NNO en Noa Wildschut brengen frêle fraaie Mendelssohn ten gehore | recensie ★★★★☆

Met Noa Wildschut, het Vioolconcert van Mendelssohn en de Symfonische Dansen van Grieg verzorgt het Noord Nederlands Orkest het Zondagochtendconcert (radio) op NPO Klassiek, maar eerst speelden ze die in Groningen. Om het programma langer te maken kreeg Groningen een solide voorafje: vier Slavische Dansen van Dvořák.

Op zichzelf zijn die een leuk binnenkomertje en het NNO speelde ze met gulle gebaren en klank, maar met de dansen van Grieg erbij kwam de vraag op hoeveel dansen een stilzittende luisteraar kan verdragen. Vooral omdat beide componisten dezelfde methodes gebruiken: van afwisselingen tussen kloek en teder tot de manier waarop je een slotakkoord zo lang mogelijk kunt uitstellen. Grieg won het wat dat betreft van Dvořák, zeker in zijn orkestrale kleuren en volumes: veel verfijnder, met zelfs een harp en veel grotere en kleinere solo’s uit het orkest. Echt bekend zullen ze voor het publiek waarschijnlijk niet geweest zijn, leuk dat chef-dirigent Gullberg Jensen juist deze stukken van zijn nationale componist had meegenomen. Eerlijk gezegd duurde het uitstellen van het slotakkoord in de laatste dans toch wel erg lang.

Noa Wildschut, niet Grieg, moet ervoor gezorgd hebben dat de zaal in Groningen vol zat. Na het stoere slavisme van Dvořák riep zij een heel andere wereld op van slanke vioollijnen en ingetogen lyriek. Frêle zelfs zo nu en dan, maar hoe teer haar toon ook werd, ze was altijd hoorbaar want de balans met het orkest was voortreffelijk.

De mooiste resultaten werden bereikt in het eerste deel, waar alle wisselingen in sfeer de aandacht vasthielden, ook al kunnen we de muziek dromen. Het langzame deel dreigde te verzinken in zijn eigen gevoeligheid en in de finale waren Wildschuts kleine nootjes na tussenzinnetjes van het orkest soms wel heel erg klein. Het was wel een visie op Mendelssohn die helemaal bij haar en haar verschijning past, en misschien was iets als Rossini’s Ouverture Guillaume Tell wel een beter voorafje geweest dan Dvořák. Maar vooruit: het was een plezierig programma dat geen zware eisen aan de luisteraar stelde.