Hoe ’Ciske de Rat’ de basis werd voor de artiest Danny de Munk, vertelt hij aan Herman van der Zandt

Als Danny de Munk (55) over zijn loopbaan praat, gaat het al gauw over de film die het fundament was onder zijn artiestenloopbaan. Ciske de Rat trok 2 miljoen bezoekers naar de bioscopen. De Munk zat nog op de basisschool toen hij auditie deed voor de rol van het Amsterdamse straatschoffie Ciske, het jochie dat bij een woedeaanval zijn moeder doodsteekt en daarna in een jeugdinrichting terechtkomt.

Danny de Munk was net uit de Amsterdamse Staatsliedenbuurt naar Purmerend verhuisd, toen zijn ouders hun enige kind aanmeldden voor de filmrol. Er meldden zich duizend kandidaten voor de selecties. Hij werd het. Want: brutaal en ontwapenend tegelijk, spontaan, Amsterdams accent, een perfect gevoel voor drama en nog zangtalent ook.

,,Bij de opnamen stond ik voor de camera met Herman van Veen, Rijk de Gooyer, Peter Faber, Willem Nijholt en Willeke van Ammelrooy: allemaal grote namen uit die wereld. Bij de opnamen van De Reünie besef je dan ook weer dat belangrijke acteurs als Willem Nijholt, Rijk de Gooyer en Linda van Dijck er niet meer zijn. En dan sta je erbij stil wat die mensen allemaal hebben betekend voor het vak.’’ 

De film werd een megasucces. ,,Omdat iedereen daarna wist wie Danny de Munk was, heeft dat succes de rest van mijn leven bepaald. Door die bekendheid heb ik eigenlijk geen normale jeugd gehad, maar ik ben nog altijd blij dat me dat is overkomen”, blikt hij terug.

In het tv-programma De Reünie brengt presentator Herman van der Zandt hem weer in gesprek met de acteurs die destijds zijn ouders speelden. Zo ziet hij Willeke van Ammelrooy terug, die hij voor de camera – in haar door alcohol getekende moederrol – in de film van het leven beroofde. Ook Peter Faber – in de film de vriendelijke zeeman die als afwezige vader tekortschoot – blikt terug op de opnamen. ,,Peter heeft nog altijd het rebelse van de jeugd. Die man wordt maar niet ouder.’’ 

Met collega-kinderacteurs die destijds meespeelden kijkt hij terug op een film die geschiedenis schreef. Een film die hem als puber een nr. 1-hit bezorgde, want Ik voel me zo verdomd alleen was de bestverkochte single van 1984.

Die klapper had ook een schaduwkant, want hij kreeg het aan de stok met de Arbeidsinspectie, die vond dat de jonge artiest beschermd moest worden. Hij mocht niet te veel optreden, maar moest gewoon naar school, zo redeneerden de wetshandhavers. Maar de tienerzanger stond liever op het toneel dan dat hij in de schoolbanken zat …  

Vanzelfsprekend komt de impact van dat vroege succes aan bod in de uitzending. Zijn doorbraak als kindster opende deuren voor hem als zanger, hij speelde rollen in musicals en hij deed mee aan een hele reeks tv-programma’s. ,,Ciske is altijd het ankerpunt, maar dat ik ook rollen had in mooie series als Vrouwenvleugel en Laat maar zitten lijkt iedereen vergeten. Dat onderstreept maar weer hoe vluchtig applaus is.’’

,,Bekendheid is leuk, maar het is geen garantie voor blijvend succes’’, relativeert hij. ,,De ups en downs in dit vak leerden me inmiddels dat ik ondernemer moet zijn: een straatvechter en een kleine zelfstandige die steeds nieuwe dingen moet oppakken om aan de gang te blijven. Dus de ene keer maak je een plaat, de volgende keer bedenk je een theaterprogramma en daarna doe je weer televisie. Want alleen door op alle fronten keihard te knokken blijf je in de running.”

Toch blijft zingen voor hem de kern. ,,Daarin koos ik voor veelzijdigheid. Dus de ene keer een popsong en de volgende keer weer een gezellige portie levenslied.’’ Zo gaf hij theaterconcerten met Henk Poort, trad op met liedjes in Carré en Ahoy, deed mee aan Beste Zangers, was gast bij De Toppers in de Arena, trad op bij Holland Zingt Hazes en gaf in 1999 een soloconcert in het prestigieuze Concertgebouw in Amsterdam. Op 22 februari keert hij terug op dit erepodium om zijn (uitgestelde) 40-jarig jubileum als artiest te vieren, én stil te staan bij zijn 56ste verjaardag.

,,Het wordt een avond vol klassiekers, persoonlijke verhalen, muzikale hoogtepunten en een ode aan de artiesten die mij hebben gevormd’’, kondigt hij aan. ,,Zie het maar als een reis door de tijd van mijn carrière.’’

De kaarten voor het jubileumconcert zijn al maanden uitverkocht. ,,Ik ben ontzettend dankbaar dat het publiek bij alle toppen en dalen achter me is blijven staan. Dat ik dit jubileum mag vieren voor een volle zaal, voelt als een droom.’’ De belangstelling stimuleert hem bij het maken van nieuwe plannen. ,,Er komt nog veel meer moois aan.’’