Teuntje Post (27) uit Groningen speelt droomrol in Foxtrot. ‘Elke dag voel ik meer de noodzaak dit het publiek in te slingeren’

Ze had niet gedacht dat ze nu zou staan waar ze staat – elke avond tussen de dansers met struisvogelveren en musicalsterren als William Spaaij en Gerrie van der Klei. Toch gaat Teuntje Post, opgegroeid in Groningen, vanaf deze maand op tournee als een van de hoofdrollen in een musical die met recht tijdloos genoemd kan worden.

„Ik denk dat ik heel veel geluk heb gehad dat ik precies in het type pas waarnaar ze zochten”, vertelt ze via een videoverbinding vanuit Amsterdam, haar huidige woonplaats. „Ik heb helemaal nog niet zoveel ervaring en zeker niet in musical. Ik had toevallig een aantal audities gedaan bij Medialane, de producent, en toen vroegen ze me om auditie te doen voor Foxtrot. Ik dacht: het zou waanzinnig zijn, maar het zal natuurlijk nooit gebeuren.”

Toch mocht ze ronde na ronde terugkomen. „Ik ben vijf keer op auditie geweest, voor song, dans, spel en werksessie. Ik merkte wel dat er een klik was tussen mij en de regisseur, dat ik begreep waar die naar zocht. Maar ik had nooit verwacht dat er niet iemand nog beter zou zijn dan ik voor de rol. Dat ik die kans krijg om mezelf te bewijzen in zo’n grote productie is nog steeds onwerkelijk.”

Post speelt de rol van Josien, een 19-jarig meisje uit een provinciaal dorpje dat vol levenslust zit en naar de grote stad wil. Ze gaat naar Amsterdam en komt daar terecht in een pension, waar ook Jules (William Spaaij) en Lisette (Renée de Gruijl) wonen. „Die moeten zich voordoen als een soort intellectuelen die Josien onderwijzen, omdat dat de enige voorwaarde is waarop haar vader akkoord gaat met haar vertrek.”

Eigenlijk zijn ze twee uitgerangeerde artiesten die op het Rembrandtplein optreden. „Josien wordt meegenomen in dat leven en verliest daar haar onschuld. Ze wordt verliefd op Jules, maar die blijkt homoseksueel, waardoor haar liefde nooit beantwoord zal worden. En ze raakt ongewenst zwanger. Uiteindelijk komt het allemaal goed, maar mijn rol maakt wel een grote ontwikkeling door van bijna nog kind tot volwassen vrouw.”

De bijna vijftig jaar oude musical van Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink roept zeker bij de iets oudere generaties ongetwijfeld herkenning op. Nummers als De dertiger jaren; Sorry dat ik besta (ook wel bekend als Romeo en Julius) en De laatste dans zijn klassiekers geworden. Bovendien zijn ze nog altijd actueel: er zijn meer dan genoeg parallellen tussen de actualiteit en de jaren 30 waarin de musical zich afspeelt, een tijd van zorgeloos feesten met de oorlogsdreiging al op de achtergrond.

„Het is een vrij bekende tekst: De sirenes zijn allang gegaan, maar we trekken ons er niets van aan. Het is altijd zo gegaan, nooit iets anders gedaan: dansen op een vulkaan. Elke dag voel ik meer de noodzaak om dat echt het publiek in te slingeren.”

„Ik weet ook wel dat je met theater geen levens redt, maar als ik die tekst zing, zing ik eigenlijk: in Iran worden mensen onderdrukt en Trump gaat misschien de EU binnenvallen en met Rusland gaat het mis. Ik hoop echt dat mensen met een dubbel gevoel naar buiten komen: dat ze aan de ene kant een waanzinnige show hebben beleefd en hebben gelachen, maar dat ze ook zien dat ze een spiegel is voorgehouden.”

Dat kon Annie M.G. Schmidt natuurlijk als geen ander. „Wat ik zo goed vindt aan wat Annie M.G. Schmidt doet in die nummers, is dat ze een oprechte kernboodschap verpakt in een pakketje van cynisme en humor, soms met een simpele maar slimme metafoor. Daardoor is het heel makkelijk te verteren en komt pas vaak op het einde de twist in het lied.”

Voor Teuntje Post is Schmidt verweven met haar jeugd. „Ik ben zoals velen van mijn generatie, maar ook die boven mij, opgegroeid met haar kinderboeken en -versjes. Maar ook de film Ja Zuster, Nee Zuster was bij ons thuis grijsgedraaid. Mijn moeder houdt er ook heel erg van, dus die heeft het bij ons liefdevol doorheen gedrukt.”

Post groeide op in Groningen en was al van jongs af aan verslingerd aan theater. „Ik wilde op de planken staan en in films spelen. Nu kon ik wel theaterlessen nemen, maar ik kon niet makkelijk naar castings, die waren allemaal in de Randstad. Ik heb dat weleens jammer gevonden, maar verder voelde ik me thuis in Groningen en heb ik er een heel fijne jeugd gehad. Maar ja, ik ben wel naar Amsterdam gegaan, net als Josien. Al is Groningen natuurlijk geen dorpje, maar dat gevoel van je ogen uitkijken in de grote stad, dat lijkt wel op mijn eigen ervaring en kan ik zo naspelen, haha.”

Ze speelde bij De Noorderlingen en volgde de toneelschool in Arnhem. Daar maakte ze haar afstudeervoorstelling Gaslight, Gatekeep, Girlboss, waarmee ze onder meer op het Groningse Jonge Harten Festival stond.

Spelen en zelf voorstellingen schrijven, ze doet het allebei graag. „Die afwisseling vind ik fijn. En ik denk dat dat me er ook beter in maakt. Ik word een betere acteur van het feit dat ik moet nadenken over de woorden die op papier staan: waarom staan ze er, wat bedoelt de schrijver ermee? En ik word weer een betere schrijver doordat ik weet hoe je een tekst interpreteert als acteur. Dus ja, ik zou het heel graag allebei willen blijven doen en in allebei nog beter worden.”

Maar voor nu gaat alle aandacht naar de tour van Foxtrot. „Ik kijk er enorm naar uit dat we straks in Martiniplaza staan, want daar heb ik mijn eerste musicals gezien. Veel ronder wordt de cirkel niet.”