Nu Jan van Dijk trainer-af is, wordt ‘Mister FC Groningen’ een rustige supporter. ‘Als hij het gras niet ruikt, is hij heel leuk en lief’

De tranen blijven maar komen. Hij is al begonnen met huilen thuis in Oirsbeek. Tijdens de korte autorit naar Brunssum, kon hij even op adem komen, maar nu hij in de kantine van ‘zijn’ BSV oog in oog staat met zijn twee oudste zoons Gregoor en Dominique, die allebei in het buitenland wonen, is er geen houden meer aan. Jan van Dijk (69) breekt en valt hen snikkend in de armen.

Even later staat hij met een biertje in de hand om zich heen te kijken, sprakeloos. Met de smoes dat ‘zijn’ BSV 1 een wedstrijd speelt tegen een jeugdteam van de club, is hij naar zijn eigen afscheid gelokt. En wat hij op dat moment niet weet, is dat niet een verzameling jeugdspelers de tegenstander van zijn team is, maar dat straks een bonte mix van mensen die in zijn vijftigjarige voetbalcarrière als speler en trainer voor hem een belangrijke rol hebben gespeeld het veld op gaat.

En als zij, Gene Hanssen, Han Berger, Ger Senden, om er maar een paar te noemen één voor één binnendruppelen, zit hoofdrolspeler Jan van Dijk alleen maar hoofdschuddend om zich heen te kijken. Hij is compleet overdonderd. Later zal hij zeggen, met roodomrande ogen dat ‘een compleet verleden tijdens zo’n middag voorbijflitst’. Een loopbaan die hem als speler grotendeels aan FC Groningen verbond en die hem als trainer langs veel verschillende clubs bracht, bijvoorbeeld Roda JC, VVV en ook weer FC Groningen. BSV Limburgia sluit de lange rij af.

Het is mooi geweest, concludeerde Jan van Dijk een tijdje geleden. „Ik heb vijftig jaar voetbal achter de rug. Dat waren verplichtingen die ik, begrijp me goed, met heel veel liefde ben aangegaan. Vorig jaar heb ik bij een ongeluk mijn borstbeen gebroken en heb ik de dood in de ogen gezien. Toen heb ik gedacht, ik wil ook nog wel even wat met mijn vrouw doen. Ik heb de hele wereld gezien, maar alleen de stadions, voetbalvelden en hotels en verder niks. Dus nu wil ik nog gewoon genieten, samen leuke dingen doen, naar mijn vrienden in het buitenland. De eerste vakantie is al geboekt.”

In Brunssum stond hij vijf jaar voor de groep. En waar hij bij FC Groningen zijn oudste zoons Gregoor (44) en Dominique (46) liet debuteren, speelde zijn zoon Noah (25) bij BSV in zijn team. Dat naast die oude bekenden vandaag ook zijn drie voetballende zoons meedoen aan de afscheidswedstrijd én zijn kleinzoon Joy (19), aanvaller bij KVC Oranje in Kerkrade, is de kers op de taart. Drie generaties Van Dijk dus. Al blijft de deelname van Noah vandaag beperkt tot het verrichten van de aftrap door een kruisbandblessure en daar baalt hij gruwelijk van. „En ook van het feit dat dit betekent dat ik nooit meer onder hem zal kunnen voetballen.”

Je vader als trainer, drie Van Dijk-spelers kunnen erover meepraten. Ze hebben er niet alle drie even warme herinneringen aan. Want: „Het blijft een lastige combinatie”, zegt Gregoor, „die ik niet zou aanraden. Maar ik denk dat het de band tussen mij en vader nóg sterker heeft gemaakt, dat we samenwerkten.”

Noah: „Hij heeft daar altijd een goede balans in kunnen vinden. Al was hij voor mij natuurlijk nog wel net iets strenger dan voor de anderen. Je moet net iets harder rennen. Ondanks dat het heel fijn was om hem als trainer te hebben, vind ik het ook wel prettig dat er nu iemand anders komt, dat ik een andere relatie krijg met de coach. Dat mijn pa hier op de voetbal was, vond ik minder erg dan dat ik mijn coach bij mij thuis had zitten. Het blijft prachtig om onze grootste interesse samen te delen.”

Dominique: „Voor mij was die periode dat we samenwerkten moeilijk, onze professionele relatie. In die tijd was ik nog heel jong, en heel eigen. En hij was emotioneel nog niet de man die hij nu is. We hebben ons sindsdien allebei ontwikkeld. Maar hij was altijd al echt een heel goede vader. Zo hard als hij was als trainer en speler, was hij thuis zeker niet.”

Ze zeggen het alle drie: Jan van Dijk is een gevoelsmens, iets dat hij in relatie tot het voetbal weinig heeft laten zien. Integendeel. Noah: „Hij was bikkelhard, ook als trainer. Mensen die om het veld staan of tegenstanders die horen hem schreeuwen vanaf de bank, heel heftig en overdreven. Maar jongens die onder hem hebben gespeeld, zullen allemaal beamen dat hij een echt mensenmens is. En als het fluitsignaal gaat en hij het gras niet meer ruikt, is hij heel lief en heel leuk.”

Dominique: „Ik ken mijn vader uiteraard al heel lang; hij heeft een ontwikkeling doorgemaakt als mens. Van harde zakelijke speler tot emotioneel ontwikkeld. In die zin is zijn reactie vandaag voor mij niet verrassend, maar wel heel mooi. Het raakt mij zelf ook meer dan ik vooraf had gedacht. Het klinkt heel erg cliché, maar op zo’n dag als vandaag kom je er weer achter wat belangrijk is in het leven: familie, vrienden, herinneringen.”

Jan van Dijk belandt nu in een nieuw voetbalhoofdstuk: dat van supporter. „Dat ben ik nog nooit geweest. Ik had altijd belangen.” Hij zal vaker opduiken op de tribune, bij zijn kleinzoon en bij Noah, die bij Limburgia blijft spelen. Die zal hij kritisch en nauwkeurig blijven volgen, is de voorspelling van Gregoor.

Noah zelf verwacht een kalme vader langs de zijlijn: „Ik denk dat hij een rustige supporter zal zijn, want hij heeft er een bloedhekel aan als supporters vanaf de rand van het veld gaan roepen. ”