Jan Contermans uit Hoogeveen neemt na 32 jaar afscheid als huisarts. ‘Een vaste huisarts is goud waard’

„Ik voel me vereerd,” zegt de afzwaaiende huisarts als hij zijn voordeur opent. „Zullen we aan de keukentafel gaan zitten?”

Zijn vrouw Anja komt erbij zitten en vult haar man zo nu en dan aan. Jan Contermans is een zogenaamde blauwvinger, want hij zag in de Overijsselse hoofdstad het levenslicht. In zijn jeugd wees niets erop dat hij later een medische carrière zouden kiezen. „Wij hadden toen geen artsen in de familie en een studie geneeskunde kwam heel lang geen moment in me op. Ik vond een dokter als jonge jongen maar een eng persoon.”

Tot zijn achttiende woonde het gezin Contermans in Zwolle. „Leren ging me gemakkelijk af en mijn ouders adviseerden mij dan ook te gaan studeren. Ik gaf me op voor de studie biologie in Utrecht, want ik hou van de natuur. Een maat studeerde geneeskunde en hij zei dat hij neuroloog wilde worden. Ik wist toen niet eens wat het was. Bij de studentenvereniging kwam ik mensen tegen die geneeskunde studeerden en dat wilde ik toen ook.”

Aangezien hij al twee jaar biologie studeerde, ging hij met lood in de schoenen naar zijn ouders om dit nieuws te vertellen. „Ik had al jaren verknoeid, maar mijn ouders vonden dat geen enkel probleem. Ik heb er geen moment spijt van gehad. In de geneeskunde was ik helemaal op mijn plaats. Je kunt iets voor anderen betekenen en ik vind dat ik goed met mensen kan omgaan.”

In het vierde jaar liep hij drie maanden mee met artsen in India. „Die tijd heeft veel indruk op mij gemaakt. Dokters konden met weinig middelen heel veel doen. Ze bezochten dertig patiënten op een dag en voerden staaroperaties uit in klaslokaaltjes. Dat was eigenlijk een mirakel van Bijbelse proporties.”

Na zijn diensttijd werkte Contermans een jaar bij interne geneeskunde in Utrecht. „Toen stond mijn besluit vast dat ik huisarts wilde worden en geen internist. Daarna volgde de opleiding tot huisarts van twee jaar. Het vak was populair, want op 30 beschikbare plaatsen solliciteerden 120 mensen.”

Anja steekt haar beide armen in de lucht. „Jan moest leren bloed prikken en ik was zijn proefkonijn. Mijn armen zaten helemaal onder de prikplekken”, lacht ze.

Jan liep stage bij een huisarts in Utrecht. „Ik werkte van vrijdag 17.00 uur tot maandag 8.00 uur. Dat was heel hard werken en de voortdurende verantwoordelijkheid voelde zwaar. De opleider ging niet mee naar patiënten. Hij zei: ‘vraag maar als je iets niet weet’. Met een handboek in de hand bezocht ik de patiënten. Na een weekend was ik total loss. Anja kon de deur niet uit en zat eigenlijk thuis opgesloten.”

In 1994 studeerde Contermans af en na een periode van solliciteren begon hij in juni 1996 in Hoogeveen. Waar de praktijk toen drie huisartsen en vier assistentes telde, zijn er tegenwoordig vier huisartsen en negentien medewerkers, waaronder praktijkondersteuners, een boekhouder en manager.

Volgens Contermans is het een voordeel dat hij al die jaren op dezelfde plek huisarts is geweest. „Onderzoek wijst uit dat mensen die een vaste huisarts hebben, aantoonbaar langer en gezonder leven. Als je een advies krijgt van iemand die je goed kent, neem je dat sneller aan en je vertelt ook meer. En de arts kent de achtergrond van de patiënt beter.”

Het vak van huisarts kan moeilijk zijn, zeker als je een verkeerde beslissing neemt. Doe verantwoordelijkheid drukt soms zwaar.

„Het is een roeping en ik probeer er met hart en ziel voor te gaan. Ik heb wakker gelegen van besluiten, waarvan ik achteraf dacht dat ik die anders had moeten aanpakken”, zegt Contermans. „In zo’n geval bezocht ik de mensen en vertelde ik het altijd eerlijk en dat werd gewaardeerd. Ik heb gelukkig nooit een klacht of een tuchtzaak gehad en dat beschouw ik als een compliment.”

Na dertig jaar als huisarts bij De Beuken gewerkt te hebben stopt Jan Contermans per 1 juli 2026. „Het werk als huisarts is topsport en ik voel dat de krachten wat minder worden. Ik wil niet dat mensen gaan zeggen dat het tijd wordt dat ik stop. Tot 2029 sta ik nog geregistreerd als huisarts, de komende tijd hoop ik nog wat waar te nemen.”