Henri Sulmann (44) uit Klazienaveen over The Sensational Second Cousins: ‘Als je hier je pensioen van laat afhangen, moet je niet te oud worden’

Ze reden het land door in één autootje, gitaar achterin, drumstel ernaast. Vijftig, zestig optredens per jaar speelden de Drentse achterneven Henri Sulmann en Jerk Heijnen. Kroegen, zalen, de Popronde. Tot het na 2016 rustiger werd rond The Sensational Second Cousins.

„Dat was niet bewust, maar soms loopt het zo. De eerste 5 jaar van ons bestaan hebben we echt ontzettend veel gespeeld. Misschien waren we daarna wel een beetje moe. Er zat natuurlijk corona tussen. Jerk is getrouwd, heeft een huis gebouwd. De prioriteiten verschuiven dan een beetje. Zelf ben ik in die tijd ook begonnen met The Heck. Maar we zijn nooit gestopt.”

„We hebben ze in één dag opgenomen bij Arjan Spies in Studio Teepdek. Het meeste is gewoon live ingespeeld: gitaar, drums, klaar. Zang doen we er meestal even overheen, wat handclaps misschien. In één nummer zitten toetsen, in een ander een tweede gitaar. Daarmee komen we nog het dichtst bij een basgeluid.”

„Ja, dat dekt wel de lading. Het mooiste vind ik dat je met zo weinig mogelijk middelen toch een stevig geluid neerzet. We willen live kunnen benaderen wat er op de plaat staat.”

„Dat blijft natuurlijk waar het uiteindelijk om gaat. We hebben er een 10-inch van gemaakt. Een beetje een twijfelaar, net iets kleiner dan een lp. Als je ’m in je handen hebt: het ziet er zó ontzettend gaaf uit. Alleen digitaal iets uitbrengen kan ook, en dat is misschien wel verstandiger. Dan wordt het financieel niet zo’n strop. Want als je je pensioen hiervan laat afhangen, moet je niet te oud worden.”

„Dat is waar. Maar je bent ook kwetsbaarder. Je moet donders goed zorgen dat je je partij kent, want je hebt niets om op terug te vallen. Als ik met The Heck speel, mag ik best ’ns een foutje maken. Hier niet. Maar Jerk en ik hebben zoveel samen gespeeld; we voelen elkaar naadloos aan. En we staan met z’n tweeën vóór op het podium, dus iedereen kijkt ook echt naar hem.”

Wat typeert jullie als band?

„We nemen onze liedjes heel serieus, maar op het podium spelen we net zoals in de oefenruimte. Lekker gaan en een beetje feest maken met elkaar. Daarvoor zit je toch in de band: dat je wilt laten zien dat je dat te gek vindt om te doen.”

„Dat doen we al sinds we met The Cousins op pad zijn. Vroeger stopten we standaard bij de pomp bij Hendriksbos. Gehaktbal met chocomelk, dat was vaste prik op de terugweg. Vorig jaar speelden we op MadNes op Ameland. Op de boot terug zaten we weer aan die combinatie toen iemand ons herkende: ‘Mag ik een foto van jullie maken?’ Dus we zingen er niet alleen over, we eten het ook echt.”