Inge van Calkar (41) uit Groningen presenteert nieuw album met dubbele gevoelens. Een avond met een randje

Een avond met een randje. Zo noemt Inge van Calkar (Bunschoten, 1984) het zelf op haar sociale media. Want ja, niet alleen haar liefdesrelatie met Frank Fiedler is na dertien jaar over, de boomlange Duitser staat ook nog eens voor het laatst in Groningen op het podium als haar vertrouwde basgitarist en steunpilaar, haar muzikale manusje-van-alles. Nog een keer spelen ze samen en dat gebeurt in Iduna in Drachten op 24 april.

Zo gek is het dus niet dat zowel Van Calkar als Fiedler iets na half negen het podium van de Binnenzaal opstappen met een zonnebril op en het openingslied Summer Lie klinkt. Het past ook wel bij de looks die horen bij de ambities die een beetje popster mag hebben. Als Van Calkar halverwege het optreden de 150 bezoekers deelgenoot maakt van het bijzondere moment en het naderende afscheid houdt Fiedler zich stoïcijns. „Oh! Wat doe je nou jongen!”, roept een verontwaardigde man in de zaal. „Ik vind het helemaal niet leuk”, zegt Van Calkar kwetsbaar en openhartig.

Zo hangt er inderdaad een sluier over wat toch een feestelijke avond is. Het is dubbel en ondanks de professionaliteit van Fiedler lijkt de afstand tussen de twee ex-geliefden voelbaar in de zaal. Van Calkar probeert af en toe nog toenadering te zoeken, maar nee, hier hangt geen liefde meer in de lucht.

Best lastig natuurlijk om dan als zangeres allerlei gevoelens uit te storten die de afgelopen jaren in de popliedjes zijn vereeuwigd. Wie goed zoekt, zal in de teksten wel verwijzingen vinden, Van Calkar verstopt zich niet en weet als psychologe – specialiteit relaties en ja, ze kan erom lachen – ook wel dat de show must go on. Ze houdt de elpeehoes van Aggressive Nonchalance, met daarop een foto van zichzelf, blij omhoog.

Van Calkar heeft reden genoeg om ondanks alles opgetogen te zijn met haar nieuwe vinyl. Sinds we in 2013 met haar kennismaakten via het tv-programma De Beste Singer-Songwriter Van Nederland timmert ze met lef hard aan de weg en de ijzeren wil om muzikaal iets overtuigend neer te zetten is er nog steeds. Ook nu ze voor de zoveelste keer nieuwe muzikanten om zich heen moet verzamelen. Sjoerd de Vries vervangt nu al drummer (en producer) Niels Voskuil uit Emmer-Compascuum die heeft gekozen voor Hannah Mae.

De Groninger Christof Bauwens kan je er als veelzijdige (inval)gitarist prima bij hebben, hij vertolkt een glansrol in de cover van Radioheads Paranoid Android. De uitvoering past wonderwel in de set met knap gestileerde popsongs zoals de single Super Super Cool en het sterke, wat dromerige The Ocean Never Ends, al wat ouder en online goed voor bijna een half miljoen streams. Maar ook het stevige Borderline, waaraan Daniël Lohues meeschreef, dat niet de gehoopte radio-hit werd. Meestal heeft Van Calkar niet te klagen over landelijke airplay, maar dit was, denkt ze, toch iets te alternatief voor de zenders.

Toch wil Van Calkar die kant meer op, weg van de gelikte pop die ze ook wel onderzocht. Waarschijnlijk ook solo, met backing tracks, zichzelf begeleidend op gitaar. „Maar niet als singer-songwriter!”, haast ze zich te zeggen.

Hopelijk vergeet ze niet meeslepende liedjes te blijven schrijven als All We Have Is Now dat nu tot het einde wordt bewaard. „Geniet van het moment, voor je het weet, ben je kwijt wat je had.”