Tineke den Dulk uit Leeuwarden heeft met België olympisch shorttrackbrons te pakken. Foto: Henk Jan Dijks
Daar zat ze, bijna verlegen aan het uiteinde van de lange tafel. Ze friemelde aan de olympische knuffel in haar hand. Aan haar linkerkant drie geboren Belgen, twee mannen en een vrouw. En alle drie net als Tineke uit Leeuwarden in het bezit van olympisch shorttrackbrons op de relay.
Of iemand van het Belgische mixedrelayteam iets kon vertellen over de opkomst van het Belgische shorttrack. Tineke den Dulk nam het woord. Ze groeide als shorttracker op in Nederland, in de tijd van Sjinkie en Suzanne, de tijd dat shorttrack een grote sport werd.
Maar Tineke haalde in Nederland de absolute top niet. Ze verhuisde in 2020 naar België en kreeg al snel de Belgische nationaliteit. De Bart Veltkamp van het shorttrackschaatsen. Tineke werd een Belgische ijsbeer.
Verslaggever Johan Stobbe is bij de Olympische Spelen in Milaan. Eigen foto
Terug in blikveld
Ze zag hoe de staat van het shorttrack was. „We begonnen op een baan die niet goed genoeg was voor ons niveau. Maar misschien hadden we niet dezelfde faciliteiten als anderen, we zijn keihard gaan werken om omhoog te komen”, zei ze in de olympische persconferentiezaal bij de shorttrackarena.
Heel eerlijk, wij verloren Tineke in het Noorden een beetje uit het oog. Bij onze zuiderburen werkte ze stug door aan haar carrière. Ze plaatste zich voor België voor de Winterspelen en keerde met het relayteam ineens terug in ons blikveld. Sinds dinsdag is Tineke de trotse bezitter van een olympische bronzen plak.
Stephen Bradbury
Plezier was het woord dat de Belgen in de mond namen als recept voor het succes. Natuurlijk hadden Tineke, Hanne en Stijn Desmet en Petre Ward ook het nodige geluk in het toernooi. Maar dat is inherent aan shorttrack. Vraag maar aan Stephen Bradbury.
De Australiër zou in Salt Lake City in 2002 vijfde worden op de 1000 meter. Hij lag in de laatste bocht nog meters achter op zijn vier rivalen in de olympische finale. Die vier buitelden alle vier over elkaar plat op het ijs. Bradbury bleef staan en was plots olympisch kampioen.
Oldehoofsterkerkhof
Zo gek ging het niet met de Belgen. Maar enig fortuin was welkom. In de kwartfinale dreigde al uitschakeling, maar de tijd van de nummer drie was voldoende.
De val van de Amerikanen en Zuid-Koreanen in de halve finale kwam ook niet ongelegen en een foutje van de Chinezen in de finale evenmin. België profiteerde en de verrassing was daar. Derde achter Italië en Canada. De eerste Belgische en Leeuwarder medaille van de Winterspelen was daar.
En dus mocht Tineke den Dulk feestvieren. Niet in het Team NL-huis, maar in de Belgium Pub in het hart van Milaan. Tineke greep die kans met beide handen aan. „Ik hoef pas weer over tien dagen, dus een prima moment om het met het team en de fans te vieren”, zei ze. En Leeuwarden huldigt haar later vast ook wel. Samen met Cambuur op een vol Oldehoofsterkerkhof.
