Mister FC Groningen telt zijn zegeningen. ‘Ik had ook een dwarslaesie op kunnen lopen. Of erger nog, ik had dood kunnen vallen‘

Hoe vaak maaide hij het strookje gras voor de erker van zijn prachtige witte landhuis in Landgraaf wel niet? Tientallen, misschien wel honderden keren. Dat ging atijd goed. Jan van Dijk (68) kent er ieder grassprietje en natuurlijk ook de oprit voor zijn op een heuvel gelegen woning. Die ligt ruim twee meter dieper dan de tuin. Toch ging het daar helemaal mis.

Een paar weken geleden komt Mister FC Groningen, goed voor meer dan 500 wedstrijden in het groen-wit, weer in actie met de grasmaaier. Hij is druk bezig als hij nog één stapje naar achteren zet. Even voelt hij niets meer. Dan slaat hij achterover. Een fractie van een seconde later ligt Van Dijk beneden op zijn oprijlaan. Echtgenote Ineke, die in de aangrenzende woonkamer is, hoort een doffe klap. Paniek. Zoon Noah, de jongste, zit boven. Het geschreeuw van zijn vader gaat hem door merg en been.

De meedogenloze voetballer van weleer ligt half op zijn zij op de oprit. Aan zijn achterhoofd voelt hij dat er het een en ander kapot is. Hij zit onder de schaafwonden van het glijden langs de muur, zijn schouders zijn gekneusd en zijn teen is gebroken. Maar het meest verontrustend is zijn borst. Daar ontstaat acuut een enorme zwelling. ,,Het zag er niet uit’’, vertelt Van Dijk, zittend in de serre achter het huis. ,,Het zette gelijk op. Het was net of mijn borst helemaal vervormd was. Niet om aan te zien. Dikke paniek was het.’’

Binnen de kortste keren staat de hele oprit vol met mensen. De buren zijn gealarmeerd door de kermende Van Dijk en de ambulance rukt met spoed uit. ,,Ik heb een pijn gehad en ik heb geschreeuwd, dat wil je niet weten’’, vertelt Van Dijk. ,,Het was vreselijk. Ik heb nog nooit zoiets gevoeld. Afschuwelijk.’’ Opvallend genoeg raakt de trainer niet buiten westen. Hij staat op en loopt zelfstandig naar de ziekenwagen. ,,Dat was gelukkig wel heel fijn voor Ineke en Noah, want als je ziet dat ik niet meer kan lopen, denk je gelijk aan heel andere dingen.’’

Toch blijkt de schade in het ziekenhuis in Heerlen aanzienlijk. De diagnose luidt een gebroken borstbeen. Drie dagen op de intensive care volgen, waar alles scherp in de gaten wordt gehouden. ,,Ze waren bang dat ik er een longontsteking bij zou krijgen of iets dergelijks. Dan ben je nog veel verder van huis. Mijn hart was gekneusd. Dat moest eveneens gemonitord worden.’’

Het hele drama zet Mister FC Groningen aan het denken. ,,Mentaal heeft het veel met me gedaan, moet ik zeggen. Eén onachtzaamheidje en het was helemaal mis. Ik heb angst ontwikkeld. Mijn twee zoons doen nu de tuin. Als ik een van die twee op de trap zie staan, moet ik gewoon de andere kant opkijken. Dat is niet normaal. Ik deed altijd alles zelf: de tuin, dakgoten schoonmaken. Klussen rond het huis was echt mijn hobby, maar dat wil ik niet meer. Dat kan ik niet meer. Als ik naar dat stukje bij de garagedeur kijk, voel ik al de spanning. Het houdt me bezig, maar het is puur een kwestie van accepteren.’’

Van Dijk wil aan andere dingen denken. Aan leuke dingen. Genieten. Zijn Ineke en hij hebben al een tijdje het plan om hun grote landhuis te verkopen en lekker in een chalet te gaan wonen. ,,Het huis is te groot voor ons. Ik heb alleen Noah nog thuis, maar die staat ook op het punt om uit te vliegen. Dan zijn we nog met zijn tweeën. Dan is zeven slaapkamers wel wat veel, vind je niet? Een klein huisje op een park, lekker buiten en middenin de natuur, daar zie ik wel naar uit.’’

Dat Van Dijk aan de beterende hand is, blijkt wel uit het feit dat hij in gedachten alweer bezig is de start van de voorbereiding van eersteklasser Limburgia, waar hij zijn vijfde seizoen ingaat. ,,Sinds ik thuis ben gekomen, gaat het herstel gelukkig sneller en boven verwachting. Ik dreigde er in het ziekenhuis nog depressief bij te worden. Eenmaal thuis deed ik de deuren open. Het was mooi weer en ik voelde de vrijheid weer. Ik kon weer op mijn eigen zachte bed liggen en eindelijk ook weer op mijn zij. In het ziekenhuis lag ik alleen maar op mijn rug. Ik kon geen kant op.’’

Af en toe draait hij de slechte film nog eens af. ,,Gelukkig wist ik in mijn val nog half te draaien. Daardoor is gelukkig alleen mijn borstbeen gebroken. Het had vele malen erger gekund. Ik had ook een dwarslaesie op kunnen lopen. Of erger nog, ik had dood kunnen vallen. Bij het herstel heb ik profijt van mijn sportverleden. Acht van de tien mensen van mijn leeftijd hadden waarschijnlijk veel meer gebroken of hadden het misschien niet eens na kunnen vertellen. Ik tel mijn zegeningen.’’