Een jaar na zijn overlijden doet vriendengroep van Jordi (29) opnieuw mee aan Loop Leeuwarden. ‘De liefste van de groep is ons ontvallen’

Met hun rug naar de drukke doorgaande weg staan vier vrienden in een halve cirkel om een boom heen. Allemaal hebben ze hun blik gericht naar de grond die bedekt is met bloemen. In het midden staat een grote fotolijst met daarin de rouwkaart van hun vriend Jordi de Vicq de Cumptich (29).

De plek is beladen voor de vrienden. Een jaar geleden overleed Jordi hier tijdens zijn deelname aan Loop Leeuwarden. Een bloedprop die zich eerder in het vliegtuig van of naar zijn vakantiebestemming Bali had gevormd, werd hem fataal. 75 meter voor de finish van de halve marathon overleed hij.

Dit weekend doet zijn vriendengroep ter ere van Jordi opnieuw mee aan Loop Leeuwarden. Met een groep van tien man, onder wie Jordi’s broertje Sem, starten ze zondag aan de halve marathon. Dat wordt een emotionele dag, blikt Douwe Anema (30) vooruit. „Het is mooi om elkaar weer zoveel te zien, maar ook ontzettend confronterend.”

Hij groeide op in Franeker twee straten naast Jordi en kende hem door en door. De twee gingen samen naar school, speelden veel samen en kwamen in dezelfde vriendengroep. Deze groep werd steeds groter toen de mannen in hun tienerjaren de weg naar het nachtleven gevonden hadden. Vaak waren ze bezoekers van een club of feest, maar regelmatig was Jordi ook ingehuurd als dj. De groep reisde het halve land door voor zijn boekingen.

De vriendenkring bleef elkaar, naarmate ze volwassen werden, regelmatig opzoeken. Ze bezochten wedstrijden van SC Cambuur, gingen naar feestjes waar een aantal van hen muziek draaide en kwamen bij elkaar over de vloer voor kraamvisites toen de mannen vader werden. Zeker ook van dat laatste kon Jordi, die bekendstond als echte kindervriend, enorm genieten.

Ook Loop Leeuwarden had een van die gezamenlijke belevenissen moeten worden. Jordi en Douwe stonden samen met Jan de Waard, Tim Mijlhoff en Ruben Bleeker aan de start. Anderen stonden als supporter langs de route.

Wat volgde beschrijft Douwe als een van de naarste dagen in zijn leven. Hij slikt even voor hij begint te vertellen over zijn herinneringen van die dag. „Ik wilde lange tijd niet aan dat moment denken. Ik wilde het niet herleven. Over Jordi wilde ik wel praten om hem zo in leven te houden, maar de dag zelf is heel traumatisch geweest.”

„Ik weet nog hoe we daar stonden, bij die boom”, wijst een van de anderen. „Ja, en daar stond de traumahelikopter”, valt een ander bij. De herinneringen staan hen nog levendig voor de geest. Ze waren met z’n vijven begonnen aan de halve marathon, maar zouden door hun verschillende tempo’s niet tegelijk finishen.

Jordy Wijk (33) deed zelf niet mee, maar moedigde langs het parcours zijn vrienden aan. Hij had de ambulance zien rijden, maar wist nog niet dat het Jordi was die achter de witte doeken op de grond lag. Toen hij dat hoorde, sprong hij over de boarding en zette een sprint in naar de plek waar het allemaal gebeurde. Hij haalde de rest van de groep van het parcours en toen begon het lange wachten.

„We stonden daar met het gevoel dat het wel goed zou komen. Jordi was jong en fit. Maar toen kwam iemand bij ons en zag ik wel aan de gezichtsuitdrukking dat het afgelopen was,” blikt Jordy terug. „Het zijn die slechte woorden uit een film: ‘we hebben alles geprobeerd maar...” vult Douwe hem aan.

Wat volgde waren dagen waarin de vrienden dag en nacht bij elkaar waren. Er werd gelachen, gehuild en herinneringen opgehaald. Een jaar later klinkt er nog steeds ongeloof door in de stemmen van de mannen. Douwe: „Het voelt alsof ik vijftien jaar in één jaar heb geleefd, maar als ik naar zijn foto kijk voelt het alsof Jordi er vorige week nog was.”

De complete pech van wat er gebeurd is, maakt het nog moeilijker te verkroppen, vertelt Douwe. „Het schopt je hele wereldbeeld onderuit. Ik heb altijd geloofd dat als je gezond leeft en een beetje lief voor elkaar bent, dat iets van geluk je kant op komt en vanaf daarna geloof je dat het leven complete willekeur is.”

De groep heeft in hun jaren samen dingen gedaan die een stuk gevaarlijker waren dan hardlopen. En bovendien was Jordi gezond en stond hij bekend als de sportieveling van de groep. Elke training voorafgaand aan het evenement begon tegelijk met hem, maar je eindigde op een forse afstand.

Jordi was de sfeermaker van de groep, de animator en vooral een verbinder. Als hij een ouder echtpaar elkaar op de foto zag zetten, was hij de eerste die naar ze toeliep om aan te bieden om dat voor ze te doen. „De liefste van de groep is ons ontvallen”, vat Douwe het gevat samen.

Al zijn hele leven vertelden vrienden en familie Jordi dat hij gemaakt was om in de zorg te werken. Zelf dacht Jordi hier eerst anders over. Hij ging werken in het bedrijfsleven, maar miste echt plezier in zijn werk. Hij was gelukkig in het leven, maar ook onrustig, zoekend naar vastigheid.

Vorig jaar leek hij op het punt te staan die rust te vinden. Hij had een huis gekocht, waar hij samen met zijn vriendin Carolien woonde. En hij zou een week na Loop Leeuwarden beginnen met zijn nieuwe baan in de jeugdzorg. Hier zou hij collega’s worden met Jordy, die als leidinggevende bij de organisatie werkte. Hij zag zijn vriend de maanden voor zijn overlijden steeds meer opbloeien. „Ik dacht echt dat dit het jaar zou worden waarin zijn wensen zouden uitkomen, dat het niet heeft mogen gebeuren doet heel veel zeer.”

De loop dit weekend zal voor de mannen ook een stuk verwerking zijn. Het houdt de herinnering van Jordi levend. „Hij zou het heel gaaf hebben gevonden dat we dit doen. Als er iemand ons aanmoedigde om een beetje sportief te leven, was Jordi het”, vertelt Douwe terwijl hij een zwart t-shirt van Stijn Schuiling (30) overhandigd krijgt.

Stijn loopt niet mee, maar wilde wel zijn steentje bijdragen. Dus toen het idee geopperd werd om zondag in speciale shirts te lopen, begon hij met het ontwerp. Zo loopt de voltallige groep zondag met het startnummer van Jordi op het shirt: 9562, opgeteld 22. „Dat getal kwam hij altijd overal tegen”, licht Stijn de keuze toe.

Op hun rug staat een duif afgebeeld, symbool voor de liefde die Jordi bracht. „Hij was een beetje een vredesduif.” De madeliefjes ernaast zijn de geboortebloemen van hun vriend en de quote: op zoek naar licht en liefde, verwijst naar de boodschap die de familie in deze krant deelde in een interview na het overlijden van Jordi.

Een dag na het overlijden van Jordi hebben de vrienden en familie op de plek van zijn dood bloemen neergelegd. Het is dezelfde plek en bij dezelfde boom als waar de vrienden nu hebben afgesproken voor hun laatste gezamenlijke training.

Het is niet precies de plek waar Jordi overleed. Dat was één boom, een meter of tien verderop. Maar op het moment dat ze bloemen gingen leggen stonden daar mensen. Daarom legden ze de bloemen hier neer. „We wilden de plek waar het trauma begonnen was weer iets mooier maken. En achteraf is dit juist een mooie plek, want hier was Jordi nog in leven.”

De vriendengroep zal dit weekend de finish van Loop Leeuwarden niet halen. Zij stoppen hier, op de plek waar Jordi aan zijn laatste meters bezig was. De finish van het evenement en bijbehorende medaille zijn dit jaar van ondergeschikt belang. „We willen naar hem toe rennen.”