan gebeurt. Vlakbij opa.’’
Je weet niet waar die Poetin allemaal toe in staat is, joh’
De Weerd zijn vader is hertrouwd en woont al vierentwintig jaar in Tsjechië, vlakbij de Poolse grens. ,,We bellen vaak. Ik heb daar een zusje en een broertje. Die heb ik huilend aan de lijn. Je weet niet waar die Poetin allemaal toe in staat is, joh. Mijn pa heeft al een kamer ingericht voor vluchtelingen en hij heeft zich samen met zijn zwager ingeschreven om te gaan vechten, als er daar ook wat gebeurt. De dreiging is zo groot. Het doet me allemaal wel wat, hoor. Maar hij wil het liefst daar blijven.’’
Maar, misschien komt ‘opa’ ook wel eerst naar Nederland. ,,Misschien blijft-ie hier wel voor langere tijd’’, vertelt hij zijn dochter.
,,Eigenlijk had het hele plein hier vol moeten staan’’, zegt De Weerd.
Hij kijkt om zich heen en loopt met zijn dochtertje nog wat dichter naar het podium naast de kerk. Burgemeester Eric van Oosterhout nodigt twee studenten van de NHL Stenden Hogeschool uit Oekraïne uit om hun verhaal te vertellen. ,,Dit gebeurt allemaal op één dag reizen vanaf hier’’, zegt Van Oosterhout.
‘Mijn ouders zijn al nerveus genoeg’
Mariia Ryndya (17) studeert logistiek in Emmen, ze heeft een tante in Haarlem. Ze vertelt over haar familie, haar ouders die in het zuiden van Oekraïne wonen. ,,Russische troepen zijn in de stad en bombarderen onze huizen. Het is verschrikkelijk. Tv-kanalen zijn overgenomen door de Russen. Maar ik zie hoe overheden Oekraïne proberen te helpen, hoe vluchtelingen ook hier in Nederland worden opgevangen, dat is fijn.‘’
Ze krijgt applaus en af en toe veegt iemand een traan uit een ooghoek. Ze is blij dat ze haar verhaal kan doen. ,,Het is moeilijk, maar noodzakelijk.’’ In het contact met haar ouders wil ze niet te veel over de oorlog praten. ,,Mijn ouders zijn al nerveus genoeg.’’
Sasha Sikora (18) studeert ICT in Emmen. ,,Leuke stad.’’ Zijn familie woont in het westen van Oekraïne. ,,Daar zijn nog geen Russische troepen.’’
Zijn vader praat over de telefoon niet over zijn emoties, hij heeft zich aangemeld bij de reservisten. Zijn moeder helpt met de opvang van gevluchte landgenoten. ,,De stad waar ik vandaan kom heeft in korte tijd vier keer zoveel inwoners gekregen.’’
Hulpeloosheid en apathie
Sasha vertelt dat hij trots is op zijn landgenoten die vechten voor hun leven en hun idealen. ,,Ons leger en de inwoners van onze steden hebben grote moed getoond door de weg voor tanks te versperren, door gewoon midden voor ze op de weg te gaan staan en de Russen te zeggen: ga naar huis. Het zijn zware tijden, maar deze tijden laten zien wat voor land Oekraïne is.’’
Hulpeloosheid en apathie hebben zich de afgelopen weken van Mariia en Sasha meester gemaakt. Tegelijkertijd zijn ze trots op hun landgenoten en hoopvol over de toekomst. ,,We houden vol. Ik geloof echt dat het goed komt’’, zegt Sasha.
Terwijl ze in een hoekje van de kerk zitten na te praten komen Emmenaren langs geschuifeld. Ze knikken, steken hun hand uit en bedanken Mariia en Sasha voor hun verhalen. Af en toe veegt iemand een traan uit een ooghoek.
