Forma Aktua toont avontuurlijk werk van vier jonge talenten. Geen mooie plaatjes, maar kunstzinnige vragen over de werkelijkheid | Kunst kijken met Eric Bos

Ernaast hangt een tafereel van een stuk zeep dat naar links glijdt en een spoor van borrelend schuim achterlaat. De gewoonste dingen krijgen alien-achtige trekken. Haar schilderijen zoomen in op de werkelijkheid. Zelf zegt ze erover: ‘Mijn objecten verliezen hun gewicht en functie en worden drijvende entiteiten. Onaantastbaar, maar toch binnen handbereik.’

Hwang is één van vier recent afgestudeerde kunstenaars van academie Minerva in Groningen die ieder voor zich bezig zijn met betekenis geven aan de werkelijkheid, vanuit hun jeugdherinneringen of culturele herkomst. Ze schilderen geen mooie plaatjes, maar onderzoeken afstand en nabijheid, houden zich bezig met verandering en beweging. Filosofische vragen naar het zijn van de dingen.

De Groningse Danne Bouman is één van hen. Haar wonderlijke composities van bijna monochroom geschilderde, opgevouwen naakte lichamen roepen vragen op. Van sensualiteit is geen sprake, het menselijk lichaam wordt bij haar een ding. Zijn het benen? Armen? Een buik?

Voor Danne Bouman gaat het onder andere om de vraag: Hoe kunnen we verbinding maken met de realiteit als we gebonden blijven aan ons eigen lichaam. Al raken we elkaar aan, heeft dan een echte verbinding plaats? De paradox is dat ons lichaam net zo goed aantrekt als afstoot. Het is een belangrijke, filosofische vraag in een serie die nog iets extra’s heeft: de oppervlaktestructuur. Danne Bouman heeft het zo geschilderd dat over alles banen, vlechtwerk en rasters zijn geschilderd, die een eigen patroon over de afgebeelde lichamen laten zien, zichtbaar afhankelijk van hoe het licht valt.

De in 1989 in Isfahan geboren Abiha Naderi creëert illusies, zegt hij. Dat is goed te zien aan zijn schilderijen van gekreukt papier. Op zichzelf geen opzienbarend idee, maar hier lijken de kreukels zich te vertalen in uitgebreide bergketens, fata morgana’s hoog vanuit de lucht bekeken. ‘Ik zie schilderen als een portaal door de werelden van de verbeelding’, geeft hij aan. Wat hij blootlegt is dat de kijker vanzelf een metamorfose creëert, eenvoudige kreukels veranderen in de rode bergen in Iran, bijvoorbeeld.

Het veelzijdige werk van de Russische Vlada Chernavina draagt de vruchten van een klassieke traditie, een vermenging van romantiek en folklore. Voor haar figuratieve, sprookjesachtige voorstellingen gaat het om vruchtbaarheid, leven en dood. Ze roept een beeld van vrouwelijkheid op, van droom en legende. Ze verwerkt een veelheid aan materialen zoals papier, houtskool, potlood, keramiek, drukwerk of textiel. Zoals veel Oost-Europese kunst verwijst ook haar werk naar het Symbolisme, waarbij religie, bijgeloof en mythologie elkaar versterken.

Zo lopen we bij Forma Aktua door werelden van fantasie, cultuurverschillen en vragen over waarneming en werkelijkheid via intieme, monumentale en verrassende kunst.