Snow Patrol trapt tweede serie Summerstage-concerten af en strooit in Gronings Stadspark met zalvende en weemoedige pop | ★★★☆☆

Het is alsof de duivel ermee speelt, want uitgerekend op het moment dat Snow Patrol het immense podium opstapt en Take Back The City inzet, gaat de hemel boven Groningen open. Het publiek op het veld en de tribunes grijpt massaal naar de kleurige plastic poncho’s. Het mag de pret niet drukken en gelukkig houden de weergoden zich in. Voor het spetterende vuurwerk zal de band toch echt zelf moeten zorgen.

Terwijl de inleidende beschietingen plaatsvinden en met Run al snel de eerste grote hit klinkt, dwalen de gedachten toch even af naar die eerste dag in juli, bijna een jaar geleden. Op dezelfde plek legde een geïnspireerde Neil Young toen op een bloedhete zomeravond beukend en snijdend de lat hoog. De concertserie Summerstage van organisator SPOT Groningen (en MOJO) kon zich geen betere aftrap wensen, een traditie was geboren, de toon was gezet.

Snow Patrol is in veel opzichten van een geheel andere orde. Waar de in Canada geboren oude rocker nukkigheid en maatschappijkritiek tot kunst heeft verheven, komt Lightbody over als een vriendelijke man van middelbare leeftijd (maandag wordt hij 50) waar geen onvertogen woord uitkomt, een pleaser. Afkomst verloochenen doen ze allebei niet. Waar Young een esdoornblad op zijn T-shirt droeg, heeft Lightbody op zijn gitaar een sticker met het woord ‘Celt’.

Lightbody laat ondertussen weten dat hij Nederland in zijn hart heeft gesloten, het eerste land waar zijn band buiten het Verenigd Koninkrijk en Ierland succes boekte. In het Stadspark geeft hij nu de grootste show ooit op Nederlandse bodem en dat geeft wel aan dat het behoorlijk uit de hand is gelopen sinds de doorbraak twintig jaar geleden toen Eyes Open verscheen. Reden genoeg om dat te vieren, vindt hij, en wat werk te spelen van die plaat: You Could Be Happy.

In de frontlinie wordt Lightbody – hij ís Snow Patrol – bijgestaan door zijn landgenoten Nathan Connolly (gitaar) en Johnny McDaid (gitaar en toetsen), de man die ook schreef met Ed Sheeran. Maar Lightbody moet het dus doen en mist niet alleen het charisma en het karakteristieke stemgeluid van een Chris Martin, maar in zijn muziek ook de dynamiek van Coldplay, die nog veel grotere stadion-act. Hier klinkt een stem die functioneel is en past bij de effectieve popliedjes die er, zonder een moment te schuren, ingaan als zoete koek. Spannend is anders, maar de verdoving is, mits gedoseerd ingenomen, best prettig. En beslist trefzeker.

Aan spontaniteit wordt niet gedaan, de set van anderhalf uur is zorgvuldig in elkaar getimmerd en wordt precies op de juiste momenten voorzien van een injectie. Shut Your Eyes zorgt voor een opleving in het wegdromende publiek dat in de uitgerekte versie wordt verleid tot een zoete samenzang, Chasing Cars is de knaller (1,8 miljard streams) en dan komt de toegift in zicht die wordt afgesloten met Just Say Yes.

Wat beklijft? Dat het in de teksten van Lightbody vaak gaat over ‘you’. Geeft niks, maar het is alsof hij het allemaal buiten zichzelf zoekt. Het is pure melancholie waarin wordt gehandeld, weemoed die voor verlammende passiviteit zorgt. Het hoopvolle verlangen wordt ook wel geuit, maar openbaart zich in het Stadspark ook muzikaal niet in de vorm van activerende onrust. Je gunt hem dat hij de stap maakt, in een poging te bereiken wat hij begeert. Maar ja, wat moet zo’n man als hij zoveel succes oogst met deze formule? Caught in a trap zou Elvis zingen.