Zijn rode Shakespearejas hangt in een kantoortje van de toneelvereniging in Diever. Zo is Gosse Eefting er toch nog een beetje bij. Op 5 maart overleed hij plotseling, 68 jaar jong.
Hij was een vaste kracht in de zomervoorstellingen van het Shakespearetheater Diever. Samen met zijn maatje Berend Vrielink. Twee acteurs van wie je je niet hoefde af te vragen waar ze vandaan kwamen. Zo Drents als wat. Een twee-eenheid. Ze speelden een tweeling, twee broers, twee soldaten, noem maar op.
En ze deelden ook regelmatig een rol, zoals in Gosses laatste voorstelling Wintersprookje, in de zomer van 2024. Zware stemmen, markante hoofden, zelfde postuur. Grote, stoere mannen die tevreden waren met een kleine rol. Het podium is leuk, maar op de voorgrond staan hoeft nou ook weer niet.
Gosse was erbij sinds mensenheugenis. Nadat hij in 1984 met zijn gezin naar Diever verhuisde, kwam hij eerst bij het wintertoneel terecht, in het Dingspilhuus. Eind jaren negentig stapte hij over naar de grote zomervoorstellingen in het roemruchte openluchttheater in het bos.
Geciteerd door koning Willem-Alexander
Hij werd ook bestuurslid: eerst had hij de jeugd onder zijn hoede en vanaf 2016 was Gosse verantwoordelijk voor het Globetheater. ‘Directeur Globe’, werd hij gekscherend genoemd. Mooi vond hij dat. Dat koning Willem-Alexander hem in 2020 citeerde in zijn kersttoespraak was misschien wel het hoogtepunt.
Hij had de koning gesproken tijdens een ontmoeting met vertegenwoordigers van cultureel Drenthe, waar Gosse namens het bestuur aanwezig was. Het ging over de impact van corona. Gosse vertelde de koning over het gevoel van leegte in die periode, toen alles stillag. De koning was diep onder de indruk.
In 'De koopman van Venetië' speelde Gosse Eefting in 2022 een duikbootkapitein. Foto: Koen Timmerman
Toneel is een virus, zei Gosse. Eenmaal besmet kom je er niet meer vanaf. Acteren zat hem in de genen, doorgegeven door zijn moeder. In de huid kruipen van een personage dat ver van je vandaan staat. Op het podium iemand anders zijn, dat vond hij mooi. Maar Gosse speelde in Diever ook een keer een politieagent.
Dat was hij in het gewone leven ook, vanaf 1976 tot zijn pensionering. Als kind wilde hij al bij de politie. In Odoorn, waar hij opgroeide, had hij goed contact met de dorpsagent. Ondanks alle kattenkwaad dat hij uithaalde. Zijn vader zag hem liever ambtenaar worden, zoals hijzelf.
Dan ben je verzekerd van goede verdiensten, hield hij zijn zoon voor. De vroege dood van zijn vader, Gosse was toen 21 jaar, was een grote schok. Zijn vader was een levensgenieter, die hield van lekker eten en drinken. Een Bourgondiër. In dezelfde periode werd zijn oma geschept door een auto. Een zware tijd.
Agent in Nieuw-Balinge
Na de politieacademie in Harlingen, begon Gosse als agent van de Rijkspolitie in Nieuw-Balinge. Een mooie tijd. Vanuit het dorpshuis hield hij de zaken in het dorp in de gaten. Met de plaatselijke jeugd kon hij lezen en schrijven. Zijn karakter hielp mee. Hij was duidelijk en rechtdoorzee.
Je kon het met hem eens of oneens zijn, maar hij draaide nooit om de zaken heen. Recht voor zijn raap, maar ook betrokken en betrouwbaar. En gedisciplineerd. Iemand op wie je altijd een beroep kon doen. Voor zijn twee dochters, Sia en Gabi, was hij misschien niet de makkelijkste vader. Streng, maar rechtvaardig.
Op het podium iemand anders zijn, dat vond Gosse mooi. Hier is hij Dr. Kneip in de voorstelling van 2021, toen 'Comedy of Errors' gecombineerd werd met 'Macbeth'. Foto: Koen Timmerman
Zo stond hij ook op zijn werk bekend. Vele jaren werkte Gosse als zedenrechercheur in Drenthe. Hij onderzocht verkrachtingen, kindermisbruik en andere heftige zaken. Uitzoeken hoe iets zat, vond hij het mooist. Hij was er goed in, maar het greep hem ook aan.
Humor was een toevluchtsoord. En erover vertellen. Niet de details van de zaken, wel de situaties. Vier jaar geleden ging hij met pensioen. Vorig jaar kondigde Gosse aan te stoppen als bestuurslid bij de toneelvereniging. En als acteur wilde hij een jaar overslaan. Misschien worden het er wel twee, zei hij.
Els was zijn grote liefde
In de zomer van 2024 was hij naar Emmen verhuisd. Zijn grote liefde, Els, kon niet aarden in Diever. Ze wilde terug naar Emmen en Gosse ging mee. Hij wilde meer tijd met haar doorbrengen. Maar Diever helemaal loslaten lukte niet: op de donderdagochtenden verrichte hij klusjes voor het Globetheater.
Els en hij ontmoetten elkaar in 2010 via Relatieplanet. Zo ging dat destijds. Beiden gescheiden, met kinderen uit hun eerste huwelijk. Ze viel voor zijn stoerheid. Daar stond iemand. En altijd die glimlach op zijn gezicht. Maar ze moest erg wennen aan zijn directheid, terwijl hij haar te lief en te zorgzaam vond.
Ze waren tegenpolen, maar hun liefde was groot. Ze genoten van de kleine dingen. Samen ontbijten. Een visje halen op de markt in Emmen. Een fietstochtje naar de voetbalclub in Odoorn, waar hij vroeger keeper was. En als Gosse weer eens naar sport op televisie keek — hij keek alles — dan pakte zij een boek erbij.
Hun eerste weekendje weg was op Ameland. Afgelopen oktober waren ze er weer: een afscheidscadeau van het bestuur in Diever. Els nam een foto van Gosse op dezelfde plek als die eerste keer, in 2010. Ze hadden nog zoveel plannen.
Gosse Eefting voor het bushokje op Ameland. Foto: Els Boekholt
Samen fietsen. Op bezoek bij zijn penvriendin Karin in Duitsland, met wie hij altijd contact had gehouden. Veel reizen. Leuke dingen doen met de kleinkinderen. Geweldig vond hij het toen zijn oudste kleinzoon Milan aankondigde dat hij naar de politieacademie wilde. Samen bezochten ze de open dag.
Drie keer per week in de sportschool
Gosse was zuinig op zijn lichaam. En heel sportief. In zijn jeugd keepte hij bij VV Oring, net als zijn broer Wil. Gosse haalde het eerste elftal. Waterpolo, wielrennen. Hij was fanatiek en kon slecht tegen zijn verlies, ook met spelletjes. Sinds afgelopen november zat hij drie keer per week in de sportschool in Emmen.
Op 5 februari kwamen Els en hij terug van een vakantie op Bonaire. Op 5 maart overleed Gosse. Het einde kwam plotseling. Hij had in de tuin gewerkt en voelde zich niet lekker. ‘s Nachts werd Els wakker. Gosse was gevallen in de slaapkamer. Hartinfarct. Reanimeren mocht niet baten.
Drie maanden na zijn overlijden bracht Els Gosses rode Shakespearejas naar Diever. Daar hoort hij thuis, vond zij. En daar hangt hij nu aan de kapstok. Zo blijft Gosse zijn plek behouden, voortlevend in de herinnering van velen.
Tijd van Leven
Dagblad van het Noorden portretteert in Tijd van Leven inwoners van Groningen of Drenthe die de afgelopen tijd zijn overleden. Suggesties? Mail naar: tijdvanleven@dvhn.nl
