Jonge acteurs Meeuw brengen filosofisch spektakel, met dank aan absurdistisch toneelschrijver Samuel Beckett. 'Wie ben ik in dit heelal?'

Michaël Bloos (36), woont in Amsterdam en werkt veel in Friesland, regisseerde onder andere Oerol-hit Sâlt van Tryater: ,,Na Sâlt had ik wel zin in een jonge energie, en in een ensemble - ook al had ik geen ervaring met zo’n grote groep als deze, van negen spelers. Een grotere groep, die zich tot elkaar verhoudt, en een soort organisme an sich wordt. Wat we als maatschappij natuurlijk ook zijn.”

Leeuwarder Julius van der Monde (17), speelt al vijf jaar bij Meeuw maar volgt nu toch een opleiding tot onderwijsassistent: ,,Bij de repetities raakt de focus op een gegeven moment op, omdat we jong zijn, en gaan we kletsen met zijn allen. Anders dan andere regisseurs vindt Michaël dat juist heel erg tof. Hoe we met elkaar bezig zijn, en op elkaar reageren.”

Michaël: ,,Hoe zij met elkaar zijn, zogenaamd buiten de repetitie, neem ik mee in de voorstelling. Hoe is een groep eigenlijk, een groep jongeren? Soms zeg ik: wees even stil, denk na over hoe je de afgelopen tien minuten bezig bent geweest. Als we deze vibe ook op de vloer hebben, dan hebben we een scène. Wees je bewust van wat je doet, wanneer je stil bent, wanneer je gehoord wilt worden, welke positie heb je in de groep? Het is ook nog geen groep, ze komen uit verschillende jaargangen van Meeuw. Gedurende dit proces worden ze een groep.”

Michaël: ,,Daarmee zeg je wel iets over dit stuk. Wat zijn we eigenlijk aan het doen in dit leven? Durven we dat ‘niets’ er te laten zijn? Of zijn we dat continu aan het opvullen? We mogen best zeggen dat we inspiratie halen uit Samuel Beckett,(een eerdere werktitel was Wachten op, hoe heet die gast ook al weer?, red.). Het is een eerbetoon, maar we willen laten zien dat dat existentialisme niet alleen iets is voor twee wachtende ouwe mannen die terugkijken op hun leven. Deze jonge spelers staan op een moment in hun leven, dat je denkt: nu staat het te gebeuren. Nu ga ik los van mijn ouders een vak kiezen, mijn eigen pad kiezen in het leven. Dat zijn gigantische existentiële vragen. Wie ben ik in dit heelal?”

Julius: ,,Ik herken in dit stuk heel erg hoe ik zelf ook denk, als zeventienjarige. Als je daar als groep echt mee gaat spelen, en dat mengt met nietsheid, daar komt iets heel bijzonders uit. Wie ben je, wat wil je, waar wacht je op?”

Michaël: ,,Er zit ook een energie in dat willen weten, die benieuwdheid. Waar gaan we dan heen? Ik heb ze heel veel materiaal zelf laten schrijven: hoe denken jullie nu na over het leven, en de tijd? Julius, kun jij misschien iets zeggen over jouw dans met het net?”

Julius: ,,Ik vertel dan dat ik in een net gevangen zit. Dat net, dat is de norm: gelukkig zijn. Iedereen moet altijd maar gelukkig zijn. Maar kijk naar een capybara, of een ander dier. Die is niet gelukkig, of ongelukkig. Die is gewoon. Alleen de mens maakt zichzelf juist ongelukkig door de druk die hij zichzelf oplegt, die jacht op geluk.”

Michaël: ,,Het grootste landknaagdier, daar zijn heel veel memes van. Er zit best wel meme-cultuur in deze voorstelling, dingen die vooral jongeren zullen snappen. Maar de filosofische laag in dit stuk is een universeel gegeven. Door juist jongeren over deze vragen te laten filosoferen, en daar een poëtisch stuk van te maken: daar word ik heel erg gelukkig van.” Brede glimlach: ,,Ik denk niet dat dit een standaard-jongerenvoorstelling wordt. Eerder filosofisch spektakeltheater.”