Judoka Lars van Oostrum uit Wildervank: zweet uit elke porie. Marit Kamps uit Assen laat NK schieten

Groot talent Lars van Oostrum pakte brons, dankzij wel heel specifieke aanwijzingen van z’n coach Marcel Joling. Het dynamischer bezig zijn met de revers moet hem naar de Spelen van 2028 brengen.

In het Topsportcentrum Almere klinkt applaus. Maar er stapt niemand naar voren op de tatami. De naam van judoka Marit Kamps is zojuist omgeroepen in het kader van een huldiging voor judoka’s die de afgelopen periode bijzondere prestaties leverden. Dat deed de 22-jarige Assense, want ze werd vorige week derde in de gewichtsklasse boven de 78 kilogram op het EK in Frankrijk. Maar dat kostte uiteraard wel de nodige pijn en moeite. Die pijn manifesteerde zich voornamelijk in haar rug en zorgt ervoor dat ze er vandaag niet bij is tijdens het NK.

Niet alleen pijn in de rug, maar ook in het hart vanwege het besluit, zegt Marcel Joling, haar coach bij het noordelijke judosamenwerkingsverband 53 Graden Noord. ,,Ze had hier graag Nederlands kampioen willen worden. We hebben het maandag en dinsdag nog even aangekeken, maar uiteindelijk besloten om toch maar niet mee te doen. Plaatsing voor de Olympische Spelen van komend jaar is veel belangrijker; daarvoor is ze in een spannende strijd verwikkeld met Karen Stevenson. Het ligt nu heel dicht bij elkaar op de ranking.’’

Gelukkig heeft Joling nog (veel) meer ijzers in het vuur. Wat te denken van Lars van Oostrum uit Wildervank? In september werd hij Europees kampioen bij de junioren. Onlangs behaalde hij zijn bachelor econometrie. Vanaf nu gooit hij écht alles op het judo. De verhuizing naar Papendal is in volle gang en binnenkort gaat hij er als een monnik leven om de Spelen van 2028 te halen. ,,Als ik die van volgend jaar nog wil halen, moet ik nu eigenlijk alles winnen. Dat wordt wel heel ingewikkeld, haha’’, zegt hij – en als een econometrist zegt dat iets ingewikkeld is, dan is het ook echt ingewikkeld.

Op het NK moet de twintigjarige Van Oostrum in de halve finale in zijn gewichtsklasse (-90 kilogram) zijn meerdere erkennen in een judoka die twee jaar geleden ook hoge ogen gooide op het jeugd-EK. Geen schande, want al twee jaar ‘sterker’ dan Van Oostrum, die over spiermasse overigens ook niks te klagen heeft.

In de strijd om het brons kan de Fries Nick Kelly daarover meepraten. De Wildervanker is de betere en valt veel aan. Joling coacht hem naast de tatami zittend aan een deskje waar je ook bij het Groot Dictee der Nederlandse Taal achter zou kunnen belanden. Zelfs een zin die hij toeschreeuwt naar zijn pupil zou daar niet in misstaan: ,,Dynamischer met de revers bezig zijn!” Het helpt, want in de Golden Score-fase (als de reguliere tijd erop zit en elke score winnend is), pakt Van Oostrum de overwinning. Brons dus, maar echt uitgelaten is hij niet.

,,Het is niet zo dat ik teleurgesteld ben hoor. Het is oké, maar vorig jaar was ik ook al derde bij de senioren. Na die halve finale baalde ik wel, al besef ik ook dat die jongen twee jaar ouder is en het ook heel goed deed in de internationale jeugdcategorieën’’, zegt Van Oostrum, terwijl het zweet ondertussen uit elke porie naar buiten gutst.

Zoveel zweten na een potje judo? Jazeker! Het is nog weleens een misverstand over de judosport: ‘Waarom is dat nou zo zwaar, het duurt maar heel even.’ Nou, als je een middagje judo kijkt, weet je beter. Het is loodzwaar. Yannick van der Kolk en Joshua de Lange omhelzen elkaar hijgend, nog in judohouding, na een ippon van de eerste. Er is wederzijds respect. Tien minuten hebben ze aan elkaar lopen trekken. Nijmegenaar Lars Vissers wordt wat later in paar minuten tijd zeventig jaar ouder. Hij strompelt als een oude, manke man van de tatami na z’n verloren partij.

In al dat judogeweld pakt 53 Graden Noord zeven medailles en daarbij ook nog eens vier top 5-noteringen. ,,Dat is echt hartstikke goed! Alleen jammer dat we net geen Nederlandse kampioen hebben en ook een paar wedstrijden om het brons verliezen. Maar poeh, wat een weekend joh! In de breedte was het heel sterk’’, zegt Joling tevreden.

Met daarbij nog een speciale vermelding voor Marin Visser uit Groningen. Ze baalt als een stekker na haar vierde plek, maar ze komt van ver. ,,Ze stopte op haar achttiende als groot talent, omdat ze er geen zin meer in had. Daarna begon ze toch weer bij ons. Toen scheurde ze haar kruisband en nu staat ze er weer. Het gaat echt heel goed, maar we pakken het wel rustig aan. Ze baalt, maar mag hier heel tevreden mee zijn.’’